Recensie

Het verzet van Patti Smith klinkt nog altijd luidkeels

Patti Smith tijdens een concert in 2015 in Zwitserland Beeld AP

POP
Patti Smith & Lenny Kaye
De Duif, gezien 29 /5, herhaling vanavond 
★★★★☆

Het is jammer van die donkere onweerswolken vanavond, daarachter schijnt namelijk een prachtig volle maan, zegt Patti Smith, net nadat ze onder luid gejuich is opgekomen. Vandaar dat ze de avond begint met haar gedicht 'Perfect Moon' – waarvan ze de tekst overigens kwijt was: gelukkig vond ze die terug op het internet. Na die voordracht, zonder een tel over te slaan, begint gitarist Lenny Kaye met de slepende akkoorden van ‘Wing’.

Achter die wolken schijnt trouwens niet alleen de maan, maar ook de zon - dat is zo’n beetje de rode draad van deze bijzondere avond die Patti Smith gisteravond verzorgde samen met haar gitarist Lenny Kaye in De Duif, de statige kerk aan een Amsterdamse gracht.

Smith, het Amerikaanse rock-icoon dat in 1975 doorbrak met haar album 'Horses', die zich in het roerige New York van die tijd net zo makkelijk voortbewoog in literaire kringen als de punkbeweging, die samen schreef met Bruce Springsteen en vorig jaar nog de Nobelprijs voor haar vriend Bob Dylan kwam ophalen in Stockholm, toont zich  onverzettelijk, strijdbaar en optimistisch als vanouds. Ondanks haar 71 jaar heeft ze nog een dijk van een stem, waar nauwelijks een spatje roest op te ontdekken valt. En waarmee ze  bovendien nog altijd een hoop mee te zeggen heeft.

'Wees voorzichtig'

Ze omvlecht de tiental uitgeklede nummers (níet ‘Gloria’, wél ‘Because the Night’) met enkele gedichten, onder andere uit haar onlangs uitgegeven lange gedicht ‘The New Jerusalem’. Als reactie op het verplaatsen van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem door Donald Trump. Daar heeft niemand het recht op, zegt ze, al helemaal niet die 'zogenaamde president van ons'. 

Later vraagt iemand uit het publiek haar 'wat we moeten doen met Trump?'. 'Doe met hem wat je wilt', zegt ze schouderophalend. Ze wil er niet te veel woorden aan vuil maken. Alsof hij het niet waard is. Maar ook: "Wees voorzichtig in jullie land."

'The New Jerusalem’ laat ze volgen door het nummer ‘Ghost Dance’, met het opwekkende refrein ‘we shall live again’. Inderdaad: nummers en gedichten zijn niet zomaar gekozen - inhoud en vertolking zijn duidelijk aan elkaar gekoppeld. Smith schakelt vanavond moeiteloos tussen melancholisch, boos, smekend, smachtend en verwonderend - wanneer ze een reisherinnering aan de wolken boven San Remo ophaalt.

Niets is voor eeuwig

Er is de cover 'Boots of Spanish Leather' als saluut aan de onlangs jarige Dylan; ook mooi is de anekdote die ze voorleest uit haar memoires, over hoe ze voor het eerst haar vriend Allen Ginsberg ontmoette, die haar aanzag voor een jongetje.

Er zit véél in deze avond: literaire en Bijbelse referenties, bespiegelingen over het kunstenaarschap, politiek, en impliciet de hoopvolle vaststelling dat niets voor eeuwig is maar altijd weer opnieuw kan worden opgebouwd. En dat in anderhalf uur, in een dienst die geen moment prekerig aanvoelt.

Aan het eind - na een korte plaspauze, Smith blijft een eigenzinnig performer -  mag het publiek op de banken voor 'Because the Night'. Tot slot, wat anders, 'People Have the Power.' Haar publiek snapt het, waarna de kerk gelouterd leegstroomt. 

De nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden