Filmrecensie

Iedereen draagt bij aan de vrolijkheid in pientere romkom

Charlotte Fields (Charlize Theron) en Fred Flarsky (Seth Rogen) in ‘Long shot’.

Long Shot
Regie: Jonathan Levine
Met Charlize Theron, Seth Rogen, June Diane Raphael, Ravi Patel
★★★★☆

Een ambitieuze, stijlvolle politica en een werkloze journalist met rommelig kabouteruiterlijk. Dat wordt natuurlijk nooit wat, romantisch gezien. Als filmmaker kun je twee kanten op met dit gegeven: tot de laatste druppel uitmelken, of de tegenstelling gebruiken als startpunt voor een slimme film. 

Dat laatste doen gelukkig de ­makers van ‘Long Shot’, een film die laat zien dat ‘romantische ­komedie’ geen synoniem is voor ­lopendebandscripts en afgekloven mopjes.

Scenaristen Liz Hannah (‘The Post’) en Dan Sterling (‘The Interview’) creëerden samen een maf verhaal waarin journalist Fred na een kwarteeuw zijn vroegere ­oppas Charlotte weer tegenkomt. Hij heeft juist om principiële redenen ontslag genomen, zij is inmiddels de in media volop becommentarieerde minister van buitenlandse zaken. Volgens haar spindoctors kan Charlotte meer humor in haar speeches gebruiken, zeker wanneer ze zich kandidaat wil stellen voor het presidentschap. En zo heeft Fred ineens weer werk. 

Glazen plafond

Het is het begin van een film die opgewekt commentaar geeft op het glazen plafond voor vrouwen, en het idealisme dat politici over de schutting smijten, zodra de macht nadert. Bovenal laat Long Shot zien hoe belangrijk humor is. In het dagelijks leven, in politiek, en vooral in de liefde natuurlijk.

Met zijn hoofdrolspelers heeft ­regisseur Jonathan Levine (beter op dreef dan bij het gemakzuchtige ‘Snatched’) goud in handen. Charlize Theron, altijd dapper veelzijdig (‘Mad Max’) en snedige grappenmaker Seth Rogen (‘Sausage Party’) verbonden zich beiden als producent aan de film, en zorgen samen voor vrolijkheid, scherpte én vonken. Het leuke is dat het scenario in de entourage rond een hooggeplaatste politicus allerlei geestige bijfiguren laat opdraven. Charlotte’s persoonlijke assistent, haar bodyguard en, welja, de minister-president van Canada: iedereen mag een bijdrage leveren aan de lichtvoetigheid.

Zweedse klederdracht

De film doet een beetje, omgekeerd, denken aan ‘The American President’ (1995), waarin president Michael Douglas ideologisch moest worden wakkergeschud door lobbyiste Annette Bening. Is het presidentschap idealisme of pragmatisme? Duidelijk is dat de makers zich door de huidige Amerikaanse politiek hebben laten inspireren. En dat met allerlei heerlijk idiote details als een terugkerende swastika-tatoeage, Zweedse klederdracht en een afzichtelijke cargobroek.

De film is te lang, zou je kunnen zeggen. Op driekwart begint het te haperen. De scenarist grijpt naar drugs om de personages even uit de bocht te laten vliegen; een gemakzuchtige keuze. Maar Long Shot herpakt zich snel en komt moeiteloos terug op het niveau van het begin: een grappige, pientere en diep optimistische film.

Elke week worden de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden