Tv-column

Is ‘Het ramadangerecht’ nou bedoeld voor moslims of niet-moslims?

Vorige week bood ik een collega-zzp’er met hoofddoek tevergeefs een kopje thee aan op mijn kantoor. De ramadan was al begonnen en dat was nog niet tot me doorgedrongen. O, wat gênant. Meteen nipte ik stiller van mijn eigen thee.

Zij vond mijn onwetendheid helemaal niet raar. Je zag toch niets van de islamitische vastenmaand op straat? Winkels stunten niet met cadeau-aanbiedingen, zoals rond Kerst. Supermarkten leggen geen extra dadels in de schappen, waarmee het vasten ’s avonds wordt verbroken. En op tv is er geen thema-maand te bekennen. Het ‘Ramadanjournaal’ van vorig jaar is alweer gesneuveld. Eén programma probeert iets te doen: ‘Het ramadangerecht’. De NTR doet toch weer zijn best er voor iedereen te zijn.

De maker, culinair journalist Nadia Zerouali, heeft een aanstekelijk enthousiasme en een rebelse eigenzinnigheid, terwijl ze tegelijk respect toont en ontvangt van traditionelere mensen. Zij zou een brug kunnen bouwen, dacht ik. In vier afleveringen stuitert Nadia met haar krullenbol langs acht families. Samen maken ze een geliefd ramadangerecht voor de iftar, de maaltijd na een dag niet eten en drinken.

Gekunsteld

Ze begint bij haar eigen moeder Fadila (gebrekkig Nederlands, hoofddoek), die haar favoriete brood bakt en harira maakt, een gevulde Marokkaanse soep. Brood. Soep. Ik had exclusievere gerechten verwacht, maar zie wel hoezeer Nadia met warmte aan dit eten denkt. Ze gaat met haar moeder meel halen bij de molen. Een mooi plaatje, een gesluierde vrouw op weg naar zo’n oer-Hollandse molen. Aan Fadila’s zoekende blik te zien, haalt ze haar bloem normaal niet daar, dus heeft het weer wat gekunstelds.

Ook het persoonlijke gesprekje tijdens het deeg kneden lijkt gescript. Nadia lacht: “Jij bent braaf, en ik niet. Maar toch hou je van mij hé.” En de vuisten knallen het deeg in.

Van die harira zou ik wel willen weten hoe ze die maakt, maar helaas, het recept moet ik terugzoeken op de website. Het koken blijkt slechts decor voor het verhaal van Fadila, die Arabische les geeft aan vrouwen en koranles aan kinderen. In die klas steken er veel de hand op bij de vraag wie aan de ramadan meedoen.

Gaandeweg merk ik hoe krampachtig ik probeer neutraal te blijven kijken. Ik heb er moeite mee dat ook deze kinderen de hele dag geen water mogen drinken en voel de kloof groeien. Daar komt bij dat Nadia koken ziet als iets natuurlijks voor de vrouw. “Wij vrouwen baren, wij geven borstvoeding, we geven voeding. Feministen gaan gíllen bij deze uitspraak.”

Een religie- en cultuurverschil maakt dat ik moeite moet doen te blijven kijken. Het roept de vraag op: is dit programma bedoeld voor moslims of niet-moslims? Wat is het doel? Nadia gaat ook langs bij een Oeigoers gezin voor de gerechten stanza (deegslierten) en ungre (soep), maar brengt vooral schrijnende politieke verhalen over hun thuisregio in China. Ik hoopte via het koken een ingang te vinden in die belangrijke islamitische maand, want eten verbroedert, maar het koken blijft een bijgerecht.

Een horecazaak in Amsterdam-Noord snapt het: ijssalon IJskoud de Beste. Die is deze maand tot ver na middernacht open. In de lange rij staat nu een andere doelgroep dan de blonde koppies op zaterdagmiddag. Iedereen smult daar van hetzelfde ijsje.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie. Meer columns leest u in het dossier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden