Tv-columnWillem Pekelder

Ik hoopte voor de rest van mijn leven te zijn uitge-Henk-Krold, totdat ik hem zag bij Eva Jinek

Ik wilde het hebben over Magda Goebbels die, terwijl het Derde Rijk de afgrond naderde, vrolijke familiefilmpjes van zichzelf, haar man en hun zes kleine kinderen liet vertonen in de bioscoop. En over het volk dat daarmee ‘onwetend’ bleef over wat er écht gebeurde in nazi-Duitsland. Ook Magda zelf, echtgenote van propagandaminister Joseph Goebbels, zou pas tegen het einde van de oorlog in de gaten hebben gekregen hoeveel bloed er kleefde aan de handen van onder anderen haar man. Mede door dat besef pleegde ze op 1 mei 1945 zelfmoord en sleepte ze haar kinderen mee in de dood.

Op Canvas werd het levensverhaal van de welgestelde ministersvrouw van A tot Z uit de doeken gedaan, en de vraag die bij deze kijker bleef hangen was: wat als er in ’40-’45 (illegale) televisie was geweest? Waren de gruwelen dan wél bijtijds doorgedrongen tot het volk?

Steun in de rug

Zoals eind jaren zeventig, toen ayatollah Khomeini slim gebruik maakte van moderne communicatie om de ‘verdorvenheid’ van het Perzische keizerspaar te etaleren. Ex-keizerin Farah Diba blikte, eveneens op Canvas, terug op de val van de Pauwentroon. Vanuit haar luxueuze appartement in Parijs legde ze uit hoe zij en haar man, sjah Reza Pahlavi, met hun Witte Revolutie het land wilden moderniseren: landhervorming, vrouwenemancipatie en algemeen kiesrecht. En vooral: minder invloed van de islam op het publieke leven. 

Maar het volk wilde juist méér islam, en hees in 1979 Khomeini in het zadel. De televisie, met verhalen over keizerlijke oppressie, was bij die revolutie een belangrijke steun in de rug. Zoals diezelfde tv dat nú weer is voor de Iraanse oppositie.

Ik wilde het hebben over dictator Loekasjenko van Wit-Rusland, die zonder tv-camera’s (én vooral sociale media) nooit zo dicht bij de rand van het ravijn was beland als nu. De buitenlandse journalisten die nog in het land zijn, doen onder zware omstandigheden hun werk. Dankzij hen blijven we beelden zien van gemartelde gevangenen en gewelddadig politie-optreden. Maar ook van demonstranten die in steeds grotere aantallen ‘ga weg’ durven roepen tegen hun tiran. 

Step Vaessen, die er zit voor Al Jazeera, meldde in ‘Nieuws­uur’ dat juist de tv-verslagen over marteling een omslag teweeg hebben gebracht. “De mensen zijn de angst voorbij, en de politie was de afgelopen dagen niet te zien. Minsk lijkt één groot vrijheidsfestival. Er is geen weg meer terug.”

Krol uit zijn rol

Ik wilde het niet hebben over Henk Krol, en zeker niet over het drama waarin hij nu weer is beland: voor 43 euro 20 aan stroopwafels gedeclareerd. Ik hoopte oprecht voor de rest van mijn leven te zijn uitgekrold, totdat ik hem zag bij Eva Jinek. Vlijmscherp, na ruim drie maanden verlof, pakte ze de parlementariër bij de kladden. Dit was niet de feelgood-tv, die je zo vaak in talkshows ziet. Over Krols declaratiegedrag ging het, zijn talloze ruzies, zijn falen als pleitbezorger van ouderen. Elke ontwijkende manoeuvre kapte Jinek resoluut af, en politiek commentator Wouter de Winther stookte het vuurtje verder op. Voor het eerst in zijn tv-bestaan viel Henk Krol uit zijn rol. Hij schreeuwde, sloeg op tafel, zijn ogen spuwden vuur.

Goed dat ook híer camera’s bij waren. Zodat we in elk geval weten hoe we de volgende keer moeten stemmen.

Willem Pekelder schrijft deze column gedurende de zomer. Meer columns van Willem Pekelder leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden