ColumnRob Schouten

Ik zeg u, de slaap helpt, alleen daar is alles nog als vanouds

Wat het normaalst is gebleven, of misschien moet ik zeggen is geworden, is de slaap. Het was al een van mijn favoriete dagdelen, maar de laatste tijd helemaal. In onze slaap is alles nog als vanouds, we zitten niet in isolatie, hoeven geen afstand te houden, de overheid heeft er geen enkele zeggenschap over, we mogen doen wat we willen: de sluiter staat nog op normaal.

Misschien dat Jaap van Dissel of Marion Koopmans inmiddels onze nachtelijke bioscoop zijn binnengewandeld (ik heb ze er nog niet gezien) maar dan zo verhaspeld en verward dat we het nauwelijks merken en trouwens, de droom is ook maar een stukje slaap, het grootste gedeelte liggen we in rust.

De slaap doet niet aan nieuws

Het dagelijks nieuws gedraagt zich volkomen geobsedeerd, maar de slaap doet niet aan nieuws maar doet uitsluitend aan ons. In mijn omgeving merk ik dat mensen langzaamaan angstig en somber worden, maar voorwaar ik zeg u, de slaap helpt.

Ik hoor dat jan en alleman thuis aan het klussen is geslagen of voor het eerst sinds jaren weer eens een grote voorjaarsschoonmaak begint, maar ik heb besloten meer aandacht te geven aan de slaap, de plek waar joggers niet hijgend en snuivend door je cordon sanitaire komen hollen, waar niemand met een boog om je heen loopt, noch jij om de ander, maar waar het is zoals vroeger.

Het is voor u tevergeefs, dat gij vroeg opstaat, laat opblijft, brood der smarten eet – Hij geeft het immers zijn beminden in de slaap (psalm 127:2).

Nu ons leven de hele dag passen en meten is geworden biedt de slaap, die immers geen afmetingen kent, uitkomst, een uur of zeven per dag lijkt het of we onstoffelijk zijn geworden, onvatbaar voor alles.

De zachte palliatieve kussens en lakens

Er is een tijd geweest dat ik de slaap verachtte als een vorm van tijdverspilling, maar met die gedachte heb ik inmiddels gebroken. Tegenwoordig verlang ik ernaar, naar de witte gesloten gordijnen, de zachte palliatieve kussens en lakens – ik heb het natuurlijk niet per se over ziekenhuisbedden maar ook daar verkwikt de slaap wellicht de dagelijkse pijn.

De Roemeense filosoof Cioran beschreef de mens als ‘het slapeloze dier’, dat wil zeggen, het dier dat wakker dreigt te liggen en te tobben in plaats van zoals alle andere dieren op tijd de ogen te sluiten en in te sluimeren. Ik heb daarom besloten mee te werken aan mijn nachtrust, geen alcohol, geen laatste nieuws, geen onbeheerste vreetbuien, niet ‘De pest’ van Camus op het nachtkastje of ‘Liefde in tijden van cholera’ van Marquez.

Het vereist enige zelfbeheersing, misschien zelfs een vorm van losmaking, maar het loont of zoals ze tegenwoordig zeggen: dan heb je ook wat.

Zelfs wakend op bed liggen helpt al een beetje, merkte ik hedenochtend toen ik de voedselvoorziening van de Jellinek-kliniek tegenover mij op gang hoorde komen, het leek wel een normale dag te worden, maar zodra het mobieltje, de tv of de krant, of zelfs de supermarkt en het park in beeld komen, merk je dat er niets normaals aan is.

Maar doe je je ogen dicht dan verdwijnt dat alles. Dan loopt daarbuiten een schaap.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden