Beeld Trouw

Klein Verslag Wim Boevink

Ik drink een glas melk op de boeren

Oktober is begonnen. Het is een grijsgrauwe dag. Het wil nauwelijks licht worden. Het land staat vast vanwege een armada van trekkers op snelwegen. De grootste ochtendfile ooit, zegt de radio. De lamp boven de tafel blijft aan. 
Jessye Norman is gestorven. 
Twintig seconden klinkt haar stem. 

Er heerst herfst. Depressies rollen aan over oceanen en dragen grote regens mee. Het land, het boerenland, raakt doordrenkt. Brede, zwarte modderbanen in Haagse bermen. Boeren, toegejuicht nu ze een massa vormen. De helden van ons eten. De voeders van onze monden. Zwarte pieten van het stikstofdebat. 

Fendt, Hanomag, John Deere. 
Heroïsch ogenblik: een trekker rijdt een dranghek plat. Als aandenken zaaien ze het Malieveld in met wintergerst. Hun getoeter tegen de wolkenlucht. Geert Wilders als boerenleider. De Speld schrijft dat de boeren massaal naar Den Haag zijn gereden om feestelijk afscheid te nemen van Marianne Thieme. 

Volle melk

Ik drink een glas melk op ze. Biologische volle melk van Cootje. Ze leeft op de Dobbelhoeve in Udenhout. Haar melk ging op 22 september de petfles in, op de dag dat ze gemolken werd. Is er straks nog plaats voor Cootje? 
Om het Binnenhof is een kordon gelegd. Kamerleden zijn in een beveiligd convooi van Audi’s en BMW’s naar het Malieveld gebracht. 

Zo lang ik minister van landbouw ben, komt er geen halvering van de veestapel, zegt Carola Schouten, nog minister van landbouw. Er klinkt gejuich onder de boeren. Ze wenst ze een goede terugweg. Ik denk: de inkrimping van de veestapel met een derde kan beginnen. 

Jesse Klaver mag zich laten uitfluiten en opgestoken middelvingers verdragen. “Jullie voelen je genaaid. En terecht. En terecht.” 

Tweede Kamerlid Theo Hiddema (FVD) op het malieveld tijdens het landelijk boerenprotest. Beeld ANP

Theo Hiddema, pochet, dichtgeknoopt jasje, hand in de broekzak, krijgt op het podium voor het Malieveld een microfoon onder de neus. “Mijn boerenhart wordt helemaal warm van binnen.” Het licht boven de tafel brandt. Het is voorbij het middaguur. Het regent opnieuw. 

“De boeren die doen alsof we ze in de kou laten staan, hangen in werkelijkheid al jaren aan het subsidie-infuus”, zegt een radiocolumnist. Maar ja, wie niet? Ik word al jaren via de belastingaftrek gesubsidieerd om huiseigenaar te zijn. Mijn boerenhart klopt ook warmer. 

In mijn tienerjeugd trokken we vaak naar een boerenhuisje bij Wolvega. Het lag afgelegen aan het water van de Scheene. Om er te kunnen komen, moest je over het land van een echte boer. Ik was verliefd op z’n dochter. Ze had fel oranje geverfd haar en droeg in mijn herinnering een donkerblauw overall. Ze heette Stientje of Eelkje, dat weet ik niet meer. Haar huid was heel wit. 

Een spandoek zegt: ‘Veganisten moeten ook schijten. De uitstoot is ook aan hun te wijten.’ 
Ik luister naar Jessye Norman. Purcell. Dido’s klaagzang. ‘Remember me. But ah, forget my fate.’ 
Het regent niet meer, maar voor de avond zijn zware buien, mogelijk met hagel, aangekondigd.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden