Déjà Vu Fatty Arbuckle

Hollywood barstte van de seks- en moordschandalen

Fatty Arbuckle, hier samen met Mabel Normand.

Wat betreft postuur had Roscoe Ar­buckle wel iets van de deze week terechtstaande Harvey Weinstein. Lang niet iedereen kende zijn echte voornamen. Hij stond vanwege zijn gewicht ­bekend als Fatty Arbuckle. Net als Weinstein had hij veel macht in Hollywood. Behalve ­acteur in stomme films was hij regisseur en scenarist. In de jaren tien van de twintigste eeuw begon hij ook nog een eigen filmmaatschappij.

Arbuckle kon dankzij zijn machtige positie de carrière van anderen een kontje geven. Onder anderen de komieken Buster Keaton en Bob Hope profiteerden daarvan. Bij vrouwen met sterambities kon daar een voor-wat-hoort-wat-houding bij komen. Fatty wentelde zich vol overgave in zijn weelde: hij kocht de duurste auto’s, gokte met werkmanssalarissen zonder met zijn ogen te knipperen én omgaf zich – hoewel keurig getrouwd – graag met vrouwelijk schoon.

Dat laatste deed hij ook, toen hij in september 1921 met vrienden feestte in een hotel in San Francisco. Een van de aanwezige vrouwen, de actrice Virginia Rappe, werd daar ziek. Aanvankelijk dachten artsen aan een combinatie van haar chronische blaasontsteking en te veel alcohol. Pas twee dagen later, toen Rappe in het ziekenhuis werd opgenomen met een buikvliesontsteking en een gescheurde blaas, volgde het verhaal dat Arbuckle haar zou hebben verkracht. Bovendien zou hij met een ijsblok haar eerbaarheid hebben geschonden. De gescheurde blaas zou het bewijs zijn van het seksueel misbruik door de topzware ster. Arbuckle ontkende de verkrachting. Het ijs was volgens hem gebruikt om haar pijn te verlichten.

Maar nadat Rappe een dag na haar ziekenhuisopname overleed, kwam het toch tot een proces met Arbuckle als verdachte. Na drie rechtszaken werd hij definitief vrijgesproken van moord of doodslag. Arbuckle moest wel vijfhonderd dollar boete betalen voor alcoholgebruik tijdens de drooglegging. Dat was geen probleem. Hij bedankte elk jurylid persoonlijk voor hun wijsheid en poseerde daarna gewillig met hen voor een foto.

Het Sodom en Gomorra waar de rolprenten werden gemaakt

Het barstte op dat moment in Hollywood van de seks-, drugs- en moordschandalen. Sommige bedrijven voeren daar wel bij. Mediamagnaat William Randolph Hearst, op wie Orson Welles later zijn filmklassieker ‘Citizen Kane’ zou baseren, deed uitstekende zaken. Sinds het moment dat Duitse duikboten in 1915 de Lusitania, het grootste en snelste passagiersschip ter wereld, tot zinken brachten, had hij niet meer zoveel kranten verkocht. Een zaak als die rond Fatty Arbuckle liet zich gemakkelijk uitsmeren. Dag na dag kon de lezer wat nieuws worden toegeworpen.

De filmindustrie zelf kreeg in de VS in tal van staten te maken met een strenger wordende overheid. Het medium werd nog meer dan voorheen als zedenbedervend gezien. Daarbij ging het niet alleen om wat werd vertoond, maar ook om het Sodom en Gomorra waar de rolprenten werden gemaakt.

Hollywood besloot tot een vlucht naar voren. Filmmakers verenigden zich in de Motion Picture Producers and Distributors of America. William Hays, een diepgelovige Republikein, werd voorzitter. Onder leiding van deze voormalige campagneleider van president Harding en baas van de Amerikaanse posterijen kwam er een code waarmee de filmwereld zichzelf censureerde. Zaken zoals seks, naaktheid en vloeken waren voortaan taboe. Bij andere ingrediënten zoals ­gepassioneerd kussen, misdaad en de vlag paste grote voorzichtigheid.

En Fatty Arbuckle? Die had met zijn rechtszaak enorme imagoschade opgelopen. Het publiek pruimde zijn acteerwerk nog slecht. De ster van weleer verdween achter de schermen en gebruikte om moeilijkheden te voorkomen vaak een pseudoniem. In 1932 acteerde hij in zes succesvolle korte films. De Amerikanen waren het schandaal kennelijk weer een beetje vergeten. In Groot-Brittannië kwamen de producties vanwege Arbuckle’s verleden niet door de censuur. In 1933 overleed de filmmaker, 46 jaar oud, aan een hartaanval.

Paul van der Steen bekijkt wekelijks het nieuws door een historische bril.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden