Recensie Film

In ‘Bumperkleef’ razen twee opgefokte mannen al ruziënd over de snelweg

Beeld Filmdepot

Bumperkleef
Regie: Lodewijk Crijns 
Met: Jeroen Spitzenberger, Anniek Pheifer en Willem de Wolf 
★★★☆☆

Een Nederlands modelgezin – vader, moeder en twee kinderen – vertrekt te laat van huis voor een verjaardagsfeestje bij opa en oma. Vader Hans is al behoorlijk geïrriteerd voor ze goed en wel zijn vertrokken. Getreuzel, gekibbel en gedoe. En dan moet de lange tocht van de stad naar het platteland nog beginnen. Hans geeft plankgas, begint te bumperkleven achter een wit bestelbusje. En we weten het al van andere snelwegthrillers: dat had hij beter niet kunnen doen.

Steven Spielberg gaf begin jaren ­zeventig al een geweldige voorzet met ‘Duel’, waarin een reiziger op een eenzame weg in conflict raakte met een vrachtwagenchauffeur. George Miller wist met zijn Mad Max-films de highwayhorror naar een nieuw hoogtepunt te stuwen. En iedereen herinnert zich nog wel hoe Michael Douglas in ‘Falling Down’ op een snikhete dag in Los Angeles in de file belandde, geleidelijk zijn gemoedsrust verloor, met moord tot gevolg.

En nu is er dus ‘Bumperkleef’ van Lodewijk Crijns, die op het uitstekende idee kwam om het typisch Amerikaanse genre te vertalen naar de drukke, Nederlandse snelweg. Zo is de bestuurder van het witte bestelbusje niet van zins te wijken voor de bumperklever. Hans haalt hem daarom rechts in, wild gebarend naar zijn voorhoofd. De verkeersruzie escaleert in een idiote achtervolging, waarin de ­gezinsleden moeten vrezen voor hun leven.

Crijns baseerde zich voor zijn film deels op eigen ergernissen in het verkeer

Crijns, die een aantal successen op zijn naam schreef, van ‘Jezus is een Palestijn’ tot ‘Alleen maar nette mensen’, weet er een strijd van twee opgefokte mannen van te maken, waarbij zijn pijlen vooral zijn gericht op Hans, de heethoofdige bumperklever die met 160 ­kilometer per uur door het verkeer jakkert. Crijns baseerde zich voor zijn film deels op eigen ergernissen in het verkeer, zoals appende bestuurders die je direct herkent aan het geslinger op de weg.

Knap zoals hij die ergernissen ­optuigde tot een Nederthriller waarin het voornaamste wapen, en dit is ook weer zo’n goede vondst, een drukspuit met een ­verdelgingsmiddel is, behendig ­bediend door de bestuurder van het witte bestelbusje. De achtervolging leidt uiteindelijk tot pure paranoia. Het duurt niet lang voordat Hans overal witte bestelbusjes ziet.

De eerste helft van de film is wat sterker en spannender dan de tweede helft. Zo moet je voor lief nemen dat de bestelbusbestuurder eenmaal in het bezit van Hans’ smartphone vrij eenvoudig zijn code raadt. Hans stuurt op zijn beurt een politiewagen weg, terwijl het gevaar bepaald niet geweken is. Het zijn foefjes om de actie gaande te houden.

Als portret van een maatschappelijk geslaagde veertiger die zijn schaapjes op het droge heeft en die meent zich met een dikke auto onder zijn kont te kunnen misdragen, verdient Bumberkleef alle lof. Deze film is een welgemikte wraakfantasie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden