Age of Rage

RecensieTheater

Huiveringwekkend mooie dans en muziek maken van Age of Rage méér dan bloeddorstig spektakel

Age of RageBeeld Jan Versweyveld

Theater
Age of Rage
Holland Festival – Internationaal Theater Amsterdam
★★★★

Het zal ruig worden in Age of ­Rage, een reeks Griekse tragedies over wraak en vergelding, moord en doodslag, ontrouw en overspel. Voor aanvang is op de achtergrond een enorm hakblok te zien met grote brokken vlees, een zwetende slachter, een gretig vlammend rooster. Snoeiharde ­gitaarmuziek is de openingszet.

Verbindende factor is de vloek over het geslacht der Atriden, ooit afgeroepen door Tantalus. Behalve in wat geprojecteerde stukjes stamboom komt die voorgeschiedenis in de voorstelling door Internationaal Theater Amsterdam slechts en passant ter sprake.

De eigenlijke handeling begint als de Trojaanse oorlog zal beginnen: Trojaan Paris heeft Helena geschaakt. Maar koning Agamemnon kan wegens windstilte niet uitvaren. Hij moet zijn dochter Ifigeneia offeren aan Artemis om wind te krijgen.

Wat dit offer met die eerdere historie verbindt, blijft in de lucht hangen. Het gaat hier niet om de beloofde eeuw van rampspoed, maar om het laatste deel van krap twee decennia. Waarin het bloed volop stroomt.

Op en top spektakel, compleet met rouwkaarsen en slijpstenen

Regisseur Ivo van Hove heeft een voorliefde voor fysiek theater en Age of Rage ís dat. Er wordt ­geschreeuwd, gerend, gesmeten, ogen worden uitgebeten en weg gespuugd, bebloede lijken worden omhoog getakeld in een stalen constructie met links en rechts slagwerkunits, voeten zakken diep weg in een flink natgehouden moddervloer. De schaarse rustmomenten zijn een verademing en soms een verrijking. ­Zeker wanneer goede dictie het wint van luidkeels.

De dialoog tussen Agamemnon en Menelaus (man van Helena), waarin zij elkaar weifelachtigheid en gebrek aan gezag verwijten, heeft een filosofische kleur. Laat dat maar aan Hans Kesting en Gijs Scholten van Aschat over. Met zangerige toon geeft Maria Kraakman profetes Kassandra weer een mooie onaardse toets. Aangrijpend is het ingeleefde spel van Majd Mardo op het moment dat zijn Orestes diens moeder Klytaimestra heeft vermoord.

Age of Rage is op en top spektakel, compleet met rouwkaarsen en slijpstenen voor moordwapens. Bij vlagen fascinerend of juist onduidelijk, want onverstaanbaar. Maar de muziek en dans tillen de voorstelling boven alle bloeddorstigheid uit.

De soundscape is een meeslepende mengeling van extreme muziekstijlen, van hardrock tot middeleeuwse hymnen. De dansen door het koor, waarin vaak ­alle acteurs meedoen, bewegen zich tussen religieuze rituelen en sektarische extase.

Daar wordt voel- en zichtbaar, wat Van Hove met deze voorstelling beoogt: hij wil laten zien hoe actie reactie uitlokt en mensen in een groep zich laten opzwepen. Choreograaf Wim Vandekeybus en componist Eric Sleichim krijgen dat voor elkaar. Huiveringwekkend en wonderschoon.

Lees ook:

Ivo van Hove: ‘Een monoloog is de ultieme uitdaging voor een acteur’

Internationaal Theater Amsterdam heropende medio 2020 met de monoloog ‘Wie heeft mijn vader vermoord’, gebaseerd op het boek van Édouard Louis, over Franse arbeiders die zich vergeten voelen door de politiek. Regisseur Ivo van Hove herkent zich in dat verhaal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden