RecensieFilm

‘House of Hummingbird’ gaat over het verlangen naar een echte soulmate

De 14-jarige Eunhee in ‘House of Hummingbird’.

House of Hummingbird
Regie: Bora Kim
Met Ji-hu Park en Sae-Byuk Kim
★★★★☆

De 14-jarige Eunhee weet dat er iets aan de hand is als haar beste vriendin met een mondkapje op bijles verschijnt. In Zuid-Korea is een mondkapje heel normaal, niemand kijkt ervan op. Het kan dus ook prima verhullen dat je geslagen bent. Eunhee’s vriendin heeft een klap gehad van haar broer.

De meisjes praten erover, want ook Eunhee’s broer heeft losse handjes. In een eerdere scène hebben we hem woedend Eunhee’s kamer binnen zien stuiven, precies zoals zijn vader. In huiselijke kring gaat agressie eenvoudig over van vader op zoon, zo laat ‘House of Hummingbird’ zien. Het prachtige tienermeisjesportret uit Zuid-Korea toont de wereld door de ogen van een schoolmeisje en neemt haar ervaringen serieus, zonder dat het drama zwaar aanvoelt.

Thuis is het niet echt gezellig. Eunhee’s ouders hebben een rijstkoekjeswinkel in Seoul. Ze werken zich een slag in de rondte. Pa reageert zich af op zijn kinderen. Ma is te moe om er iets van te zeggen. Voor een jeugdfilm laat de Zuid-Koreaanse regisseuse Bora Kim er geen gras over groeien: ze tekent een eerlijk en realistisch portret van een druk, vijfkoppig Koreaans gezin. Het ene moment slaan ze elkaar de hersens in, het andere moment zitten ze lachend voor de televisie.

Wat heerlijk dat die steun, zoals zo vaak, uit onverwachte hoek komt

En zo is het ook op school. Het ene moment heeft Eunhee een beste vriendin, het andere moment praten ze niet meer met elkaar. En vindt ze haar vriendje, die van het cassettebandje en de eerste tongzoen, wel zo leuk?

Heel mooi zoals het coming-of-age­verhaal, dat in Berlijn werd bekroond met de prijs voor de beste jeugdfilm, in Eunhee het verlangen naar een echte soulmate laat ontbranden. En wat heerlijk dat die steun, zoals zo vaak, uit onverwachte hoek komt. De jonge lerares Youngji is de enige die haar talent voor striptekenen ziet, en die rustig thee met haar drinkt als ze na een impulsieve winkeldiefstal overstuur in de les verschijnt.

Het moment dat de lerares besluit een liedje te zingen en je de eenzame cactus in het raamkozijn zijn doornen ziet strekken, is van een ongekende schoonheid. Je weet dat Eunhee dit nooit meer zal vergeten. En zo zit de film – gesitueerd in 1994, toen de regisseuse zelf 14 was – vol momenten die je je ook uit je eigen jeugd herinnert. Beelden die bevroren zijn in de tijd. Die ene keer dat je vader in huilen uitbarstte. Of die keer dat de brug instortte en je het gevoel had dat het over jouw leven ging.

Hoop zit in kleine dingen. De winkelier die je betrapt bij een diefstal en je toch niet aangeeft. De dokter die wel begrijpt hoe je aan het gescheurde trommelvlies komt, maar het aan jou laat om het te vertellen of niet. En de lerares die je op het hart drukt om je nooit te laten slaan, om terug te vechten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden