Column

Ik ga echt geen vier koppen koffie drinken om te mogen pinnen

Beeld Jörgen Caris

Ik gaf laatst een lezing in Kortrijk en dat is met mijn rijstijl zeker drie uur met de auto. Omdat het om tien uur ’s ochtends begon, kreeg ik een kamer voor de nacht ervoor. De naam van de bed and breakfast vond ik apart: German Attack. 

Zo’n naam in een streek die zo zwaar had geleden onder de beide wereldoorlogen. Pas de volgende ochtend kwam ik erachter dat de vriendelijke uitbaatster Germana heette: Germana Tack.

Als ik ergens ben, probeer ik altijd net zo te praten als de mensen daar. Toen ik tien was en we naar Someren verhuisden, vlakbij Eindhoven, sprak ik binnen een dag met een zachte g. Dit keer vroeg ik nog geen twintig minuten na aankomst een voorbijganger op straat op zo’n typische zangerige toon waar ik op dit uur van de dag nog ‘een koffietje’ kon drinken. Op de Grote Markt, maakte ik op uit zijn West-Vlaamse klanken-potpourri, dus wij daarnaartoe.

Op de menukaart stond inderdaad koffie, maar er stond ook in vetgedrukte letters dat betalen met kaart alleen kon bij bestellingen vanaf vijftien euro. Een kop koffie kostte twee euro twintig. Ik had geen kleingeld bij me en mijn metgezel ook niet en we gingen niet elk vier koppen koffie drinken. Ik zou buiten kunnen gaan pinnen, maar we zaten net.

Omslachtig denken

Op zo’n moment zou ik willen dat ik niet altijd zo omslachtig zou denken en een keertje níet voor elk van ons een dessert zou bestellen waar we helemaal geen trek in hadden, voor mij tarte tatin en voor de ander een dame blanche, puur en alleen zodat we meer dan vijftien euro zouden moeten afrekenen, die ik dan met kaart kon voldoen. 

De ober antwoordde: “Excuseer, de keuken is juist gesloten”, waarop ik reageerde met: “Maar we wilden twee koffie, kunnen we die dan met kaart betalen?”, waarop hij zei: “Maar natuurlijk, geen probleem”, waarop ik dacht: waarom zet je dan met vetgedrukte letters op de kaart dat je alleen bestellingen vanaf vijftien euro met kaart kunt betalen? En waarom vraag ik niet metéén al of we twee koffie met kaart kunnen afrekenen?

Door alle consternatie zei ik bij het afrekenen van vier euro veertig tegen de ober: “Doe maar zeven”. Dat sloeg ook weer nergens op natuurlijk, met een rood hoofd maakte ik me uit de voeten. Gelukkig was het zaterdagavond en dan heeft iederéén die in Kortrijk uit het café komt een rood hoofd.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd, lees hier meer van Erik Jan.

Lees en luister ook:

Onverdoofd: een nieuwe interviewserie  en podcast met Erik Jan Harmens

In een nieuwe serie over ‘onverdoofd leven’, spreekt Trouw-columnist Erik Jan Harmens als eerste met Marrit Jellema. Ze stopte op haar achttiende met alcohol en drugs en beleeft nu alles ‘heel intens, de nare én de mooie dingen’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden