Het wonder van de groepsreis: bij het afscheid heeft men tranen in de ogen

Beeld Chris Marmier

Zelf moest Trouw-redacteur Stijn Fens nooit wat van groepsreizen hebben. Het leek hem niks, om dagen achter een betweter met een vlaggetje aan te lopen. ‘Sinds een jaar of tien ben ik zelf geregeld die betweter met dat vlaggetje en ik moet zeggen: het werkt.’

Het spannendste moment van onze reizen naar Rome met lezers van deze krant, vindt plaats bij bagageband 15 in de aankomsthal van het Romeinse vliegveld Fiumicino. Daar ontmoeten de leden van de groep elkaar voor het eerst. Er worden aarzelend handen gedrukt en namen genoemd. Licht ongemak. Je ziet de mensen denken: “Ga ik met hen bijna een week op reis?” Ook zie je hoe mensen uit alle macht proberen de namen te onthouden. Daar zou nog eens wat op gevonden moeten worden.

Vijf dagen later nemen dezelfde mensen bij een andere bagageband, nu op Schiphol, afscheid van elkaar. Er wordt gezoend en bijna iedereen wordt bij de voornaam aangesproken. Zonder na te denken. Sommige mensen hebben tranen in hun ogen. Het wonder van de groepsreis is weer geschied.

Niet nadenken

Zelf moest ik eigenlijk nooit wat van groepsreizen hebben. Het leek me niks om een week of zo achter een betweter met een vlaggetje aan te lopen. Sinds een jaar of tien ben ik met enige regelmaat zelf die betweter met dat vlaggetje en ik moet zeggen: het werkt.

Groepsreizen vormen een schitterend alternatief voor vakantiegangers die geen zin hebben om hun hele vakantie zelf te moeten doen. Zijn groepsreizigers zielig? Welnee, ze hebben de tijd van hun leven. Het is een ideale manier om in korte tijd een stad te leren kennen. Iemand die ooit met mij op reis ging, zei het zo: “Je hoeft alleen maar te zorgen dat je op tijd in de lobby van het hotel bent en dan het oortje van het luidsprekersysteem indoen. Vervolgens loop je de gids - jou dus - achterna. Dat is heel ontspannend. Zelf nadenken is even niet meer nodig. Het is een soort mindfulness.”

Beeld Chris Marmier

Als we eenmaal in ons hotel in het centrum van Rome zijn aangekomen en iedereen zijn kamer heeft geïnspecteerd, houden we in de lobby een voorstelrondje. Een voor een vertellen de mensen wie ze zijn, waar ze vandaan komen en waarom ze voor deze reis gekozen hebben. O ja, en tot welke kerk ze behoren. De reis heet niet voor niets ‘Rome voor Protestanten’. Sommige mensen schrijven mee. Die namen hè. Vervolgens gaan we eten bij een restaurant om de hoek. De eerste gesprekken komen op gang. “O, gaan jullie naar die kerk? “ En: “Zijn jullie kleinkinderen nog gedoopt?” Dan is de groep eigenlijk al een feit.

Kuddedier

De volgende ochtend lopen we voor het eerst als groep door de Eeuwige Stad. Mijn collega-reisleider, oud-journalist Wouter Kurpershoek, loopt achteraan, ik vooraan. Hij Aäron, ik Mozes. (Eigenlijk was de uittocht uit Egypte de eerste goed gedocumenteerde groepsreis.) Een paar keer per dag zoek ik de blik van Wouter: “Hebben we ze allemaal nog?”

We zijn zuinig op onze groep.

Als ik op de eerste dag rechtsaf sla - de trap omlaag naar het Forum van Trajanus - kijk ik altijd even om. Wie lopen er direct achter mij? Die zal ik namelijk vaker achter of voor mij zien tijdens de reis. Goede lopers laten zich meteen gelden. Zo zijn er nog een paar andere wetmatigheden die ik in al die reizen heb ontdekt.

Mensen die de eerste dag te laat zijn, zullen dat de rest van de reis ook zijn. Vaak zijn het echtparen, op hun eerste groepsreis. Niet zoveel talent voor dit soort vakantievertier. Niks mis mee. Ook zijn het vaak de rokers in de groep. Leuke mensen. Een ander belangrijk ding: de mens is een kuddedier, ook al zal hij dat zelf ontkennen. Op onze reis zijn de eerste en de laatste avondmaaltijden gezamenlijk. Die zitten ook bij de reissom inbegrepen. De andere avonden zijn de groepsleden vrij om te gaan en te staan waar ze willen.

Talent voor groepsreizen

Op onze eerste ‘Rome voor protestanten’-reis zeiden we op de tweede avond dat iedereen mocht gaan eten waar-ie zelf wilde. Dat Rome talloze goede restaurants kent en dat je wel heel erg je best moet doen om in een slecht restaurant te belanden. Maar dat wij toch op een bepaald tijdstip in de lobby van het hotel zouden zijn, zodat niemand alleen hoefde te eten als-ie dat niet wilde. U begrijpt het al: de lobby puilde die avond uit. Het bleek heel fijn om niet zelf naar een restaurant te hoeven zoeken.

kleine illu bij rome reis Beeld Chris Marmier

Maar het belangrijkste wat ik geleerd heb, is toch wel dat groepsreizigers vrijwel altijd aardig zijn. Dat bewijst het verhaal van Brechje, zo noem ik haar maar even. Ze komt uit Zeeland. Toen haar man overleed,wist zij even niet meer wat ze met haar leven aan moest. “Ga reizen”, zei haar huisarts. Dat deed ze. Onze ‘Rome voor protestanten’-reis was haar debuut. Nog wat onzeker stond ze op Schiphol. Haar rechterhand om het handvat van haar koffer geklemd. “Hoe moet ik inchecken?” vroeg ze. “Ik wil niet tot last zijn, hoor.”

Wouter hielp haar op weg en zette haar koffer op de band. Even vroegen we ons af of ze haar weg wel zou vinden tijdens de reis. Wat bleek: de groep nam haar liefdevol bij de hand en was er voor haar. Ze is geen moment alleen geweest. Brechje bleek talent te hebben voor groepsreizen. Ze is niet te veeleisend en vindt het fijn als er een beetje voor haar gezorgd wordt en - niet onbelangrijk - ze is gek op Rome. Volgend jaar maart gaat ze voor de vierde keer mee.

Eigenaardig afscheid

Moet je in het begin van de reis als reisleider nog een beetje je best doen om er een groep van te maken, na twee dagen gaat alles vanzelf. Het lijkt dan wel of onze reizigers altijd al met elkaar op vakantie zijn geweest. De derde en vierde avond eten ze met elkaar zonder dat wij erbij zijn. Je raakt ze langzaamaan een beetje kwijt. Soms kom je dan bij verrassing een paar reizigers tegen in de stad. Zomaar, zonder dat jij gezegd hebt dat ze daar en daar moeten zijn.

De laatste dagen zweven we door de straten en voor we het weten, staan we alweer op Schiphol. De sfeer is eigenaardig bij het afscheid. Over een paar minuten bestaat de groep niet meer en dat lijkt iedereen te beseffen. In Rome, daar waren we iets. Hier in Nederland is ieder weer op zichzelf aangewezen. Een voor een zie ik ze weglopen, de automatische deuren door. Op weg naar hun oude leven.

Een dag later zal ik gewoontegetrouw af en toe nog omkijken en me afvragen of iedereen er is. Ook ik ben weer alleen. 

Op verzoek van onze lezers organiseren we in maart weer een ‘Rome voor protestanten’-reis. Er zijn nog enkele plekken beschikbaar. Voor meer info: trouw.nl/rome.

Lees ook:

Ik ben het protestantisme als te kaal gaan ervaren

En zo geschiedde het dat ik mijzelf dit weekeinde terugvond in een Nederlands gezelschap op het Piazza del Popolo in Rome.

Ik wil weten waaraan het geld tijdens onze groepsreis is uitgegeven. Ben ik een wantrouwende zeur?

Wij zijn met kennissen op groepsreis geweest. Iedereen stort geld in de pot voor algemene zaken (theatertickets, cadeau reisleider, fooien gids en chauffeur). Na afloop van de reis vroeg ik aan onze potbeheerder of hij nog met een eindafrekening komt, waarop hij zei: ‘De kas is leeg.’

Reisreportages vanuit bijzondere bestemmingen, boeiende steden en verre streken, met reistips. U vindt ze op trouw.nl/reizen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden