TV-columnMaaike Bos

Hij was wat verwarrend, die benefietavond voor Suriname

De studio, het moet gezegd, zag er gewéldig uit. Kunnen ze dit niet vaker doen in Hilversum, al die kleuren en planten, en niet alleen wanneer mensen geld inzamelen voor het tropische Suriname? 

De benefietavond ‘Nederland voor Suriname’ (NTR) op prime time NPO1 speelde anderhalf uur in op warme intenties voor het land - zeker niet op schuldgevoel en plicht - en slaagde erin een positief gevoel te kweken. Humberto Tan praatte met Edgar Davids, Simone Weimans en andere Surinaamse Nederlanders over roots en herinneringen. En in de ‘hosselkamer’ (regelen, ritselen) maakte de olijke Jörgen Raymann het vragen om ‘doekoe’ voor de Surinaamse coronacrisis geen smeekbede, maar een kwestie van fomo (fear of missing out): dit doneren wil je niet missen.

Het was een gezellig gebeuren met die BN’ers die soms wel bedragen van anderhalve ton toegezegd kregen. Bij de voorlopige eindstand van vijf ton waren die nog niet eens opgeteld. Maar mijn hoofd raakte hier en daar in verwarring van de boodschap.

Het begon met de cijfers. Na openingsbeelden van deels blote kindjes rond armzalige hutjes - een beetje de standaardbeelden van arme landen - noemde Humberto Tan de besmettingscijfers: 634 besmettingen en zestien doden. Mijn rechte rug zakte volkomen in. Is dít het? Ja, je moest het zien op een bevolking van een half miljoen mensen. Hij maakte geen berekening verder, dus doe ik het even grof: iets meer dan 0,1 procent van de mensen is besmet. In Nederland kom ik via het RIVM op een grove 0,3 procent aan totale besmettingen (50.000 op 17,28 miljoen).

Actrice Gerda Havertong zingt.

Gewone mensen hebben geen werk en geen steunprogramma

Omdat artsen aan tafel vertelden over schaarste aan gebruiksmiddelen en zorgmedewerkers, raakte mijn gereserveerdheid weer vervangen door urgentie. Het Academisch Ziekenhuis heeft in totaal, inclusief twee Nederlanders, maar vijf intensivisten aan het werk. In het meer besmette oosten vertellen verpleegsters van het Wanica ziekenhuis dat ze twaalf-uur-diensten draaien met luiers om, zodat ze de tijd in de wc kunnen besparen. Dat schept weer context. Bovendien, vertelde correspondent Hennah Draaibaar, hebben de gewone mensen nu werk noch een steunprogramma. Gewoon niets. En hun kinderen lijden honger.

In ‘Frontberichten’-achtige filmpjes (nu met liggend telefoontje) roepen Ruud Gullit, Jeroen Pauw en meer BN’ers op om gewoon te geven. Een duik in de geschiedenis leerde dat Suriname na de Tweede Wereldoorlog nota bene geld en kleren inzamelde voor onze kinderen hier. En nu had het onafhankelijke initiatief SU4SU van enkele Surinaamse ondernemers zich uitgebreid naar Nederland omdat hier ook veel mensen een band voelen met Suriname. Artsen bepalen de uitgaven en het geld wordt door het bedrijfsleven onafhankelijk beheerd. “Wij zijn niet naïef”, zei initiatiefnemer Jules Fernandez tegen de website waterkant.net.

In m’n hart was ik om. Maar ja, daar schuurde weer een andere gedachte die in de show ook wel geadresseerd had mogen worden. Scheidend president Desi Bouterse heeft het land wel aan de afgrond gebracht door jaren van corruptie en verspilling (woorden van oppositieleider en toekomstig president Chan Santokhi, in de Suriname Herald). En nu moeten wij die armoede verlichten? Tja... al die gewone mensen hebben niets aan de doekoes van Desi, dacht ik. En ik opende mijn bank-app.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden