Beeld Thijs Kettenis

Zomercolumn Thijs Kettenis

Jarig zijn in Nederland vereist een gedegen organisatie

Vandaag word ik veertig. Daarom ga ik vanavond wat eten en drinken op het terras van een taverne, met de vrienden die in de stad zijn. Veel zijn dat er niet. Athene is stil midden in augustus. Wie kan, ontvlucht de hitte van de stad en zit op een eiland of in zijn geboortedorp. Dat is niet erg. Ik ben mijn hele leven al gewend om op mijn verjaardag te roeien met de riemen die ik heb. En het heeft zo zijn voordelen: zeker met de Griekse prijzen kun je iedereen voor een etentje vragen.

De uitnodiging heb ik pas zaterdag geappt. Eerder is niet alleen onnodig, maar valt zelfs af te raden. Grote kans dat de reactie is: “Ik denk dat ik kan, maar vraag het me een dag van tevoren nog eens”. Grieken hebben geen agenda, en al helemaal geen sociale. Ik moet nog bedenken naar welke taverne we gaan. Reserveren zal niet nodig zijn.

Veel afzeggingen

Omdat veertig toch wel een mijlpaal is, doe ik mijn verjaardag zaterdag nog eens over in Nederland. Dat is andere koek. Toen ik twee weken voor dato de appjes verstuurde, kreeg ik reacties die neerkwamen op ‘je bent wat laat’. Ook nu veel afzeggingen van vakantiegangers, logisch. Maar wat ik tevens zag verschijnen in mijn telefoonscherm: “Jammer, ik heb al wat anders”, “Ik weet niet of ik nog een oppas kan regelen” en “Mijn kinderen hebben dan een logeerpartijtje en als ik alleen kom, springt mijn huwelijk.”

Dan de vraag: waar gaat dit plaatsvinden? Een eigen plek in Amsterdam heb ik niet. Op zaterdag iets afhuren, loopt al gauw in de papieren; bovendien zit veel al vol. Een restaurant? Met Nederlandse prijzen onbetaalbaar. Dan maar geen eten. Binnen of buiten? Buiten is leuker, maar treurig als het regent. Een park valt af. Op de bonnefooi naar een kroeg op zaterdagavond? Riskant, want misschien druk. Dit feestje bezorgt me tot nu toe vooral stress.

Ik besprak mijn problemen dit weekend met een Griekse vriend, terwijl we onderuitgezakt op een strandstoel lurkten aan onze ­ijskoffie. Hij keek me verbluft aan, maar moest ook lachen. Het meest ongelovig was zijn blik toen ik vertelde dat het restaurant was afgevallen. “En het eten dan? Geen eten? Wat is dan het punt van het feestje?”

Geen coördinatie

Ik verheug me op vanavond. Vorig jaar, voor de viering van mijn 39ste, haalde een vriendin me thuis op. We liepen samen naar de taverne, met een omweg. Dat was nodig, zei ze, omdat ze een etalage wilde bekijken – van een winkel met een rolluik ervoor. Later bleek dat een smoes om mij weg te houden van de bakker: een andere vriendin was net een taart aan het kopen. Toen we eindelijk in de taverne zaten, stoof een van hen na een blik op haar telefoon op van tafel. Iemand anders was bij een andere bakker óók een taart aan het kopen. De coördinatie binnen het vijfkoppige gezelschap verliep niet vlekkeloos. De avond was geweldig.

Ik verheug me ook op zaterdag. Het wordt een borrel, met na afloop de mogelijkheid om te blijven eten voor wie dat wil. Dat laatste op eigen kosten. Goed georganiseerd. En het wordt mooi weer, waarschijnlijk.

Trouw-correspondenten vervangen deze weken Rob Schouten en Wim Boevink. Meer van deze columns leest u op trouw.nl/dossier/zomercolumns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden