Review

IJle en ijlende Mahler blijft hoorbaar in nieuwe Tiende

Het Gelders Orkest, Charlotte Margiono (sopraan) olv Martin Sieghart op 14/12 in Musis Sacrum, Arnhem. Herhaling op 26/12. Uitzending 26/12 vanaf 13.00 uur op Radio 4.

Mahler en Kerst is sinds de memorabele Kerstmatinees van Bernard Haitink met het Koninklijk Concertgebouworkest een geliefde combinatie. Ook Het Gelders Orkest heeft er onder verschillende chef-dirigenten – eerst Lawrence Renes en nu Martin Sieghart – eer mee proberen in te leggen. De traditie werd afgelopen weekend met concerten in Arnhem, Apeldoorn en Nijmegen opgerekt; niet alleen muziek van Gustav stond op de lessenaars, maar ook van zijn vrouw Alma.

Behalve de immense Achtste symfonie is in Gelderland inmiddels al het grote symfonische werk van Mahler langsgekomen. Het eind van de traditie lijkt in zicht, zeker ook nu Martin Sieghart in 2008 voortijdig als chef-dirigent zal vertrekken.

Voor zijn laatste Kerst hier had Sieghart, naast de muziek van Alma, nóg een bijzonderheid in petto. Hoofdmoot was Mahlers onaffe Tiende symfonie, gespeeld in de voltooiing van het Italiaanse duo Giuseppe Mazzucca en Nicola Samale, een versie die door Sieghart en de Wiener Symphoniker in 2001 in Perugia in wereldpremière werd gebracht. Het betrof vrijdag de Nederlandse première van deze zoveelste versie – er zijn zeven voltooiingen met allerlei revisies in omloop. In Nederland kennen we, dankzij Riccardo Chailly, vooral de versie die Deryck Cooke samen met anderen maakte.

Dat Sieghart een echte mahleriaan is, heeft hij onomstotelijk bij Het Gelders Orkest bewezen. Hoewel zijn visie en uitwerking van de Negende symfonie mij enkele jaren geleden niet meeviel, bracht hij vorig jaar een zinderende uitvoering van ’Das Lied von der Erde’; de opname verscheen onlangs op cd. Het is de bedoeling om van deze bijzondere Tiende ook een cd te maken, maar dan moet er nog wel her en der wat geschaafd worden. Vooral het spatgelijk spelen van de altviolen in dat o zo moeilijke begin-adagio hield nog niet over en ook de eerste violen kwamen maar moeizaam door die melodie met grote intervallen heen. Er stond veel tegenover, zoals de onaards mooie fluitsolo van Peter Verduyn Lunel in het laatste deel. De versie Samale/Mazzucca overtuigt niet overal, is soms wel erg exuberant, maar is zeker het aanhoren waard.

Het ijle en ijlende karakter van Mahlers muziek bleef overeind: een wanhoopsschreeuw naar zijn geliefde Almschi met wie het huwelijk op de klippen liep. Dat maakte Sieghart indringend hoorbaar. Prachtig afgezet tegen zeven liederen van Alma, die wonderschoon en met veel diepte werden gezongen door de immer ontroerende Charlotte Margiono.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden