null Beeld

FilmrecensieDe son vivant

In het Franse drama ‘De son vivant’ staat niet het leven, maar de dood centraal

De son vivant
Regie: Emmanuelle Bercot
Met Benoît Magimel, Catherine Deneuve, Gabriel Sara
★★★★

Remke de Lange

Sterven, hoe doe je dat? Veel films bieden lessen over leven: doe het groots, passievol, met moed. De dood, toch een wezenlijk onderdeel van het leven, komt er vaak bekaaid vanaf. Niet in het Franse drama De son vivant, waarvoor scenariste-regisseuse Emmanuelle Bercot zich liet inspireren door de Libanees-Amerikaanse oncoloog Gabriel Sara.

In zijn New Yorkse praktijk probeert de arts, zoals hij zelf zegt, ‘de ziel’ van een patiënt te helen. Dat betekent: de medische behandeling z’n werk laten doen en vooral aandacht hebben voor de terminaal zieke mens. Die te helpen accepteren wat onomkeerbaar is en schoon schip te laten maken. In de film klinkt de omschrijving: het bureau van het leven opruimen, voordat je gaat.

Dat valt Benjamin (Benoît Magimel) zwaar. Ongeneeslijk ziek stapt de zelfverklaarde mislukte acteur de werkkamer van dokter Eddé binnen. Met zijn nogal sturende moeder Crystal (Catherine Deneuve). Bij hun dynamiek vraag je je af: wie heeft de grootste moeite met loslaten?

Catherine Deneuve als nogal sturende moeder en de altijd intrigerende Benoît Magimel als ongeneeslijke zieke zoon. Beeld Filmdepot
Catherine Deneuve als nogal sturende moeder en de altijd intrigerende Benoît Magimel als ongeneeslijke zieke zoon.Beeld Filmdepot

Zijn carrière als acteur mag een teleurstelling zijn, als docent blijkt Benjamin jonge acteurs te kunnen opstuwen met een gevoeligheid die hij elders niet opbrengt. Met zijn gebeeldhouwde gezicht is de altijd intrigerende Magimel een ontroerende verschijning van wie het niet makkelijk houden is. ‘Ik laat geen sporen na, ik heb niet intens geleefd’, klinkt het vanuit het ziekenhuisbed. Troost zoekt hij liever bij jazz dan bij naasten. Moeder Crystal staat er hulpeloos naast.

Warm applaus voor Deneuve

Werd Magimel in eigen land beloond met een César, Deneuve kreeg na de première in Cannes een warm applaus, blij als het publiek was haar vol leven te zien na de beroerte die ze tijdens de opnamen van de film had gehad.

De eigengereide oncoloog Gabriel Sara speelt zichzelf. Beeld filmdepot
De eigengereide oncoloog Gabriel Sara speelt zichzelf.Beeld filmdepot

Tegenover deze doorgewinterde acteurs vormt een amateur het eigenlijke hart van de film: Gabriel Sara. Bercot vroeg de arts zelf voor de rol van de eigengereide oncoloog die ook met de mensen rond de patiënt indringende gesprekken voert. Knap moeilijk: teksten uit zijn hoofd leren, vertelde Sara achteraf in interviews. Toch zal hij aspecten uit zijn dagelijkse aanpak hebben teruggezien in het script. ‘Schaam je je voor je ziek zijn? Voel je je schuldig?’ Het zijn onthutsende vragen van een warme, aandachtig luisterende en observerende man met vrolijke dassen. In het ziekenhuis maakt hij met zijn medisch team muziek en laat hij de tango dansen. Niet ter genezing, wel ter verlichting.

‘Het grootste cadeau dat je een terminaal zieke kunt geven is: toestemming om te sterven’, zegt hij in de film. Van Sara neem je als kijker bedrieglijk simpele, waardevolle gedachten mee over sterven. En onwillekeurig worden dat natuurlijk levenslessen. Zeg ‘vergeef me’. ‘Ik hou van je’ en ‘dank je wel’. En natuurlijk: ‘dag.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden