Janine Abbring

Interview Janine Abbring

‘Ik wil een écht gesprek’

Janine Abbring Beeld Anouk van Kalmthout

De afgelopen weken leefde tv-presentator Janine Abbring een teruggetrokken bestaan. Ze bereidde zich voor op haar derde seizoen Zomergasten. Wat is haar geheim als interviewer? “Ik heb zelf geen disneyfilmachtig leven, dat helpt.”

Het gesprek is twee minuten en veertig seconden bezig en de rollen zijn al omgedraaid. Dan vraagt Janine Abbring aan de verslaggeefster van deze krant: ‘En wat vind jij nou het leukst aan jóúw werk?’ Op die eerste vraag volgen er nog vele. Niet omdat Abbring het interview naar zich toe wil trekken, ze is gewoon aandachtig, oprecht geïnteresseerd.

Toch moet het hier gaan over haar, als presentator – voor het derde seizoen – van het live tv-programma ‘Zomergasten’. Zondag zit Abbring drie uur lang tegenover haar eerste gast, misdaadverslaggever John van den Heuvel. Nu laat zij zich interviewen in een Hilversums café met de brave hond Tess aan haar voeten. Zij en Tess zijn altijd samen, de hond reist mee per bakfiets en ligt tijdens uitzendingen in de kleedkamer.

De bakfietstrip naar het café is een zeldzaam uitje in weken waarin Abbring zich steeds meer afzondert. Privé-afspraken maakt ze bijna niet meer, met andere werkzaamheden is ze een maand geleden gestopt. “Het voelt als een tunnel waar ik inga, met aan het eind van de tunnel de eerste uitzending.”

Met Tess wandelt ze vier keer per dag in het bos dat grenst aan haar tuin, verder zit ze alleen maar te lezen en video’s te kijken. Het hele oeuvre van schrijfster Hanna Bervoets, alle boeken en columns van Maxim Februari, alle boeken, krantenartikelen en tv-programma’s die raken aan de misdaadwereld van John van den Heuvel – en dat zijn er nogal wat. Eerder dit jaar ging ze naar Manchester en Parijs om twee voorstellingen bij te wonen van haar laatste gast, regisseur Ivo van Hove.

Wat een fantastische baan heb je.

“Ja, niet normaal hè. Ik probeer er ook heel bewust bij stil te staan. Ik vind Zomergasten soms weleens heftig en spannend maar ook waanzinnig leuk. Ik werk die zes weken alleen maar thuis, ook de redactievergaderingen zijn hier. Ik lees en bekijk alles, niet alleen de fragmentjes die de gasten laten zien. Ik wil ook weten uit welk geheel iets komt. Als mijn gast een black-out heeft en het niet helder genoeg vertelt voor de kijker, dan moet ik kunnen aanvullen. Mijn eindredacteur leest en bekijkt trouwens ook alles en daarnaast zijn er nog een beeldredacteur en drie redacteuren die elk twee gasten onder hun hoede hebben.”

“Dat is natuurlijk de luxe van dit programma, dat dit nog kan, dat het geen snelle talkshow is, waarbij je effe de achterflap van een boek hebt gelezen en probeert daar nog een zinnig interview over te doen.”

Waar ben je naar op zoek bij je gasten?

“Ik vind het fijn als een gast tijdens de uitzending tot een soort inzicht kan komen. Dat het niet allemaal voorbedacht is. Laatst zei iemand tegen me: ‘Als je Zomergasten op televisie ziet, dan zie je niet meteen wie de geïnterviewde is en wie de interviewer.’ Dat vond ik een groot compliment. Daar ben ik op uit: een echt gesprek.”

“Ik kies bij elke gast ook een focus, één grote vraag. John van den Heuvel is crimereporter, een heel gek beroep want hoe beter je erin bent, hoe meer je eigen leven ook in gevaar is. Hoe ver ga je daarin, welke offers breng je en wat vindt je omgeving daarvan? En is het het waard? Daar ben ik heel erg benieuwd naar.”

Voor de kijker is het spannend als er emotie is, of een botsing tussen jou en je gast.

“Ja, een soort authenticiteit. Of ik een techniek heb om die te bereiken? Nee, authenticiteit is ongrijpbaar. Ik stuur er niet doelbewust op aan, want dan is het weer lelijk. Ik vind het fijn als televisie zo echt mogelijk is.”

Zijn er gesprekken die je moeilijk vond, omdat ze stroef verliepen?

“Een deel van mijn gesprek met microbiologe Rosanne Hertzberger in 2017 was ongemakkelijk. Ik vroeg haar naar haar geloofsbeleving en die vraag vond ze veel te persoonlijk, impertinent. Maar daar konden we weer over praten, achteraf ben ik daar niet ontevreden over.”

Beeld Anouk van Kalmthout

Wil je graag dat je gasten je aardig vinden?

“Ja. Erg hè. Is dat erg? Weet je, als je drie uur met elkaar aan een tafeltje zit en je vindt elkaar onsympathiek… ik weet niet wie je daarmee dient. Ik zit daar niet om vrienden te worden, maar een gemene deler vinden is wel waardevol. Ja… goh… ja… ik denk dat veel journalisten vies kijken als ik zeg dat ik aardig gevonden wil worden door mijn gasten. Maar dat is dan maar zo.”

De tv-journalisten schreven anders heel positief over je, er was de afgelopen twee seizoenen nauwelijks kritiek op jouw optreden. Voor je gesprek met burgemeester Eberhard van der Laan ontving je de prestigieuze Sonja Barend Award. Wat maakt jou tot zo’n goede interviewer?

Abbring is een tijdje stil. “Geen idee… Zou jij het van jezelf weten? Nieuwsgierigheid, maar dat is een platitude, een eerste vereiste voor iedere interviewer. Nou, misschien heb ik een groot inlevingsvermogen.”

Hoe kom je daaraan?

“Ik heb een rijke fantasie. En ik heb zelf geen disneyfilmachtig leven, dat helpt me als interviewer waarschijnlijk ook. Ik heb veel ervaring met de dood, mijn moeder overleed twee jaar geleden, ze was al heel vroeg dement en gedurende mijn jeugd heel vaak ziek. Ik heb natuurlijk ook mijn rug gebroken, tijdens opnames van ‘Wie is de Mol?’ en daardoor een chronische indicatie. Door dit alles schrik ik niet gauw terug voor onderwerpen, denk ik, het is niet gauw ver van mijn bed.”

“Laatst belde een collega die al heel lang last heeft van iets, waardoor ze minder kan werken. Dan vraag ik niet: Wanneer denk je dat het weer over is? Maar dan vraag ik vanuit mijn eigen beleving: Hoe ga je ermee om, lukt het je om je grenzen te bewaken? Zij zei toen: ‘Ik merk dat jij precies weet hoe het is om ziek te zijn. Je manier van benaderen is anders.”

Heb je altijd pijn?

“Ja, ook als ik zit. Ik sta heel vaak op tijdens de fragmenten bij Zomergasten, dan ga ik hangen en stretchen. Maar het is goed behapbaar hoor, mijn huidige rugpijn is lang niet zo invasief als oorpijn bijvoorbeeld.”

Heeft Zomergasten jouw leven veranderd? Je bent nu definitief een Bekende Nederlander, je schuift aan bij talkshows.

“Ik ben aangeschoven bij één talkshow, hè, om Zomergasten te promoten. Ik zeg verder zoveel mogelijk nee. En dat Bekende-Nederlander-ding valt ook wel mee. Mensen kennen mijn gezicht wel, maar dan denken ze dat ze met mij op school hebben gezeten of op de hockeyclub. Of ze vragen: werk jij ook bij GGZ Rijnland? Dat heb ik heel vaak. De paparazzi liggen niet voor mijn deur, zoals ze dat wel doen bij Eva Jinek. Ik ga gewoon in joggingbroek en zonder make-up de deur uit.”

Heb je een goed voornemen voor je derde seizoen?

“Wederom niet ten onder gaan. Het is heel ongrijpbaar of mensen je pruimen of niet, ik hou er altijd rekening mee dat de stemming kan omslaan. Ik ga gewoon net zo hard mijn best doen als altijd. Ik heb er zin in.”

Wie is Janine Abbring?

Janine Abbring (43) groeide op in Groningen, studeerde journalistiek en werd bekend als een van De Jakhalzen in het tv-programma ‘De wereld draait door’. In 2012 deed ze mee met ‘Wie is de Mol?’ in Zuid-Afrika, bij een sprong van een 11 meter hoge rots brak ze haar rug. Abbring is sinds 2014 eindredacteur van het tv-programma ‘Zondag met Lubach’ en sinds 2017 presentator van Zomergasten.

Zomergasten 2019

VPRO Zomergasten begint zondag 28 juli met John van den Heuvel, NPO2, 20.15-23.25 uur (zomergastfilm tot 01.45 uur). Daarna volgen Hanna Bervoets (4 augustus), Nina Jurna (11 augustus), Maxim Februari (18 augustus), Wanda de Kanter (25 augustus) en Ivo van Hove (1 september).

The Wonder Years

Tv kijken met Janine Abbring

Welke tv-fragmenten zou jij zelf laten zien? Het is de meest gestelde vraag aan Janine Abbring, sinds ze in 2017 het programma Zomergasten presenteert. Ze gaf er niet vaak antwoord op, want “ik wil niet dat het een Janine-show wordt, ik wil mezelf niet net zo groot maken als de gasten, dat vind ik lelijk.”

Bovendien zou ze een heel vervelende zomergast zijn, zegt ze zelf. “Ik zou bijvoorbeeld documentaires kiezen over de schending van dierenrechten. De dingen die mensen niet willen zien, die zou ik laten zien, want zo ben ik: al heel lang vegetariër en behoorlijk activistisch op dat vlak. Het zou niet een echt gezellige avond worden.”

Maar vooruit, ze wil voor Trouw wel drie tv-programma’s noemen die in het verleden indruk op haar maakten.

1 – Troetelbeertjes

Een animatieserie over schattige beertjes in Troetelland, door de Vara uitgezonden van 1986-1988.

“In het eindliedje van Troetelbeertjes zingen ze: ‘iedereen heeft een vriend’. Ik werd als kind erg gepest en dacht: ‘Maar ik heb helemaal geen vriend.’ Die beertjes zijn troostrijk bedoeld, ze moeten warme gevoelens oproepen, het programma is heel zoet, het glazuur spat van je tanden af. Maar ik werd er extra verdrietig van. Het is mijn vroegste tv-herinnering, maar geen positieve. En nog steeds: als ik ook maar iets van Troetelbeertjes hoor of zie dan krijg ik er weer buikpijn van. Iedereen heeft een vriend, nou, ikke toen niet.”

2 - The Wonder Years

Amerikaanse tv-serie van 1988-1993 over de roerige tijd rond 1970, gezien vanuit het perspectief van puber Kevin. In Nederland uitgezonden door de VPRO.

“In The Wonder Years zit een zoenscène die indertijd veel indruk op mij maakte. Het was de eerste zoen van Kevin en Winnie en die scène voelde heel erg echt. Later las ik dat het ook werkelijk de eerste zoen was van deze kindacteurs en dat de schrijvers de taal en de gesprekken van de jonge acteurs in hun scenario verwerkten. Daardoor werd de serie authentiek en dat voelde ik als puber. Ik was zelf ook erg bezig met zoenen of niet zoenen, maar kreeg mijn eerste pas op mijn zeventiende, kun je nagaan, heel laat.”

3 - Six Feet Under

Amerikaanse serie over een familie van begrafenisondernemers, in Nederland uitgezonden van 2003-2008.

“Elke aflevering begint met de dood van iemand die vervolgens wordt afgelegd en begraven of gecremeerd. Het is een verschrikkelijk goeie serie, je leeft helemaal mee met deze familie van begrafenisondernemers. Aan het eind van de allerlaatste aflevering rijdt de hoofdrolspeelster weg op een Amerikaanse highway, het onbekende tegemoet. En dan denk je: dit is het, want zo eindigen series altijd. Maar daarna zie je hoe alle hoofdrolspelers doodgaan: de een wordt neergeknald, de ander zie je ten onder gaan aan kanker, de derde blaast als oud vrouwtje haar adem uit. Dat vond ik zo heftig en zo goed. Ik werd hierdoor heel erg met mijn neus op mijn eigen sterfelijkheid gedrukt. Je bent altijd de hoofdrolspeler van je eigen film en die eindigt dus onherroepelijk met de dood.”

Lees ook:

De slotaflevering van Zomergasten 2018 was een openbaring: Esther Perel heeft een gave

Tv-recensie Soms zet iemand zomaar een raam open in je hoofd en in je hart, en stromen die ruimtes vol met frisse lucht en nieuwe inzichten. Psychotherapeute Esther Perel heeft die gave.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden