RecensieOpera

In sterke ‘Il Trittico’ van Puccini zweeft de dood wonderschoon tussen water en spiegelplafond

Beeld uit de eenakter 'Suor Angelica' in Essen. De waterbak met drijvende lichtjes wordt in de grote spiegel erboven een sterrenhemel.  Beeld Matthias Jung
Beeld uit de eenakter 'Suor Angelica' in Essen. De waterbak met drijvende lichtjes wordt in de grote spiegel erboven een sterrenhemel.Beeld Matthias Jung

Aalto Theater Essen
Puccini - Il Trittico
★★★★

Peter van der Lint

‘Wat is het toch moeilijk om gelukkig te zijn.’ De verzuchting van Giorgetta in Puccini’s eenakter Il tabarro (De mantel) resoneerde zaterdagavond sterk in het Aalto Theater in Essen. Maar om haar nou gelijk te geven was lastig. Want hier zaten we: live opera met alles erop en eraan voor een zaal met 750 enthousiaste toeschouwers. Kom er eens om in Nederland, en dus was het niet zo moeilijk om even gelukkig te zijn.

Alles is strikt en streng in Essen. Mondkapjes blijven op tijdens de drie uur durende voorstelling. Er is heel precieze controle van 2G plus identificatie. Voor het buffet is zelfs een recente negatieve PCR-test verplicht. Zonder morren doen de Essenaren wat er van hen verlangd wordt, en worden daarvoor cultureel grandioos beloond.

Maar ook in Essen, dat zichzelf graag op de kaart zet als mitten in Europa, klinkt protest. Tegenover een kiosk voor gratis testen, buldert een luidspeaker over de gevaren van vaccineren. In het operahuis is dat rumoer ver weg.

De première van Puccini’s Il Trittico (De triptiek) is een doorslaand succes bij het publiek. De titel was vorig jaar al gepland door de Nederlandse intendant Hein Mulders, die aan zijn laatste seizoen in Essen bezig is. In september gaat hij de Opera van Keulen leiden.

Extra troeven

Mulders castte de drie eenakters in Il Trittico vanuit het huisensemble in Essen, en heeft extra troeven in de Nederlandse sopranen Annemarie Kremer en Lilian Farahani. Kremer zingt een verzengende Giorgetta in Il tabarro en Farahani zingt met glinsterende brille de rol van Lauretta in Gianni Schicchi. Zij krijgt het enige open doekje van de avond, maar zij mag dan ook dé hit zingen: O mio babbino caro.

Il Trittico (New York, 1918) is van de grote Puccini-titels de minst bekende. Drie eenakters die ogenschijnlijk totaal van elkaar verschillen. De verhalen spelen elk op drie eeuwen afstand. Beginnend in Parijs in 1900, terug naar 1600 in een Italiaans klooster en eindigend in 1300 in Florence.

Giorgetta (Annemarie Kremer) en Michele (Heiko Trinsinger) in ‘Il tabarro’. Met het roerloze kinderlijkje in het water. Beeld Matthias Jung
Giorgetta (Annemarie Kremer) en Michele (Heiko Trinsinger) in ‘Il tabarro’. Met het roerloze kinderlijkje in het water.Beeld Matthias Jung

De dood verbindt de drie. In Il tabarro heeft het ongelukkige schippersechtpaar hun enige kind verloren. In Suor Angelica is Angelica na een buitenechtelijke zwangerschap naar een klooster verbannen, en hoort daar zeven jaar later dat haar zoontje is overleden. In Gianni Schicchi sterft een rijkaard waarna zijn inhalige familieleden met behulp van boer Schicchi de erfenis naar hun hand willen zetten. Ze komen bedrogen uit.

Regisseur Roland Schwab laat de eerste twee eenakters, spelend in een grote waterbak met een enorme spiegel erboven, naadloos in elkaar overgaan. De dood zweeft er omineus tussen. In die bak ligt de hele tijd roerloos het lijkje van een jongetje, rood tasje op zijn rug. Met licht worden fraaie effecten gerealiseerd, en vooral het einde van Suor Angelica is wonderschoon. De drijvende lichtjes in het water worden in de spiegel erboven een schitterende sterrenhemel.

Rare keuzes

Na de pauze speelt Gianni Schicchi in een luxe badhuis. Schwab maakt hier rare keuzes (de incestueuze verhouding van Lauretta met haar vader?) en zorgt ervoor dat dit de minste van de drie is. Vreemd is ook dat de spannende slotscènes van zowel Il tabarro en Suor Angelica als een nachtkaars uitgaan.

Beslist niet in de orkestbak waar dirigent Roberto Rizzi Brignoli de moderne en virtuoze muziek van Puccini het volle pond geeft. Heiko Trinsinger zingt de barse schipper mooi, maar overtuigt vooral als uitbundige Schicchi. Naast Kremer en Farahani is Jessica Muirhead een ijzersterke Angelica die optimaal op de traanklieren werkt. Ze zingen alle drie in roze kostuums. Een van de vele details die deze geslaagde productie veel meerwaarde geeft.

Peter van der Lint

Nog te zien t/m 15 juni. www.theater-essen.de

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden