Recensie

'I Call My Brothers' geeft een rauw beeld van het gevoel een outsider te zijn

'I Call My Brothers'. Beeld RV

De Toneelmakerij en Danstheater AYA - I Call My Brothers
★★★

Als de tragische held Amor ten einde raad is, komen de dansers om hem heen nerveus in beweging. Ze lijken onder stroom te staan en in een hectische choreografie jagen ze hem op en drijven hem in het nauw. In de danstheatervoorstelling 'I Call My Brothers' geven regisseur Liesbeth Coltof en choreograaf Wies Bloemen een rauw beeld van het gevoel een outsider te zijn.

De voorstelling is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Zweedse schrijver Jonas Hassen Khemiri. Hij schreef het als reactie op de terroristische bomaanslag in het centrum van Stockholm in 2010. 

Het publiek volgt de sympathieke jongen Amor, een sterke rol van José Montoya, die om heel andere redenen dan terrorisme in de problemen zit. Op school was hij een natuurkunde-nerd die zelfs zijn emoties in grafieken in beeld bracht. Hij is zó verliefd op zijn jeugdvriendin dat hij haar blijft stalken en ook als zij gesetteld is met man en kinderen zit hij nog steeds 's nachts in zijn auto voor haar huis op haar te wachten. Hij is te gevoelig, te kwetsbaar, te weinig weerbaar en zijn labiele gedrag heeft niets te maken met de aanslag. De enige overeenkomst met de dader is zijn uiterlijk; de hoodie en de rugzak waarmee hij gebogen over straat loopt. Toch voelt Amor zich voortdurend bekeken en verdacht, en daar wil hij zich letterlijk tegen wapenen, met een mes. De telefoon waarmee hij zijn brothers belt, vooral één vroegere schoolvriend, is zijn enige houvast als hij er doorheen zit.

Blik van de buitenwereld

Met het verhaal van deze ene jongen wijst de schrijver op een generatie jongens met een islamitische achtergrond, die worstelt met de blik van de buitenwereld. Hij laat zien wat beeldvorming en vooroordelen met hen doen in tijden van angst en chaos. Maar of Amor nu wérkelijk verdacht wordt van de aanslag of dat hij dénkt dat iedereen hem als een terrorist ziet, laat de voorstelling in het midden. Dat maakt de inhoudelijke link met de bomaanslag in de stad toch een beetje zwak.

De spel- en dansscènes sluiten naadloos op elkaar aan, met swingende groepschoreografieën en rauwe duetten die onbeantwoorde liefde of een pijnlijk isolement verbeelden.

Het decor, een kaal speelvlak met losse elementen en daarachter een serie beeldschermen, geeft de verkeersdrukte, chaos na de aanslag of warmzonnige sfeer van een Arabische straat geloofwaardig weer. De spelers, die westerse en oosterse dans mixen, Nederlands op een vanzelfsprekende manier met Arabisch afwisselen, zetten zeer naturel een kosmopolitische voorstelling neer.

Lees al onze theaterrecensies op trouw.nl/theaterrecensies

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden