Review

Isa en Marie kunnen alleen maar dromen van het paradijs

De vergelijking met Agnès Varda's 'Sans toit, ni loi' (1985) - waarin een 18-jarige Sandrine Bonnaire als eenzame vagebond het Franse platteland afstruinde om in die hoedanigheid uiteindelijk ook stilletjes ter aarde te storten - dringt zich onmiddellijk op. In Erick Zonca's debuutfilm 'La vie revée des anges' bezwijkt de tengere 20-jarige Isa (Elodie Bouchez) bij aankomst in het Noord-Franse Lille bijna onder het gewicht van haar rugzak. Evenals Varda's Mona heeft Zonca's Isa een rondtrekkend bestaan verkozen boven een vaste stek. Met steeds wisselende eenvoudige baantjes voorzien beide meisjes in hun eerste levensonderhoud. Een stralende Franse zomerzon is in beide films ver te zoeken. Hier heeft de vrieskoude haar intrede gedaan. Waar Mona echter alle moed verloren heeft, daar kan Isa - met frisse, kortgeknipte coupe - terugvallen op een opgewekt gemoed. Dat juist deze vrolijke vagebond in een treurige textielfabriek in het even treurige Lille op een soort Mona stuit, is door regisseur en co-scenarist Zonca mooi uitgebroed.

Binnen afzienbare tijd heeft Isa haar intrek genomen bij de eveneens twintigjarige Marie (Natasha Régnier), in een etagewoning die Marie tijdelijk heeft betrokken omdat de bewoonster en haar dochtertje na een ernstig auto-ongeluk in het ziekenhuis belandden. Het ziet er in eerste instantie naar uit dat beide outcasts een team zullen vormen. Maar hoewel ze samen op zoek gaan naar baantjes en vertier, beginnen zich geleidelijk aan de verschillen af te tekenen tussen de levenslustige Isa en de gedeprimeerde Marie. De scène waarin ze in een Hollywood-bar naar een baantje solliciteren, geeft het kernachtig weer: Isa geeft een brutale Madonna-act ten beste, terwijl Marie zich via een stuntelige Lauren Bacall-pose vereenzelvigt met een kettingrokende femme fatale.

Een van de troeven van 'La vie revée des anges' is het spel van de jonge actrices - beiden bekroond in Cannes met een gedeelde Gouden Palm - die hun totaal verschillende karakters met een fijne nuance uitspelen. Als een volleerd acteursregisseur geeft de debuterende Zonca zijn actrices daarbij alle ruimte. Via de documentaire blik van Agnès Godard volgt hij ze in die krappe etagewoning waar ze elkaar steeds weer tegenkomen in die kleine keuken. En hij volgt ze de nacht in, wanneer ze rondhangend voor een discotheek niet verder komen dan een gesprekje met de uitsmijters, Fredo en Charlie geheten, en hardrockers in vol ornaat. Het lijkt er even op dat Zonca in de portrettering van die mannen niet verder komt dan het cliché. De hardrockers Fredo en Charlie blijken een goede inborst te hebben en de rijke clubeigenaar Chriss blijkt een verdorven vrouwenversierder. Dergelijke clichés dienen echter geheel de handeling. Marie geeft zich over aan Fredo, maar als die stoere bink een gevoelige natuur blijkt te zijn, verkiest ze Chriss en is het alsof ze zichzelf moedwillig in die slachtofferrol hijst. Het tragische einde ligt in het verschiet, maar is ook zo abrupt en zo heftig, dat het nog lange tijd in je hoofd nagloeit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden