Horen we vanavond al de winnaar van het Eurovisie Songfestival?

Mikolas Josef uit Tsjechië is volgens Joris Belgers een kanshebber op een hoge eindnotering. Beeld ANP

Vanavond begint in Lissabon het 63ste Eurovisie Songfestival. Met de mindere van twee voorrondes, die taai begint, maar waar ook een paar prachtnummers tussen zitten. Muziekredacteur Joris Belgers zag in Lissabon de repetities voor vanavond en zegt waar u op moet letten.  

1 - Azerbeidjan: Aisel - X My Heart - ★☆☆

In Zweden hadden ze nog een kliekje in de koelkast liggen dat Katy Perry niet meer hoefde, maar gelukkig kunnen de Scandinavische popfröbelaars hun afgeschreven liedjes altijd nog dumpen op het Songfestival. Het is een beetje flauw - maar wel waar. Dit is weer typisch zo'n 13-in-een-dozijn popnummer. Vakwerk, daar niet van, maar het gaat niet echt ergens heen.

Toch: dit nummer had in handen van een betere zangeres nog best potentie gehad. Iemand die iets meer overtuiging had kunnen leggen in een strofe als "And i’ll never sto-o-o-o-op / luna, moon me up". Waarmee, eerlijk gezegd, ondergetekende zich ook geen raad had geweten.

2 - IJsland: Ari Ólafsson - Our Choice - ★☆☆

Nou, Ari, als iedereen zulke onschuldige staalblauwe ogen als jij zou hebben, zouden we de wereld met z'n allen vast wel beter kunnen maken. Daar hebben we dit nummer niet voor nodig. Allemaal leuk en aardig, die heal the world-gedachte, maar dat deden anderen veel eerder, en veel beter. 

We hebben allemaal een keuze. Het is altijd een keuze, laten we het allemaal samen doen! Tuurlijk, Ari. En terwijl het toch niet zo'n ingewikkeld liedje is, worstelt hij er zo net zo hard mee als die trams dat doen in de steile straatjes van Lissabon. En er gebeurt maar niks, en er gebeurt maar niks, totdat... 

Oei. Plots schiet de falset van de jonge IJslander als een raket de lucht in, wat het geheel een prettig '80-staartje geeft. Toch allemaal wel aardig. En hij is zijn jeugdige naïviteit meteen vergeten.

3 - Albanië: Eugent Bushpepa - Mall - ★☆☆

Jongens: als er een 12-snarige gitaar op de opname klinkt, doe dan tenminste ook een beetje je best om bij dat Eurovisie-playbacken de juiste 12-snarige gitaar het podium mee op te nemen. 

Dat valt op, omdat er verder eigenlijk niet zoveel opvalt aan deze act - behalve die naam dan. Eugent Bushpepa. Gaaf. Maar het nummer? Beetje folk, beetje emo. Precies, stijlen die buiten Albanië allang niet meer de hitlijsten bestormen. 

Ach, we hoeven het er ook niet lang meer over te hebben, want België is zo aan de beurt!

4 - Belgie: Sennek - A Matter of Time - ★★★

We zijn voor België dit jaar. Alweer. Waarom? Nou, je hebt van die zangstemmen die zich met weerhaakjes in je onderbewustzijn nestelen. Je komt ze niet vaak tegen, in de echte wereld, en op het Eurovisie Songfestival eigenlijk nog minder. 

 Nou, Sennek, alias de Leuvense Laura Groeseneken, heeft er wél zo eentje. En daar zijn we maar wat blij mee. Het doet wel wat denken aan Kovacs - en dus aan Shirley Bassey - en hoewel het nummer inderdaad een behoorlijk 007-vibe heeft , is het meer dan alleen dat. De productie klopt helemaal - fijn drummetje, fijn basje, dat uiteindelijk uitmondt in zwierende strijkers. Het is ook een beetje triphop, een beetje Hooverphonic - waar Groeseneken samen met songschrijver Alex Callier ook al eens voor schreef. Tijdens de repetities de afgelopen week ging de zangeres er ook nog eens helemaal in op, heerlijk zwierend met de armen, waarmee die stem nóg beter uit de verf kwam. 

Afijn, waarschijnlijk is dit pareltje te gestileerd, en gebeurt er afgezien van die meelachende ogen te weinig op het podium om écht hoog te eindigen, maar kwaliteit moet er ook zijn. 

5 - Tjechië: Mikolas Josef - Lie to Me 

Ah, vrolijke trompetjes! Funky slap-basje, lekker opzwepend! Klaarblijkelijk is Mikolas Josef de Bruno Mars uit Praag, maar dan wit en nerdy. 

Een beetje nietszeggend is het allemaal wel, en deze act had op tientallen andere manieren van pit kunnen worden voorzien dan met alleen een breakdancend silhouet voor een gekleurd scherm. Live klinkt Josef ook nog niet zo blakend van het zelfvertrouwen als op de plaat. Op het grote podium in Portugal komt deze gladjakker haast adem te kort om zijn eigen lettergrepen bij te houden. 

Maar goed. Dat trompetje blijft wel hangen zeg. Pfoe. Stiekem is dit een kanshebber voor een hoge eindnotering. 

6 - Litouwen: Ieva Zasimauskaitė - When We're Old 

Hoor die trilling in haar stem, die aarzeling, de langzaam opkomende strijkers, de gevoeligheid waarmee de piano wordt beroerd - die echt z'n best doet om niet de zachte zang te overstemmen. En zie die twinkeling in Ieva's ogen.

Dit, lieve mensen, is veel te breekbaar. Je wilt je hierbij het liefste wentelen in een zacht dekentje, met een kopje gemberthee erbij, en dan alleen maar heel hard huilen. En niet nog de rest van dit Songfestival afkijken.

Je vraagt je af hoe deze Ieva uit Litouwen zich staande houdt in deze weken van gekkigheid in Portugal.  Het gaat over samen oud worden, maar heel subtiel dreigt er ook een naderend afscheid in dit nummer. En met zulke emoties win je toch zelden een songfestival.

Hoewel: zo'n zacht klein liefdesliedje pakte vorig jaar ook prima uit, dus wie weet.

7 - Israël: Netta - TOY - ★★★

Look at me, I'm a beautiful creature. De trots en het zelfvertrouwen waarmee Netta de eerst strofe van TOY zingt maakt haar eigenlijk binnen tien seconden al tot de kanshebber van dit jaar. De Israëlische is een voorvechter van LHBT-rechten, en de boodschap - iedereen is mooi op zijn eigen manier - gaat er op het songfestival in als zoete koek. 

En dan dat krachtige refrein: "I’m not your toy, you stupid boy". Zo simpel kan het zijn - deze zes woorden schallen deze week elke avond in de nachtclubs van Lissabon. Het is een lijflied in de dop voor de Eurovisie-gemeenschap. En dan zo'n raar, modern nummer. Waarop ze soort van rapt, soort van zingt, en een soort van kippengeluiden maakt. Juist, kippengeluiden. Altijd handig, zo’n fijne, opvallende gimmick. We zouden kunnen gaan zeveren over die verschrikkelijk irritante tempowisselingen in dit nummer, of de misplaatste culturele toe-eigening (hoi Japan) maar ach - Netta heeft de wind in de rug. Bij de wedkantoren staat ze al weken bovenaan. Vanavond wordt de vuurproef van deze paradijsvogel, die eigenlijk een te voorspelbare winnares zou zijn.

8 - Wit-Rusland: Alekseev - Forever - ★☆☆

De echte held van dit nummer is natuurlijk de cameraman, die én de camera hanteert en gelijkertijd maar mooi een roos weet aan te pakken van deze aalgladde Wit-Rus. Waar haalt hij trouwens zo vlotjes die roos vandaan, vraag je je af.  

Leuk effect, dat wel. De cameraman geeft de roos vervolgens door aan de love-interest in kwestie, die er helemaal hoteldebotel van raakt, getuige haar wilde gedans in matching rode jurk. Maar ja. Daar heeft Alekseev geen oog voor. Die heeft alleen maar oog voor, precies, die cameraman.

Tja. 

Het nummer is ondertussen net zo oubollig als de uitvoering ervan. Als Bouquet-romannetjes een soundtrack zouden hebben, zou dit hem zijn. En verhip, nu weten we meteen waar die beeldvoering ons aan doet denken - aan die Bouquet-kaften natuurlijk!

9 - Estland: Elina Nechayev - La Forza - ★☆☆

Weet u nog, die zangeres die in 2018 dat opera-liedje zong? 

Kom kom, niet zo flauw doen. Elina maakt volgens de wedkantoren goede kans op een top-5 notering. Maar waarom in vredesnaam? Is het die stem, die net als je denkt dat het allemaal niet nóg hoger kan toch al het kristal in de servieskast verpulvert? Zijn het die ronddraaiende visuals geprojecteerd op haar enorme baljurk? 

Niemand zet dit voor z'n plezier op. Operaliefhebbers niet en popliefhebbers ook niet. Echt niet. Maar Eurovisieliefhebbers blijkbaar wel. 

10 - Bulgarijë: EQUINOX - Bones - ★★☆

Ja, wederom hebben de Bulgaren even gebeld met Stockholm. Het Zweedse huurlingenleger aan songschrijvers bracht de Bulgaren de afgelopen jaren een paar goeie resultaten, maar nu hebben die huur-Scandi's zich er wel erg makkelijk vanaf gemaakt. Hoewel het liedje niet eens het probleem is. Het refrein is wel lekker, en die rammende beat hakt ook wel lekker door. Alleen jammer dat er vijf Bulgaren doorheen jengelen. 

Deze groep is speciaal bij elkaar gebracht voor dit Songfestival. Verspilde moeite. De stemmen en persoonlijkheden van de vijf zangers liggen te ver uiteen om er één geheel van te maken, hoezeer de beeldregie ook z'n best doet. Daarbij, en dat is vaker het probleem bij dit soort gelikte nummers, wat willen ze er nu eigenlijk mee zeggen?  

11 - FYROM: Eye Cue - Lost & Found - ★★☆

Kom, dan laat ik je zien hoe het moet, begint de Macedonische Marija Ivanovska vrolijk. En je denkt, ja, lekker begin! 

Maar dan gaat het tempo er plots uit. En horen we reggae-synthjes die zo uit een speelgoedwinkel lijken te komen. En dan dwalen je gedachten opeens af naar die paarse jurk van Ivanovska. En die is, ahum, interessant.

Uiteindelijk gaat het geheel richting de onvermijdelijke EDM-drop, maar in plaats van dat de armen omhoog gaan (zoals bij u thuis op de bank) zet de band een kinderlijk dansje in dat lijkt te zijn ingestudeerd op de dagbesteding in Skopje. Hier had meer ingezeten, want het refrein is zo catchy als... nouja, die jurk dus.  

12 - Kroatië: Franka - Crazy 

Crazy? Crazy nummer inderdaad, en niet op een positieve manier. Ze staat er ook beetje verloren bij, in die weelderige jurk van haar, gebalde vuisten om haar punt kracht bij te zetten. Maar wat dat punt nu eigenlijk is? 

Het is een soort wals, er is wat parlando-zang, er is een aanzet tot saxofoonsolo, maar alles dat dit nummer tot wat meer dan niks had kunnen maken wordt direct weer de kop ingedrukt.

"You make me feel / you got me deep inside..." Franka, hou maar op, we weten genoeg.

13 - Oostenrijk: Cesár Sampson - Nobody But You 

Hey, horen we daar een James Blake-pianootje? Ah nee, toch niet. Jammer. Er zit wel soul in, de groove is goed, goeie zanger ook - maar - ja, wat een saai nummer, eigenlijk. En wat een saaie show - zouden die Oostenrijkers echt denken dat de rest van de wereld steil achteroverslaat van een podium dat heel pneumatisch omhoog gaat? Komen ze nooit in de Ziggo Dome ofzo? 

14 - Griekenland: Yianna Terzi - Oniro Mou 

Elk jaar zijn er weer van die nummers waar gewoon heel weinig over te zeggen valt. Dit is er zo eentje. Dat komt niet door Yianna Terzi zelf, die heel mystiek in haar witte jurk staat te wapperen, en ondertussen best verdienstelijk zingt. Het komt door dit nummer. Dat luisterbeurt na luisterbeurt telkens weer wegsijpelt uit het geheugen.  

15 - Finland:  Saara Aalto - Monsters 

Saara Aalto (inderdaad, beetje alto) heeft genoeg van de monsters onder haar bed en haalt lekker krachtdadig de stofzuiger door haar demonen. Doe het haar maar eens na: zingen op een ronddraaiend rad van fortuin waar uiteindelijk allemaal vuurwerk uit wordt gespuwd. 

Kittige dame hoor, met die oogschaduw, huizenhoge wimpers en de manier waarop ze haar dansers aanvoert. En die kinky grijze pakjes met leren accentjes van de achtergronddansers gaan er in Eurovisie-land natuurlijk prima in. Alles wat er op het podium gebeurt leidt alleen wel een tikkeltje af van het nummer, maar dat is hier helemaal niet erg.

16 - Armenië: Sevak Khanagyan - Qami ★★☆

Deze Armeen staat lekker onderkoeld op het podium maar onder de oppervlakte broeit het drama dat geheel eigenhandig de avond bijna doet overhellen van alle bombast. Het nummer? Mwoah, een belegen nineties-powerballed. Show? Mwoah, iets met Stonehenge en rookpluimpjes.

Maar pfoe, wat kan deze man zingen. Wat een kracht gooit Sevak in dat refrein.  Geen idee waar hij over zingt - wie verstaat er nu Armeens - maar het maakt zeker benieuwd.

17 - Zwitserland: ZiBBZ - Stones - 

Je ziet het verdacht vaak op het Eurovisie Songfestival: een hip duo dat een verschrikkelijk onhip-nummer brengt. Leuk stel, dat wel: broer staat wild te drummen, zus staat wild te zingen. Over dat ze geen stenen zal gooien, maar samen de schouders eronder wil zetten. Want alleen redden we het niet in deze wereld. En dat is natuurlijk een mooie boodschap - die alleen een beter nummer had verdiend dan dit gedateerde Dotan-restje. 

18 - Ierland: Ryan O'Shaughnessy - Together - 

Het einde is in zicht, maar deze jonge Ier doet zijn uiterste best het slot van de avond nog even extra te rekken. Want jemig, wat voelt dit nummer eindeloos aan. Het zijn alle clichés uit Julia Roberts-films op één grote hoop gegooid. Meisje maakte het uit, arme Ryan weet niet waarom, dat werk. Huilen dan. I forever wonder why - nou Ryan, wij ook. 

Nog eentje. 

19 - Cyprus: Eleni Foureira - Fuego 

Eleni uit Cyprus is vandaag plots Netta uit Israël voorbijgestreefd als koploper bij de wedkantoren.

Waarom? Nou, omdat dit een ontzettend simpel, ongedwongen maar ondertussen rammend hard popwijsje is. Omdat ze een ontzettend strakke dansshow weggeeft die ons, toegegeven, behoorlijk bekend voorkomt(hoi Beyoncé). En omdat ze als een van de weinigen van deze avond slim gebruik maakt van niet alleen beeldtechniek (er schieten nep-vlammen uit haar armen!) maar ook van alle pyrotechniek (er schieten échte vlammen uit haar armen!).

Gewoon helemaal top dit. Mooi om de avond mee af te sluiten.

Lees ook: Waylon: Ik kan verschrikkelijk goed tegen kritiek

Heibel in Lissabon: Waylon heeft voor kritische journalisten geen goed woord over. Hij weigert nog te praten met het AD en de Telegraaf heeft hij geen goed woord over. In Lissabon begint vanavond het Eurovisie Songfestival, Waylon is donderdagavond aan de beurt

Lees ook: Het leven lachte Waylon toe, maar toen was er dansgate

Vooraf waren die niet eens zo slecht. Zo'n rocknummer als 'Outlaw in 'Em' scoort misschien zelden op het Songfestival, maar het liedje is natuurlijk niet alles. Zijn tegendraadsheid, dat rebelse, die eigenheid - als je dat scherp zou uitdragen - kon dit keer best wat worden. Alleen, toen volgde 'dansgate'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden