Review

In het midden zit advocaat Mancini, als een spin in zijn web

Hoevelen van ons hebben niet gedroomd van een huis in Italië. Er doemen onmiddellijk visioenen op van elegante cypressen, lieflijke heuvels, vriendelijke olijfboomgaarden, schilderachtige stadjes en lekker eten.

Tim Parks heeft de grote stap gewaagd en zich in Monticchio, in de buurt van Verona, gevestigd. Maar een huis in Italieëis een kwetsbaar bezit voor een buitenlander. Overal loeren gevaren en de samenleving blijkt veel gecompliceerder dan je op het eerste gezicht zou denken.

In zijn boek 'Italiaanse buren' vertelt Tim Parks over de geschreven en ongeschreven wetten van de Italiaanse samenleving. Het is altijd moeilijk om clichés te vermijden wannneer je probeert een beeld te geven van het dagelijkse leven in een land dat het jouwe niet is. Op de een of andere manier lijken buitenlanders allemaal zo'n beetje dezelfde ervaringen te hebben. Maar 'Italiaanse buren' is aardig om te lezen als je van plan bent met vakantie naar Italie te gaan.

Ook de Engelse schrijver Barry Unsworth heeft een huis in Italie. In Umbrië, om precies te zijn. En daar, in de buurt van het Lago Trasimeno, is zijn nieuwe roman 'Na Hannibal' gesitueerd.

Bij Unsworth is de Italiaanse omgeving echter geen exotisch decor, maar een katalysator voor zijn personages. “Ze worden de strade vicinali genoemd, de buurtweggetjes. . . Het echt belangrijke aan wegen als deze is niet waar ze eindigen, maar de levens die ze in hun loop raken.” 'Na Hannibal' gaat over zo'n weggetje in Umbrië, vlak bij de plek waar Hannibal de Romeinse troepen een verpletterende nederlaag toebracht, en over de mensen die langs dat weggetje wonen. Ditmaal zijn er Engelsen, Amerikanen en een Duitser de Alpen overgetrokken, op zoek naar de rust en schoonheid van het Italiaanse platteland.

De Chapmans, krijgen onenigheid met hun Italiaanse buren de Chechetti's over een ingestorte muur. Ze dragen de zaak over aan een Italiaanse advocaat, Mancini, en denken dat daarmee de kous af is.

Het tegendeel is waar. Het lijkt of de weg scheuren trekt in de levens van iedereen die erlangs woont: het Amerikaanse echtpaar dat wordt uitgemolken door een 'bouwexpert'; de Duitser die worstelt met zijn verleden en de rol van zijn vader in de oorlog; de homofiel Fabio die financieel wordt uitgekleed door zijn ex-vriend; de Italiaanse kunsthistoricus die zich begraaft in zijn werk.

En in het midden zit de Advocaat Mancini, als een spin in zijn web. Hij vertelt zijn cliënten dat het onverstandig is in Italie op de wet te vertrouwen. 'Furbizia' (sluwheid) is volgens hem de enige manier om je gelijk te halen. Maar de enige die er werkelijk beter van wordt is Mancini zelf.

Unsworth tekent heel scherp de symboliek van de droom van een huis langs een Italiaans landweggetje. Mensen gaan erg ver om hun droom te verwezenlijken en kunnen daarbij de realiteit volledig uit het oog verliezen. Bovendien blijkt elke droom, ook al wordt hij waar, allerlei consequenties te hebben die nooit te voorzien zijn.

“De echte dromendief was meestal niet degene die je vreesde, maar degene die je vertrouwde”, schrijft Unsworth aan het einde van het boek. En dat is zeker waar voor de bewoners van dit landweggetje.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden