CultuurOnce Upon A Time...

Hoe herken je een Tarantino-film?

Tv-ster Rick Dalton (Leonardo DiCaprio) en zijn vaste stuntdubbel Cliff Booth (Brad Pitt) proberen aan de bak te komen in een filmindustrie die ze bijna niet meer herkennen. Scène uit Quentin Tarantino's film ‘Once Upon a Time... in Hollywood'.Beeld -

Zijn stijl lijkt alle kanten op te schieten. Maar wat typeert een film van Quentin Tarantino?

‘Once Upon a Time ... in Hollywood’ is net geen typische Tarantino-film. Net iets minder gevatte dialogen, net iets minder over-de-top ultrageweld, zoals, laten we eerlijk zijn, de fans van hem verwachten. Want in elke film van Tarantino liep of reed wel een moordende psychopaat rond, uitgerust met een mesje, een honkbalknuppel, een samoeraizwaard, een bepantserde auto of een vlammenwerper. En die werden gebruikt ook.

Maar wat typeert nou Tarantino’s stijl? Critici beweren dat de voormalige videotheekmedewerker en cinefiel alleen anderen imiteert – ook al wordt dat wel de meest oprechte vorm van vleierij genoemd – en geen eigen artistieke stijl heeft. Toch zijn er herkenbare constanten:

1. Muziek

Iedereen die ook maar iets van Tarantino’s films weet, kent de muziek. De martelscène uit ‘Reservoir Dogs’ die langzaam toewerkt naar het moment waarop iemands oor wordt afgesneden, op de muziek van ‘Stuck in the Middle With You’ van Stealers Wheel. ‘Pulp Fiction’ uit 1994, zijn doorbraakhit, omschreef hij later in een interview als “een spaghettiwestern met surfmuziek in plaats van Ennio Morricone”.

2. Gevatte dialogen

De nazi Hans Landa die aan het begin van ‘Inglorious Basterds’ in een minutenlange dialoog – eigenlijk is het een monoloog – een boer overhaalt zijn onderduikers te verraden. Huurmoordenaars in Pulp Fiction die Ezekiel 25-17 reciteren voordat ze executeren. Tarantino houdt van woorden als van muziek.

Zijn woorden zijn kogels, een spervuur van ideeën, waarin waanzin gelijk opgaat met logica. De dialogen zijn vaak ritmisch en komisch waardoor ze, net als de muziek, een contrast vormen met de gewelddadige actie. Ook geven ze belangrijke weetjes prijs over de personages.

Quentin Tarantino.Beeld EPA

3. Red Apple sigaretten

Of dit een diepere betekenis heeft die historici later zullen ontdekken of dat het een grap is, is nu niet te zeggen. Maar in zeker vijf van de negen films die Tarantino tot nu toe maakte, zijn commercials te zien van Red Apple Cigarettes of worden ze door een van de personages gerookt.

4. Energie

Als iets typerend is voor Tarantino’s films, is het de energie en de liefde voor cinema. Begin jaren negentig werd de Amerikaanse cinema bepaald door Sylvester Stallone, Arnold Schwarzenegger en Bruce Willis. Films van studio’s met grote budgetten. Als zij de dieseltreinen waren die voortdenderden door het Amerikaanse filmlandschap, dan was Tarantino de jongen met een lucifer en kerosine die de boel in 1994 met Pulp Fiction in lichterlaaie zette. Het publiek op het filmfestival van Cannes stond versteld. Wat een vaart, wat een inspiratie bracht deze man naar het scherm.

5. Wraak (en dus geweld)

Tarantino heeft een grote liefde voor genrefilms en dus zijn de meeste van z’n films varianten op filmgenres. De ene is een western, de andere een overvalfilm. Dat betekent: geweld. Maar wel op zo’n groteske manier dat het komisch wordt. Op de website Movie Body Counts, die bijhoudt hoeveel personages in één film omkomen, staat hij slechts op een gedeelde zevende plek, dus het valt mee.

Het lijkt misschien allemaal buitenkant, die grappen en actie en lekkere muziek, maar dat is het niet. Once Upon a Time ... in Hollywood kun je ook zien als een afscheid van een verdwenen traditie in film en tv. Westernseries en politieseries die nooit meer gemaakt zullen worden zoals in de jaren zestig. De knulligheid is weg omdat alles zo verschrikkelijk professioneel is geworden. Tarantino houdt van die knulligheid. Juist omdat daarin ook liefde voor film schuilt.

Lees ook: 

Recensie: ‘Once Upon a Time... in Hollywood’ is een liefdesbrief en tegelijk een in memoriam aan het oude Hollywood

Hoe goed Quentin Tarantino zijn films uitdenkt, blijkt alleen al uit de titel. ‘Once Upon a Time... in Hollywood’ klinkt als een sprookje, en dat is het ook.

Waarom Tarantino zo belangrijk is

Terwijl de een al bij voorbaat de nieuwe film van Quentin Tarantino prijst - puur omdat het Tarantino is - vindt de ander dat hij als filmmaker hopeloos overschat wordt. Eén film, twee meningen over ‘The Hatefil Eight'. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden