Filmrecensie Hors normes

‘Hors Normes’: klein geluk in persoonlijke feelgoodfilm

‘Hors normes’ is een krachtige aanklacht tegen de manier waarop de samenleving met een groep van haar moeilijkste bewoners omgaat: ernstig autistische jonge mensen

Hors Normes
Regie: Olivier Nakache, Éric Toledano
Met Vincent Cassel, Reda Kateb, Hélène Vincent
★★★★☆

Veel mensen die ‘Intouchables’ onverteerbaar vonden, zullen toch ontroerd en onder de indruk raken van deze nieuwe film van het duo Olivier Nakache en Eric Toledano. Net als bij Intouchables voel je duidelijk hoe er met je emoties gespeeld wordt, maar ‘Hors normes’ is terughoudender en is meer begaan met z’n personages. Meer uit het leven gegrepen ook dan het postkoloniale sprookje van Intouchables. Veel persoonlijker ook, blijkt, want de twee personages zijn in werkelijkheid vrienden van de makers. Een deel van de opbrengst gaat zelfs naar hun organisaties.

Deze slotfilm van het in mei gehouden filmfestival van Cannes is een krachtige aanklacht tegen de manier waarop de samenleving met een groep van haar moeilijkste bewoners omgaat: ernstig autistische jonge mensen. Kinderen en jonge mannen en vrouwen waarvan de ouders ten einde raad zijn, want de ene na de andere instelling vindt een excuus om niet voor ze te zorgen. Kan misschien ook wel niet voor ze zorgen, zo vast zitten ze aan protocollen. En aan protocollen heb je weinig bij deze kinderen. Alleen maatwerk verbetert hun leven.

Zo was de situatie in de wereld van deze film tenminste tot Bruno en Malik afzonderlijk van elkaar en min of meer toevallig de zorg voor deze kinderen op zich namen. Bruno, met een joodse achtergrond en trouwens een van Vincents Cassels beste rollen in lange tijd, regelt plekken voor ze. Malik, een rol van Reda Kateb, met een islamitische achtergrond, leidt jongeren uit lastige buurten op om voor ze te zorgen.

Niets gaat zonder slag of stoot

Een plot is er nauwelijks. Dat had de film trouwens ook stukgemaakt. Bruno en Malik en iedereen die hen bijstaan, leven door een aaneenschakeling van kleine problemen die opgelost moeten worden. Niets gaat zonder slag of stoot. Niets gaat gemakkelijk. En ondertussen komt de staat controleren of hun organisaties wel aan de regels voldoen. Want vergunningen hebben ze niet. Zo spontaan zijn ze ontstaan.

Er zijn kleine momenten van geluk als er even iets goed gaat of als ze zich even realiseren hoe onmogelijk het is wat ze voor elkaar proberen te krijgen en daar om kunnen lachen. Deze organisaties bestaan dus echt. En ze zijn echt bezocht door twee controleurs, die hier trouwens niet als boosdoeners worden neergezet. Daar is de film te slim voor.

Bruno en Malik manoeuvreren koorddansend door Parijs als iemand wegloopt en elk moment onder een auto kan komen, als een ander bij z’n eerste baan een werkneemster, nou ja, wel heel erg lief vindt, of als weer iemand anders om de haverklap aan de noodrem van de metro hangt. Er zijn veel teleurstellingen, maar uit de kracht en inzet van de twee hoofdpersonages weet de film toch hoop te putten. Hors normes is geen geforceerde feelgoodfilm, zoals kassucces Intouchables, maar je voelt je er zeker goed door.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden