Interview

In de cello van Micha Wertheim blijkt de familie Decibel te wonen

Cabaretier Micha Wertheim Beeld .

Ook cabaretier Micha Wertheim stort zich op de cello. In zijn kindervoorstelling neemt hij de wereld van de klassieke muziek op de hak.

‘Micha, waar is je cello?’ Een van de assistenten in het Amsterdamse Muziekgebouw aan ’t IJ is nogal ongerust wanneer Micha Wertheim het podium betreedt. Hij komt veel te laat en dan heeft hij ook nog zijn instrument niet bij zich.

Er zullen meer opmerkelijke dingen gebeuren tijdens de kindervoorstelling ‘Vurenhout en ebbenhout’, die cabaretier Micha Wertheim en zangeres Fay Lovsky maken voor de Cello Biënnale Amsterdam. Wertheim houdt de precieze inhoud van de show nog geheim. “Als ik die hier ga vertellen, is het niet leuk meer, dan verklap ik de clou. Het is natuurlijk wel fijn om in de eerste minuut al verwarring te scheppen, zodat de kinderen vragend naar hun ouders kijken: waar zijn we nu terechtgekomen?”

Taal die iedereen verstaat

Micha Wertheim maakte eerder een kindervoorstelling, maar is toch vooral bekend als de cabaretier die zijn publiek graag op het verkeerde been zet. Deze nieuwe voorstelling is geïnspireerd op het door hem geschreven prentenboek ‘De familie Decibel’, dat eerder deze maand verscheen. “Voor zowel het boek als de voorstelling heb ik me afgevraagd wat muziek is. Muziek is een taal die iedereen verstaat, zonder dat je haar hoeft te kennen. Maar waar komen die klanken vandaan? Dan ga je in de cello kijken, en dan blijkt daar de familie Decibel te wonen, een heel muzikale familie die in toonladders klimt en net zo lang repeteert totdat iets zuiver klinkt.”

“Ik heb van de Biënnale een cello te leen gekregen om te studeren op ‘De zwaan’ van Saint-Saëns, een mooi en kort stuk, precies de goede lengte om de aandacht van kinderen mee vast te houden. Fay heeft natuurlijk ook muziek gecomponeerd voor het theaterstuk.”

Parodie

In de vooraankondiging staat dat de kinderen, net als hun ouders, gedurende de gehele voorstelling stil moeten zitten en hun mond moeten houden. Gezellig... “Ik wil de conventies rondom klassieke muziek op de hak nemen. Er gelden merkwaardige gewoonten, zoals doodstil zijn in de zaal, of juist het vele gepraat en de uitleggerij rondom de muziek.

“Waarom zou je leven als je niet zo nu en dan iets meer met dat leven doet dan geld verdienen om te kunnen eten? Je wilt toch meer zijn dan een mier op een mierenhoop? Dat kan luisteren naar muziek bewerkstelligen. En dat is het enige wat je aan kinderen niet uit hoeft te leggen, die staan open en laten de muziek gebeuren. Je moet ze niet gaan vertellen dat ze het mooi moeten vinden of stil moeten zitten. Als ze gegrepen worden, luisteren ze vanzelf.

“De klassiekemuziekwereld inspireert mij om een parodie te maken op de ernst ervan, en dat kan alleen omdat ik enorm van muziek hou. Anders zou die parodie sarcastisch, cynisch, liefdeloos en saai zijn. Ik wil absoluut de klassieke muziek met al zijn conventies niet belachelijk maken, maar er zit een laagje overheen dat de moeite waard is om zo nu en dan even weg te krabben.”

‘Vurenhout en ebbenhout’: 20 oktober (10.30 uur en 12.00 uur) en 23 oktober (11.00 uur), Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam.

Lees ook: Wat maakt het geluid van de cello zo mooi en bijzonder?

Warm, menselijk, melancholisch. Iedereen houdt van de klank van de cello. Een componist, een cellist en een cellobouwer leggen uit waarom.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden