null Beeld Kwennie Cheng
Beeld Kwennie Cheng

OverzichtBoekrecensies

Hofland heeft maling aan het inlossen van beloftes: dit zijn de boekrecensies van deze week

Redactie Tijdgeest

Curzio Malaparte, verslaggever aan beide fronten

Ook in de literatuur zijn excentrieke figuren het zout in de pap. Kijk maar naar de Italiaanse diplomaat, schrijver en journalist Curzio Malaparte (1898-1957). Hij was aanvankelijk fascist, werd onder het bewind van Mussolini een tijdlang verbannen naar het eiland Lipari, eindigde zijn leven als communist en bleef bij dat alles altijd een dandy in hart en nieren, met een resem contacten in de hoogste kringen van een groot aantal Europese landen.

Malaparte zocht naar de kern van wat oorlogsvoering met de strijders doet, en in De Wolga ontspringt in Europa schreef hij dat onverbloemd en pakkend op. Malapartes proza is nergens flets of voorspelbaar, zoals echt gevaar dat ook niet is. Lees hier de hele recensie.

null Beeld

Spijt om het ongeleefde leven, een Bulgaarse vorm van weemoed

De Bulgaarse schrijver Georgi ­Gospodinov (1968) is geobsedeerd door het verleden. In zijn eerste in het Nederlands vertaalde roman, De wetten van de melancholie, noteerde hij herinneringen van onbekenden. In Schuilplaats voor andere tijden bouwt hij daarop voort, maar dan verruimd naar het politiek-maatschappelijke. Gospodinov schrijft met weemoed over wat is geweest en over wat, van hogerhand opgelegd, vergeten moest worden. Lees hier de hele recensie.

Headhunten met het geweer op de schouders

Tom Hofland werd in 2018 tot literair talent van het jaar uitgeroepen door de Volkskrant, een jaar na het verschijnen van zijn debuut Lyssa, dat ook in Trouw heel lovend was besproken. Maar ja, het predicaat talent kan een last worden. Het sympathieke aan De menseneter is dat het zich onttrekt aan zulke kwesties, het kan Hofland overduidelijk niets schelen of hij beloftes inlost. Hoe haal je het anders in je hoofd een kluchtige pastiche op een horror B-film te schrijven als De menseneter? Lees hier de hele recensie.

null Beeld

Aan de historicus wordt van alle kanten getrokken

Geschiedenis moet vertellen wie we zijn of zelfs wie erbij horen en dus ook wie niet. Na de verheerlijking van het eigen verleden, die vanaf de jaren zestig verdacht werd gevonden, stond de bijdrage van geschiedenis aan de opvoeding tot kritische, mondige burger centraal. Hoe mensen zich trachtten te emanciperen en te ontplooien en hoe ze daarbij altijd werden gedwarsboomd door de gevestigde macht, dat was ineens belangrijk. Hoogleraar Remieg Aerts schrijft in Denkend aan Nederland op heldere en geestige wijze over wat de samenleving zoal wil van de geschiedschrijving. Lees hier de hele recensie.

null Beeld

In ‘Station Amerika’ leren we de VS vanuit de trein kennen

Een trein die stapvoets achteruitrijdt zodat iemand die vergeten is uit te stappen alsnog op de plaats van bestemming komt; een conducteur die zijn passagiers op sleeptouw neemt naar een supermarkt om wat proviand te kunnen inslaan alvorens de reis weer wordt hervat. Het zijn zomaar twee leuke details uit Station Amerika van Emile Kossen, voormalig correspondent voor EW in de Verenigde Staten, tegenwoordig verslaggever bij De Telegraaf. Vanuit de trein laat Kossen een net iets ander beeld van de Verenigde Staten zien, het land dat we zo goed denken te kennen. Lees hier de hele recensie.

Homo in de bayou in Louisiana

Een verhaal over homoseksualiteit, huiselijk geweld, racisme en rouw: dat klinkt als een typisch probleemboek voor pubers, maar de Amerikaanse Kacen Callender balt deze thema’s samen in een aangrijpende, maar fijngevoelige vertelling voor kinderen vanaf een jaar of elf. Callender zet de worsteling met homoseksualiteit in een macho, homofobe omgeving genuanceerd en ontroerend neer. Lees hier de hele recensie.

null Beeld

Fotoportretten: steeds sneller, scherper en goedkoper

De snelfotograaf beschrijft een revolutie die door de aandacht voor meer artistieke fotografen in de regel maar weinig aandacht krijgt in de geschiedschrijving. Een geschilderd portret van een gerespecteerde kunstenaar kostte in de negentiende eeuw tussen de 250 en de 1500 gulden, wat gelijkstaat aan meer dan het dertienvoudige in euro’s, omgerekend naar huidige prijzen. Een daguerrotype kostte 50 tot 100 gulden. De fotografen, die met moderne technieken productie boven pretentie stelden, vroegen hooguit enkele guldens. Een portret kwam binnen ieders bereik. Lees hier de hele recensie.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden