FilmrecensieI'm Thinking of Ending Things

I'm Thinking of Ending Things is speels, duister en moet je twéé keer zien

De vrouw die Lucy of Lucia of Louisa heet.

I’m Thinking of Ending Things
Regie: Charlie Kaufman
Met Jessie Buckley, Jesse Piemons
★★★★
te zien op Netflix

Op een winterse dag rijden Jake en een vrouw die Lucy of Lucia of Louisa heet, de stad uit. De twee hebben net verkering, hij gaat haar aan zijn ouders voorstellen. In een ruim vijftien minuten durende scène praten de twee elkaar bij, zetten een muziekje op, staren ongemakkelijk uit het raam. Zij declameert een eigen gedicht. Wij horen haar denken: moet ik de relatie beëindigen? Jake lijkt haar gedachten te kunnen lezen.

Dit is het universum van Charlie Kaufman, de enigmatische scenarioschrijver van 'Being John Malkovich', 'Adaptation.’ en 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind'. Als regisseur maakte hij films als 'Synecdoche, New York' en 'Anomalisa'. Labyrintische films waarbij je als kijker verdwaalt in het hoofd van mensen of fictieve personages, die zelf al verstrikt zijn geraakt in gedachten, raadsels en twijfels. Op het oog moeilijk te doorgronden, maar aangenaam intrigerende psychologische filmpuzzels.

In de lege gangen sjokt een eenzame conciërge

Eenmaal in de boerderij van Jakes ouders komen we in duistere, zeg maar Lynchiaanse sferen met een eigenaardig verlopend diner. De ouders (Toni Colette en David Thewlis) transformeren naar jongere en oudere versies van zichzelf. Later volgt weer een lange autorit terug, door de sneeuw en met een omweg langs Jakes oude school. In de lege gangen sjokt een eenzame conciërge die we eerder hebben gezien.

Kaufman bewerkte het boek van Iain Reid uit 2016 en zette het flink naar zijn hand voor een raadselachtig scenario vol tijdssprongen, herinneringen en fantasieën. Boekpassages, filmverwijzingen en citaten raken met elkaar verweven. De film is net zo overvol als Jake's tienerkamer, waar we even een blik in mogen werpen. Dat korte moment vormt misschien de sleutel naar de constructie van het verhaal.

Speels, duister, geestig, literair, existentialistisch: dit is een typische Kaufman-film die dankzij heerlijke acteurs en mooie dialogen lekker in je hoofd rondtolt. Het is wel opletten geblazen voor de Netflixkijker, omringd door piepende telefoons en huiselijke afleiding. Aan de andere kant: des te makkelijker om deze door de streamingdienst geproduceerde film een tweede keer te bekijken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden