Interview Ilse DeLange

Ilse DeLange zoekt nog steeds bevestiging

Ilse de Lange. Beeld Paul Bellaart

Ilse DeLange is op vele fronten succesvol: als zangeres, presentatrice, actrice en als coach van jonge artiesten. Ziet de muzikante, die morgen haar cd ‘Gravel & Dust’ uitbrengt, nog nieuwe uitdagingen voor zichzelf?

“Ik wist niet dat ik zo exclusief was!” Ilse DeLange schiet in de lach als ze hoort dat het een jaar heeft gekost om een interview met haar te regelen. Maar nu is ze terug uit Nashville en heeft ze tijd om op het terras van de Hilversumse Wisseloordstudio over haar nieuwe plaat ‘Gravel & Dust’ te vertellen. Ze blijkt een makkelijke prater met een open oogopslag.

Met het album keert de zangeres, na het popalbum ‘Ilse DeLange’ dat vorig jaar uitkwam, terug naar haar grote liefde: de Amerikaanse rootsmuziek, een mix van country, blues en folk. ‘Gravel & Dust’ is een prachtig album, met zachtaardige liedjes, gekenmerkt door een licht melancholieke ondertoon.

“De afwisseling tussen popalbums en rootsplaten heeft zich gedurende mijn loopbaan spontaan ontwikkeld”, legt DeLange uit. “Het was niet iets dat ik op mijn achttiende had kunnen bedenken: dat mijn carrière er uitziet zoals nu. Het heeft soms met toevallige ontmoetingen te maken. Zo kwam ‘The Great Escape’ tot stand door een ontmoeting met songschrijver Pat Leonard. Het klikte en opeens was de plaat daar. Die plaat luidde een belangrijke verandering in mijn carrière in, omdat ik toen opeens ook single-succes kreeg.

Gitaar op schoot

Vorig jaar heb ik een popplaat uitgebracht, omdat ik na de Common Linnets weer wat anders wilde doen en ook zin had in een popalbum. Pop is voor mij een heel ander gevoel, meer opzwepend, je maakt zo’n plaat meer van achter de computer. Met ‘Gravel & Dust’ is het weer met de gitaar op schoot, veel lyrischer. Ja, en pop en rootsmuziek zijn ook twee aspecten van mij. Ik ben van nature een vrolijk, uitbundig type, maar ik heb ook een andere kant. Dat zit in mijn persoonlijkheid verweven.”

Beeld Paul Bellaart

Voor het nieuwe album besloot DeLange om dieper dan ooit tevoren de roots-muziek in te duiken. Dat deed ze samen met de beroemde producer T Bone Burnett. “Bij hem is alles altijd heel sferisch en niet overgeproduceerd. Hij zoekt de kracht van de openheid in een song. Dat wilde ik heel graag. Zelf vind ik dat soms nog wel eens moeilijk. Dan denk ik: ‘O, dit is ook nog wel leuk om in het liedje te stoppen.’ En voor je het weet heb je dan toch opeens een heel volle productie. Maar bij hem gaat alles terug naar de eenvoud. Zodat als er iets gebeurt, het echt spreekt. Dat is zijn kracht. Hij zoekt de kern van dingen. Je komt met deze plaat in een wereld en daar blijf je tot het einde in.”

Het album is een nieuw hoofdstuk in een loopbaan, waarin DeLange successen op veel verschillende fronten aaneen heeft weten te rijgen. Ze is een van de meest succesvolle artiesten van Nederland. Solo, maar ook met de Common Linnets, met wie ze in 2014 tweede werd op het Eurovisie Songfestival. Daarnaast presenteerde ze het goed ontvangen televisieprogramma ‘Ilse’s veranda’, speelde ze een rol in de Amerikaanse serie ‘Nashville’, is ze het brein achter het Tuckerville festival en staat ze jonge artiesten als songfestivalwinnaar Duncan en singer-songwriter Joe Buck met raad en daad terzijde.

Het buitenland

Eén ding wilde echter lange tijd niet lukken: doorbreken in het buitenland. Toen de uitnodigingen om in het buitenland op te treden na het succes van de Common Linnets op het Songfestival wel binnenstroomden, pinkte DeLange in ‘RTL Late Night’ een traantje weg.

“Als Nederlandse artiest ben je vaak tegen de stroom in aan het zwemmen als je de grens over wilt”, blikt ze terug. “Je bent toch de kleine muis tegenover vele grote olifanten. Het was mij vóór de Linnets nooit gelukt om die buitenlandse vraag te kunnen creëren, terwijl ik het wel heb geprobeerd. En ongemerkt gaat er al die jaren zoveel energie en ambitie in zitten. Dus toen het eindelijk lukte, was er de emotie. En dat het dan ook nog lukt met een project dat je zelf hebt gebouwd. Ik heb de Common Linnets helemaal zelf bekostigd en gedaan vanuit een liefde voor muziek. Als het dan juist daarmee gebeurt, dan is dat zo’n ontlading. Na al die jaren leuren.”

Toch is succes geen doel op zich voor de 42-jarige zangeres. “Succes is mooi als het een conclusie is van ambitie”, meent DeLange. “Ambitie is voor mij iets zo goed mogelijk willen doen. Maar ik denk niet in succesdoelen. Het echte succes zit erin of ik het gevoel heb dat iets goed is gelukt.”

Haar belangrijkste succesfactor is volgens DeLange haar authenticiteit. “Mijn kracht is dat ik mezelf ben gebleven en geen rol speel. Wat niet wil zeggen dat je niet kunt veranderen. Mijn grootste talent is daarnaast dat ik mezelf kwetsbaar durf op te stellen en daar ook voor sta.”

Terugkijkend op haar carrière tot dusver overheerst bij DeLange een gevoel van trots. “En ik voel me een enorme geluksvogel. Ik heb kansen gekregen. Maar ook ontzettend hard gewerkt. Het is me zeker niet in de schoot geworpen. Ik houd van dingen bouwen. Als ik iets heb gemaakt, wil ik weer iets nieuws bouwen. En ik doe graag dingen die ik eng vind. Bij ‘Ilse’s veranda’ voelde ik me bijvoorbeeld heel onzeker, want een programma presenteren was iets dat ik nog niet had gedaan. En ik had mijn eisen. Als er een zere plek zat bij een van mijn gasten, wilde ik van tevoren weten of het oké was om erover te praten. Want als iemand dat niet wil, ga ik niet op die wond zitten drukken tot de traan komt. Daar heb ik zelf zo’n ontzettende hekel aan als ik word geïnterviewd.”

Coach

Ondanks alle successen heeft de artieste ook haar onzekerheden. “Met liedjes schrijven voel ik nog steeds de drang naar een klankbord. Hoewel ik zelf ook wel kan beoordelen of een nummer goed is, voel ik nog altijd een bepaalde onzekerheid om een liedje helemaal zelf af te maken zonder de mening te vragen van de mensen die me daar dierbaar in zijn. Daarin zoek ik nog steeds bevestiging. Misschien ook omdat op mijn derde plaat allemaal liedjes van mezelf stonden. Terugkijkend waren het niet de meest geweldige liedjes.”

Een ambitie die ze nog koestert is om solo in het theater te staan. “Ik hoop dat ik me ooit comfortabel genoeg voel om in mijn eentje met mijn gitaar een hele avond te vullen. Nu zou ik dat niet durven, daar is nog een weggetje te gaan voor mij. Het is geen ‘must’, maar wel een interessante zoektocht.”

De afgelopen jaren heeft ze veel tijd gestoken in het coachen van jonge artiesten, met songfestivalwinnaar Duncan Laurence als bekendste voorbeeld. “Ik vertrouw op mijn muzikale instincten en toen ik zijn nummer ‘Arcade’ hoorde, dacht ik echt meteen: ‘Daar kunnen we het songfestival mee winnen.’ Het werkte betoverend op mij en dan weet ik dat het op heel veel mensen zo kan werken. Ik krijg inspiratie van het werken met zulke jonge artiesten en daarnaast vind ik het niet fijn om continu alleen met mezelf bezig te zijn.

Soms sturen ze me liedjes op en dan reageer ik daar op. Duncan heb ik geholpen de juiste mensen bij zijn videoclip te betrekken. En toen hij bijvoorbeeld op Pinkpop stond, wist ik wat daarvoor technisch allemaal nodig is. De juiste mensen op de juiste plek, dat is de key. Als alles dan goed gaat, sta ik echt naast het podium te juichen: ‘Ja, het is gelukt!’ Ik help ze met alle dingen die elke beginnend artiest tegenkomt.” 

Schaterend: “Ze noemen me wel eens Moeder de Gans, pffff.”

Lees ook:

Weinig kippenvel bij Ilse DeLange in de Ziggo Dome, wel veel feelgoodmomenten

Begin dit jaar trad Ilse de Lange op in de Ziggo Dome, waar haar nieuwe nummers niet onder bleken te doen voor haar oudere werk. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden