RECENSIE

Ineens is er een spoor van ontroering en zijn Weber en Stockhausen los

Florian Weber (op piano) en Markus Stockhausen.

Jazz
Markus Stockhausen, Florian Weber
★★★☆☆

Na een klein uur komt trompettist Markus Stockhausen achter zijn muziekstandaard vandaan. De zoon van componist Karlheinz Stockhausen gaat voorop het podium, vlakbij de vleugel van Florian Weber staan. Blijkbaar vindt hij ook daar niet wat hij zoekt, want even later bevindt hij zich aan de achterkant van het toneel.

Wel vaker verkennen musici de ruimte van de zaal waar zij spelen, onderzoeken wat de akoestiek voor de klank van hun instrument doet. Stockhausen lijkt echter een andere motivatie te hebben.

Zijn geluid, meestentijds op bugel, is op elke plek subliem, dat is het euvel niet. Net als zijn compagnon Weber heeft hij bovendien een fantastische techniek, en toch – hoe kan het?– komt het concert in het Bimhuis niet van de grond.

Loskomen

Misschien valt daardoor nog meer op dat de beide Duitse musici in hun aankondigingen meermaals over ‘Befreiung’ praten, over loskomen van het voorgekookte, weg van de gebaande paden. Stockhausens zwerftocht over de planken lijkt vooral een poging tot bezwering, een uiting van de wil de eigen filosofie ook in praktijk te kunnen brengen.

Als het met zoveel kunde al spelende niet lukt, dan wellicht door een onverwachte beweging. Plotseling, het komt over als een spontane ingeving, last hij dan een korte pauze in. Tot dat moment marcheert het niet. Stockhausen en Weber laten het ene hoogstandje op het andere volgen. Harmonieën worden vakkundig binnenstebuiten gekeerd en vaak kent alleen al het intro van een nummer een aaneenschakeling van prachtige melodieën. Alleen raken die niet, het is knap op knap, mooi op mooi.

Het is te ernstig, te stijf misschien, te abstract, klassiek, het heeft te weinig humor of schwung, er moet inderdaad worden bewogen, zo vast zit de muziek.

Losgekomen

Na een korte onderbreking zijn ze terug. Stockhausen speelt op gedempte trompet ‘Nicht umsonst’ en ineens is er een spoor van ontroering. Op slag lijkt met name Weber ontketend. Zijn ‘Emilio’ is zeer indringend, de twee afsluitende stukken heerlijk los. Schijnbaar vanuit het niets hebben de mannen de gezochte vrijheid gevonden die zich helaas niet laat dwingen.

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden