Review

In de armen van de knecht

De Hongaarse regisseur György Fehér hield zich voor televisie lange tijd bezig met bewerkingen van klassieke geschriften. Zijn aandacht ging uit naar de groten der aarde: Shakespeare, Molière, Dostojewski en Chekov. Dat Fehér zich voor zijn tweede lange speelfilm ontfermde over James M. Cain, de Amerikaanse journalist, scenarioschrijver en romancier die met 'The postman always rings twice' (1934) een moderne en inmiddels veelvuldig vefilmde klassieker op zijn naam zette, hoeft in die zin niet te verbazen. Intrigerender is de vorm die Fehér voor het broeierige liefdesdrama koos. Met de beroemdste Hollywoodversie uit 1981 van regisseur Bob Rafelson en scenarioschrijver David Mamet, waarin Jack Nicholson en Jessica Lange als geheime geliefden de befaamde crime passionel uitdokterden, heeft Fehérs bewerking niet veel van doen. De gedachten gaan eerder uit naar de film 'Ossessione' uit(1942), Visconti's neo-realistische versie van het verhaal, en dan vooral door Fehérs gebruik van zwart-wit-fotografie en een opvallend beweeglijke cameravoering.

De locatie is het Hongaarse platteland en gezien de smoezelige Humphrey Bogart-achtige gleufhoeden en trenchcoats bevinden we ons ergens halverwege de jaren dertig. Met een minimum aan dialoog ontvouwt zich het liefdesdrama, beginnend met een scène waarin de verhoudingen tussen de oudere garagehouder, zijn mooie jonge vrouw en de mooie jonge knecht onmiddellijk duidelijk zijn. Het liefdeloze huwelijk heeft haar in de armen van de knecht gedreven en het zijn de op de krakende keukentafel hartstochtelijk bedreven vrijpartijen die de oude garagehouder overbodig maken. Zo overbodig zelfs, dat hij het met de dood moet bekopen.

De clou is natuurlijk dat de moord het liefdespaartje uiteindelijk weinig vreugde zal schenken.

De sfeer is grimmig, op het claustrofobische af en in zekere zin waan je je in een Hongaarse film noir die de aandacht op een merkwaardige manier weet vast te houden. Fehér staat stil bij de rug van de knecht die door zijn lens in een stilleven verandert. Het is een zwart vlak waarin de hals en de schouders hel oplichten, als in een abstract kunstwerk. De slimme advocaat die later nog een rol zal spelen in het verhaal, krijgt door dergelijke wonderschone beelden zowaar iets onbeduidends.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden