null Beeld

ColumnMerijn de Boer

Het was me ontgaan dat die olifant boos keek

Merijn de Boer

Op het strand in Tunesië kwam ik een leraar tegen. Hij geeft literatuurles op een internationale school en vertelde dat zijn leerlingen twintig boeken moeten lezen voor hun lijst. Er wordt in het Engels lesgegeven en het moeten daarom Engelstalige boeken zijn, maar vertalingen mogen ook. Ik vroeg welke boeken er uit de Tunesische literatuur gelezen worden, want die wil ik dan ook graag lezen. Geen enkele, zei hij. Er waren volgens hem geen Tunesische romans in het Engels vertaald.

Dat leek mij sterk. Maar omdat ik niet wijsneuzig wilde overkomen, zei ik maar niks. We gaan vier jaar in Tunesië wonen dus ik krijg nog genoeg tijd om het uit te zoeken.

Ik maakte al even een ronde langs enkele boekhandels, maar dat was niet zozeer voor mijzelf als wel voor mijn eenjarige zoon. Hij gaat sinds kort naar een Engelstalige montessoricrèche. Op zijn eerste schooldag moest hij twee boeken meenemen voor de schoolbibliotheek.

Het had me het leukst geleken om een vertaald prentenboek van een Nederlandse schrijver te geven. Bijvoorbeeld van Edward van de Vendel. Of Kleine wijze wolf van Gijs van der Hammen en Hanneke Siemensma. De Koreaanse vertaling van dat schitterende kinderboek hebben we in Jeruzalem aan onze Koreaanse buurjongen gegeven.

Een olifant en een mooie bruine vogel met een kuif

Maar het was al de middag voor de eerste schooldag dus dat ging me niet meer op tijd lukken. Het bleek al ingewikkeld genoeg om Engelstalige kinderboeken te vinden. Pas in de derde boekhandel vond ik er een paar.

Ik koos er twee uit. Op het omslag van het ene boek stonden een olifant en een mooie bruine vogel met een kuif (een hop). Ik had het idee dat het een vrolijk boek was. Me was in elk geval ontgaan dat de olifant boos keek.

Thuis vernam mijn vierjarige dochter dat we twee kinderboeken hadden gekocht. Ze vroeg mijn vrouw om ze voor te lezen. Het eerste boek hadden ze zo uit. Dat was een mooi verhaal. Daarna begonnen ze aan het boek over de hop en de olifant.

Ik was ondertussen in de keuken bezig. Ik merkte dat er op de bank een wat bedrukte sfeer was ontstaan. Mijn vrouw sprak op een toon die je ook wel bij begrafenisgelegenheden hoort. Toen het uit was, waren zowel mijn vrouw als mijn dochter stil. Ze staarden somber voor zich uit.

“Maar mama”, vroeg ze na een tijdje, “zijn alle kinderen van de vogel nu dood?”

“Eh, ja.”

“En de olifant, is die ook dood?”

“Ja, die is ook dood.”

“Maar waarom dan?”

“De vogel heeft wraak genomen.”

“Wat is wraak?”

Het werd nog een ingewikkeld gesprek. En het duurde even voordat mijn dochter weer vrolijk door het huis rende.

Ik mocht het boek ruilen.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden