Review

IJslandse lijken in de kast

IJslanders lijken maar een ding te willen: zo snel mogelijk van hun eiland van fjorden, sneeuw, visvangst en grijsblauwe luchten af komen. Wie 'The Sea' bekijkt, de tweede film van de IJslandse regisseur Kormákur (1966), geeft ze geen ongelijk.

Na zijn luchtiger debuut '101 Reykjavik' schildert hij ditmaal een samenleving waarin de visindustrie zonder immigrante lopende-bandwerkers niet op de been zou blijven en jongeren kampen met werkloosheid, alcoholisme en vooral verveling. Patriarch Thordur roept zijn drie volwassen kinderen bijeen om de toekomst te bespreken. Zijn verouderde visverwerkingsbedrijf, dat hij weigert onder te brengen bij een grote corporatie, wil hij nalaten aan zijn jongste zoon Agust, die in Parijs in het geniep een muziekcarrière nastreeft. De verbittering die Agust en zijn Franse vriendin in zijn geboorteplaats aantreffen is vanaf het eerste gezamenlijke diner ronduit beklemmend. Zoals in Shake speare's 'King Lear' zullen de familieverhoudingen onomkeerbaar worden opgeschud. Kormákur heeft zo'n uitstekende cast bijeengebracht, die zo goed uit de voeten kan met zijn op een toneelstuk gebaseerde scenario, dat je het hem wilt vergeven dat het allemaal zo voorspelbaar, tegen het eind zelfs wat hysterisch, verloopt. De lijken vallen bij bosjes uit de kast. En hun aard verrast nauwelijks.

Denk aan de thematisch vergelijkbare moderne Dogma-klassieker 'Festen' en je weet waar het heengaat. Maar mits zo goed uitgevoerd als in 'The Sea' zullen de duistere kanten van gezinsrelaties altijd blijven boeien.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden