Filmrecensie

‘Hotel Mumbai’ geeft aanslagplegers een podium, maar moet je dat wel willen?

'Hotel Mumbai’ gaat over de aanslagen van november 2008. Beeld Kerry Monteen

Hotel Mumbai
Regie Anthony Maras
Met Dev Patel, Armie Hammer, Nazanin Boniadi
★★★☆☆

Moeten we films maken over terreuraanslagen? Op die vraag bestaat bijna twintig jaar na 11 september, acht jaar na de moord op meer dan zeventig kinderen in Noorwegen en nog geen maand na Christchurch en Sri Lanka, geen bevredigend antwoord. Hotel Mumbai doet z'n best om het waargebeurde verhaal sober en respectvol te vertellen en slaagt daar deels in. Maar de filmmakers trappen ook in een bekende val: ze willen scoren met de gruwel. 

Op 26 november 2008 vonden in de Indiase stad Mumbai in een paar uur tijd tien aanslagen plaats. Onder meer op het grootste treinstation van de stad, een beroemd restaurant en het belangrijkste politiebureau schoten extremisten om zich heen en brachten explosieven tot ontploffing. 174 mensen werden vermoord en er vielen 300 gewonden. Door incompetentie van de Indiase staatsveiligheid - Mumbai had geen antiterreureenheid, die moest uit het 1200 kilometer verderop gelegen Delhi komen - sleepte de aanslag op het luxe Taj Mahal Palace & Tower Hotel drie dagen voort.

Intense ervaring

Anderhalf van de twee uur speeltijd beweeg je je als kijker door de gangen van dat hotel, waar voortdurend en lukraak mensen worden vermoord. Anders dan bij het recente Utoya - July 22, over de massaslachting op het Noorse eiland, zie je mensen hier ook echt vermoord worden. De film levert een intense ervaring, dat moeten we benadrukken voor iedereen die gaat kijken. Vroeger wist je dat de bekendste acteurs de beproeving in ieder geval zouden overleven, om kijkers een houvast te geven in de chaos. Hotel Mumbai is in die zin realistischer. 

Ook in andere opzichten probeert de film recht te doen aan de bittere werkelijkheid van die 26ste november. Personeel van het hotel en een klein groepje politiemannen hebben de gasten met groot gevaar voor eigen leven proberen te beschermen. Dat zie je terug in de statistiek: onder de 174 doden bevonden zich 139 Indiërs. De filmmakers slagen er ook in om de daders een gezicht geven en te laten zien dat terrorisme toch ook vaak met armoede te maken heeft. In ieder geval aan de kant van het voetvolk: zoals bij elke oorlog bevindt de leiding zich ver weg en veilig buiten schot. De leiding van de aanslag in Mumbai is ook nog steeds niet gepakt. Het zijn de jongeren die sterven, jonge mannen en vrouwen die makkelijk opgehitst kunnen worden. Terroristen zijn zelden ouder dan veertig. 

Aan de ene kant moet dit verhaal verteld worden. Aan de andere kant probeert de film kaartjes te verkopen door te laten zien hoe honderden mensen worden vermoord. Daders krijgen zo een podium, wat voor hen het voornaamste doel is van een terreuraanslag. De vraag blijft: moeten we dat doen?

Filmrecensies

Elke week worden de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden