Recensie

In 'Soul #2 Performers' valt de afstand tussen danser en publiek weg

Beeld Robert Benschop Photography

Jérôme Meyer en Isabelle Chaffaud
SOUL #2 Performers
★★★☆☆

Het is niet de bedoeling dat je bij voorstellingen van Jérôme Meyer en Isabelle Chaffaud onderuitgezakt gaat zitten kijken. Of we ons willen voegen bij een van de zeven dansers die verspreid op het speelvlak staan, is de vraag bij binnenkomst. "Joehoe", wenkt danseres Julia Campistany, dus ik 'kies' haar en ga met nog eens tien anderen om haar heen staan. De basis van theater is vertrouwen, vertelt Campistany, en we worden met onze ogen dicht in een tableau vivant gezet. Het ijs is gebroken, de afstand tussen danser en publiek is opgelost.

'SOUL #2 Performers' is het tweede deel van een vierluik waarin de choreografen Meyer en Chaffaud theaterconventies opblazen om tot de kern, de 'soul', te komen. En zoals de titel al aangeeft doen ze dat in dit deel aan de hand van hun dansers: wie zijn deze mensen die hun lichaam pijnigen om ons een mooie avond te bezorgen? Wat maakt het dat zij zich laten bekijken en wat zegt dat over ons?

Doordat het ijs is gebroken worden we meteen in deze complexe vragen meegezogen. Een danser treedt op als spreekstalmeester, zijn woorden zetten collega-dansers aan tot rauwe dans. We zijn met onze snufferd boven op het speelvlak, gaan zitten, een vierkant met aan alle zijden publiek. Gaandeweg komt er ordening in de beweging, een groepsdans tussen solo's, terwijl de spreker filosofeert over wat er voor nodig is om ideeën in dans te vertalen: verrassing, nieuwsgierigheid.

'To feel or not to feel'

Wat hij verder allemaal zegt is niet te volgen, maar de dans is mooi. Vooral de solo van Kinda Gozo, met knakkende ledematen als van een gewond dier, laat zien dat een danser kwetsbaar moet durven zijn. Het wordt concreter als de oudere danser David Krugel zich bij het ensemble voegt. Hij verwoordt het danser-zijn vrij naar Hamlet: 'To feel or not to feel' (voelen of niet voelen) en laat al zijn ervaring door zijn lichaam kronkelen.

Knap hoe losse gedachten, filosofietjes, mijmeringen worden gemonteerd via dans, in een golvende dynamiek. Maar de strekking van dit alles komt niet van de grond. Danseres Claire Hermans vertelt het verhaal waarom ze ging dansen: 'Om iemand te zijn'. Wat haar drijfveer is: 'Plezier'. Dat zijn clichés, overigens wel geestig gepareerd met domme-blondjesgrappen (Hermans is blond).

De ideeën zijn wat mager, de uitwerking soms prachtig. Als er een trapeze naar beneden komt en Julia Campistany over de vloer heen zwiert zegt dat wat over onze behoefte te worden geëntertaind, en over de ijdele danser die daarin voorziet.

'Soul' zoekt de kern van dans. Beeld Robert Benschop Photography
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden