The Dawn Brothers Band.

Reportage Roots-muziek

In Nashville zoeken de Dawn Brothers het beloofde land

The Dawn Brothers Band. Beeld Satellite June

Doorbreken in de Verenigde Staten: welke band wil dat niet? De Dawn Brothers beproefden in Nashville voor het eerst hun geluk in Amerika. Trouw reisde met ze mee. Ze blijven er Rotterdams-nuchter onder. ‘Joh, hebben ze hier allemaal kapsones dan?’

“Wow! Amerika! Op social media reageerden mensen alsof we gingen trouwen”, lacht Rowan de Vos. “Of alsof we ons rijbewijs hadden gehaald.” De toetsenist bakt fluffy pancakes in een gloednieuwe airbnb in East Nashville, vroeger een achterstandswijk, nu een hippe buurt, opgefleurd door kunstenaars en muzikanten. Bas van Holt leert zijn geleende Gibson­gitaar kennen. De andere bandleden spelen samen met de manager een potje pool in de kelder.

Overal bands

De Dawn Brothers zijn voor het eerst op tour in Amerika. In Nashville, Tennessee staan ze op Americanafest, een zes dagen durend showcasefestival, vergelijkbaar met Eurosonic in Groningen. Voor het eerst in de twintig edities mét Nederlandse artiesten in de line-up. Ook Ilse DeLange en Judy Blank zijn in ‘Music City’.

Overal treden getalenteerde artiesten en bands op, zoals in de Mercy Lounge en Bluebird Café, in alle genres: country, folk, blues en soul. In de hoop zich in de kijker te spelen van boekers, labels, festivaldirecteurs en managers.

De Dawn Brothers hebben inmiddels drie albums uitgebracht, waarvan één onder de naam ‘Next Of Kin’, samen met Tim Knol, DeWolff en andere vrienden. De rootsband uit Rotterdam koppelt meerstemmige americana aan soulvolle rock-’n-roll, vol catchy, dansbare refreinen en stuwende gitaar- en toetssolo’s. De grote invloeden zijn Bob Dylan, The Band en Neil Young.

Het beloofde land

En dus moet Amerika voor de Dawn Brothers toch wel haast het beloofde land zijn, zoals voor vele Nederlandse bands. De Haagse groepen Shocking Blue en Golden Earring waren pioniers in de jaren zestig en zeventig, recenter waagden garagerockbands als Traumahelikopter en Mozes and the Firstborn de oversteek.

Maar touren door de Verenigde Staten “is niet altijd een droom die uitkomt”, zo schreef de bassist van Mozes and the Firstborn deze zomer in de Volkskrant. Vijf jaar lang werkten zij eraan, maar begin deze maand kwam het nieuws naar buiten dat de Eindhovense band heeft besloten te stoppen. Het lukte niet om door te breken naar een groter publiek en te leven van de muziek.

De Dawn Brothers zijn realistisch, sterker: ze zijn aan het begin van de week flink sceptisch over hun trip. Misschien spelen de fikse jetlag en de temperatuurwisselingen tussen aircovrieskou en 100 degrees Fahrenheit een rol. “Het heeft voor ons wat tijd nodig”, zegt zanger Van Holt. “We zijn Rotterdammers, hè. We zijn cynisch.” Op z’n Rotterdams: “Joh, hebben ze hier allemaal kapsones dan?”

De honkytonkbar Tootsies Orchid Lounge, waar ze op als eerst optreden, is een betere aan te wijzen schuldige. In het knalpaarse pand op het toeristische Broadway, als het ware het Stadhuisplein van Nashville, spelen constant drie coverbands op drie verdiepingen.

Van Holt ziet ‘een Amerikaanse Anouk zonder talent’ karatetrappen maken. Bezoekers vragen rustig drie keer ‘Sweet Home Alabama’ aan en stoppen twintig dollar in een emmer, waarmee de blonde zangeres in wielerbroek zelf rondgaat. Tijdens de show van de Dawn Brothers krijgt een tiental Amerikanen het op de heupen: ze linedansen er op los.

The Dawn Brothers Band Door Satellite June Amerika Beeld Satellite June

Cultuurshock

“Ik beleefde inderdaad wel een cultuurshock”, zegt Van Holt een dag later in de auto, op weg naar Knoxville. “Al die mensen supporten de muziek omdat ze weten dat de Amerikaanse staat dat nooit zal doen. Als je geld hebt, word je geacht dat te geven. Maar wij zijn echt een band. Het draait bij ons om skills en niet om entertainment. Levi (Vis, bassist, red.) en ik hebben niet echt de ambitie om te roepen: ‘Hé, doe allemaal de handjes in de lucht’. Zoals bij de Vrienden van Amstel Live.”

Naar een beloofd muziekland zijn ze wel degelijk op zoek. “Ja, een land waar je wordt gewaardeerd voor je muziek en betaald op een normale manier. Als we die plek ooit vinden dan willen we daar allemaal wonen. Nederland is het niet. Daar is de markt te klein voor. Maar of Amerika het dan wel is? Dat weet ik nog niet. Ik heb nog geen bands gezien, geen country gehoord, alleen maar die coverbandjes. Maar er moet meer zijn.”

Gespeeld uit liefde

Pas op de vrijdag, na shows in Knoxville en in Martin’s Bar-B-Que Joint, vallen de puzzelstukjes langzaam op hun plek. In poppodium Basement East is een speciale tribute-avond, een ode aan singles uit 1969.

Wéér covernummers dus, maar gespeeld uit liefde. De bandleden zien met eigen ogen hoe uit alle hoeken en gaten een rijke Nashvillescene bijeenkomt die bestaat uit namen als Erin Rae en Andrew Combs. Backstage hangt een lijst met singles van vijftig jaar geleden van artiesten als The Doors, Janis Joplin, Dusty Springfield, The Beatles en Elvis Presley. De Dawn Brothers pakken ‘Cinnamon Girl’ op van Neil Young. En met verve. “Ik weet niet waar ze vandaan komen”, zegt de presentator in de Basement East. “But God bless America! I love it! The Dawn Brothers you all!” Levi Vis komt lachend van het podium met zijn basgitaar. “Dit was echt super nice! Haha, hij dacht gewoon dat we uit Amerika kwamen man.”

En dan moet de avond waarvoor de Dawn Brothers naar Amerika zijn afgereisd nog komen, hét officiële showcase-optreden. Zaterdagavond, wéér in de Basement East, proberen de bandleden een kwartier voor hun optreden de lichte zenuwen te maskeren. Met een Oostbloks-accent praten ze over eieren van getemde draken die ze tevergeefs door de douane probeerden te krijgen. Ze ijsberen met een blik bier. Ze oefenen danspasjes van Elvis Presley, de kunsten van kungfu.

Dan kijkt Vis de bandleden aan zegt met redneckaccent: “Are you ready for some Dutch teringherrie?” De Vos knikt. “Ja, let’s go!” Ze zetten een strakke show neer, vooral puttend uit rockrepetoire. Zeker de melancholische toetssolo in ‘Darling’ van De Vos kan op goedkeuren van het publiek rekenen.

Als Vis zich na afloop in een leren bank heeft genesteld om uit te blazen, komt Van Holt de backstage binnen: “Levi! We hebben een boeker man. Ja, die gast komt op ons af en zegt: hebben jullie een US agent? Hij heet Chandler Holt en hij wil graag met ons werken.”

“Hij gaf ook precies de goede redenen aan”, zegt drummer Rafael Schwiddessen. “Hij had het niet over: ‘Oh, I will make you guys really famous’ ofzo. Nee, gewoon spelen.” Met een flinke grijns: “En hij noemde goede steden: Austin, Seattle, Boston en Atlanta.”

Verdampt cynisme

Met een blik bier en een sigaretje in de hand lopen ze naar het balkon van het poppodium. Het cynisme is volkomen verdampt in de broeierige buitenlucht. De Dawn Brothers hebben een belangrijke stap gezet, waardoor ze volgend jaar terug kunnen komen.

Mensen snappen hier wat we aan het doen zijn. Ze noemen ons vernieuwend, alternatief, progressief”, zegt drummer Schwiddessen. “Niet een sixties of seventies retroband, zoals ze in Europa vaak zeggen.” Van Holt knikt. “Ik vind Tennessee ook gewoon vet man. Iedereen is hier zo integer en humble.”

“De muziek is hier nog niet uitgestorven, die is nog steeds zo groot als dat het was. Ik zou in het najaar en het voorjaar wel weer terug willen komen. Maar dan wel met een zwembad bij de airbnb.” “Ik wil hier gewoon wonen man”, breekt Levi Vis in. “Nee, ik ben niet half aan het dromen, ik ben full realistisch.” Hij zet weer zijn redneckstem op. “I love America man!”

Lees ook:

Ilse DeLange zoekt nog steeds bevestiging

Ilse DeLange is op vele fronten succesvol: als zangeres, presentatrice, actrice en als coach van jonge artiesten. Ziet de muzikante, die morgen haar cd ‘Gravel & Dust’ uitbrengt, nog nieuwe uitdagingen voor zichzelf?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden