Review

Iers eerbetoon aan de oprichter van de Dubliners

Hans Nauta

De woeste baard is verdwenen door de chemokuur, zegt de Ierse zangeres Moya Brennan over Ronnie Drew, de oprichter van The Dubliners, ’stamoudste van de Ierse folk’. „Drew heeft kanker, en het overlijden van zijn vrouw, vorig jaar, maakt het nog moeilijker tegen de ziekte te vechten. Brennan zong mee bij de opnames van een lied dat de Ierse muziekwereld voor hem opnam, een eerbetoon dat op poten was gezet door de band U2.

„Bono belde: ’We zingen een lied voor Ronnie, doe je mee?’” Samen met gitarist The Edge en Robert Hunter van The Grateful Dead had hij ’The Ballad of Ronnie Drew’ geschreven. ’Here’s to the Ronnie, the voice we adore / Like coals from a coal bucket scraping the floor / Sing out his praises in music and malt / And if you’re not Irish, that isn’t your fault’, luidt het eerste couplet. Het nummer werd opgenomen in de U2-studio Windmill in Dublin. „Iedereen was er bij, het was net een grote reünie.” Sinead O’Connor, Andrea Corr van The Corrs, Bob Geldof, singer-songwriter Paddy Casey, Chris de Burgh, Ronan Keating, Mary Black en Shane McGowan van The Pogues en vele anderen zongen mee. Zelfs een tournee in het buitenland was geen beletsel: zanger Glen Hansard van The Frames zong zijn partij vanuit een telefooncel in Tjechië.

Overdag de coupletten, ’s avonds de refreintjes. „En toen we klaar waren, ging het zingen gewoon door. We dronken en zongen traditionals die iedereen ooit van zijn vader, broer of oom heeft geleerd.”

Voordat ze solo ging zong Brennan, de zus van Enya, lange tijd in de Ierse folkgroep Clannad. „Ik heb door de jaren heen regelmatig met Drew gewerkt. Hij zong eens in mijn vaders pub. Ierland is niet zo groot, je komt elkaar altijd tegen. In de jaren zeventig en tachtig had je niet zoveel meisjes in het muziekcircuit. Het was een zwaar leven, maar Ronnie en de jongens letten altijd op me.”

Drew was vereerd en ontroerd toen hij de opname te horen kreeg. Blij ook, dat het nummer opgewekt en ’rowdy’ klonk, lekker ruw. Een hey-ho-stamper waarin nog lang niet getreurd wordt om een naderende dood. Vorige maand stond het enkele weken op 1 in de Ierse hitlijst.

Brennan krijgt wel vaker zulke telefoontjes. Van de Hollywood-componist Hans Zimmer bijvoorbeeld. Hij vroeg wat ze aan het doen was, en Brennan vertelde dat ze zat te mozaïeken, een van haar hobby’s. „Of ik maandag naar Los Angeles wilde komen, vanwege de filmscore van ’King Arthur’.” Het was indrukwekkend om te zien hoe Zimmer melodietjes neuriede die zijn talloze medewerkers vervolgens in de juiste toonsoort orkestreerden. Om de boel na vergaderingen met de filmbeelden erbij toch maar om te gooien. Haar eigen stem werd later in Londen opgenomen, in de studio van George Martin. „Als iemand me belt, gaat het vaak om mijn ooh’s en aah’s. Dat is mijn handelsmerk. Er zijn genoeg artiesten die wanhopig op zoek zijn naar hun eigen geluid, dus ik mag niet klagen.” Een hit werd ’King Arthur’ (2004) niet. „Maar het krijgt steeds meer een cultstatus.”

Haar stem, waarin de echo van het vroegste Ierland klinkt, voelt zich overal thuis. Zo werkte Brennan probleemloos samen met de Duitse techno-dj Schiller. „Je leert veel van een optreden in zo’n dance-arena.”

Haar eigen new age-achtige muziek, vol zwevende harmonieën, gedrenkeld in mysteriën uit oude tijden - je moet er van houden. Maar liefhebbers zijn er genoeg, van Chili tot in Tanzania. „Sinds de vroege eeuwen verspreiden Ieren hun cultuur en spiritualiteit over de wereld. Dat is nu niet anders.”

Brennan houdt van het Gaelic, de Ierse taal. „Rond Dublin zie je steeds meer scholen die in het Gaelic onderwijzen, wel dertig inmiddels. In de jaren zeventig gaven ze de taal nog hooguit vijf jaar, men schaamde zich er voor. Maar nu leeft het weer. Soms vertellen mensen me dat ze door onze muziek Gaelic geleerd hebben. Wij hebben dus ook onze bijdrage geleverd aan die emancipatie.”

Het is goed om te verdwalen, omdat het de enige manier is om de stad te leren kennen”, zei Brennan toen ze vlak voor het gesprek terugkwam van een onvoorspelbare wandeling door Amsterdam. Die uitspraak laat zich vertalen naar haar verleden, want door een flinke dwaaltocht leerde ze zichzelf kennen. Haar laatste cd gaat over ’de gelukkige maar ook de droevige hoofdstukken’ uit haar leven. Het nummer ’Purple Haze’ heeft weinig met Jimi Hendrix te maken. „Wel met de drugsassociatie die zich opdringt. De dagen van Clannad waren niet alleen maar gelukkig.” Met allerlei middelen probeerde ze de innerlijke wanhoop en onzekerheid te verbergen. Ze kan nog steeds een party girl zijn, zegt ze, maar wel weet ze nu waar de rem zit. Door haar eigen verleden weet ze dat sterren als Amy Winehouse zelf hun leven moeten veranderen. „Dat kan niemand anders voor je doen. Eerst moet je loskomen van de manager die aan dat wangedrag verdient.”

Regelmatig treft Brennan artiesten die zich de geweldige dingen die ze hebben meegemaakt niet meer herinneren, omdat ze zo onder invloed waren. „Als ik me op die avond voor Ronnie Drew had gedragen zoals vroeger, zou ik me er niets meer van herinneren. Terwijl ik het nu steeds weer kan herbeleven.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden