De SerieAfter Life seizoen 2

Het tweede seizoen van Gervais’ After Life kon echt veel beter

Ricky Gervais als Tony in After Life met David Bradley die zijn vader Ray speelt.

Ricky Gervais valt wel heel erg in herhaling in het tweede seizoen van After Life, een komedie over rouw en depressie.

Het is een beroemde gewoonte van TV-maker, acteur en komiek Ricky Gervais: hij maakt maximaal twee seizoenen van een serie. Tot grote, grote teleurstelling van de fans van The Office, Extra’s en Derek, die keer op keer smeken om een derde seizoen. Maar nu maakt hij een uitzondering. Gervais’ After Life, waarvan net het tweede seizoen op Netflix staat, krijgt een derde seizoen. En laat After Life nou net de serie zijn die dat absoluut niet nodig heeft. Sterker nog, het had misschien beter bij het eerste seizoen kunnen blijven.

After Life gaat over Tony, die rouwt om het verlies van zijn vrouw. Hij verwerkt haar dood door een onuitstaanbare klootzak te zijn tegen iedereen die zijn pad kruist: collega's, familie, kinderen op een schoolplein. Meerdere keren staat hij op het punt zichzelf van het leven te beroven. Alleen zijn hond weerhoudt hem ervan, want wie moet haar anders voeren? 

In het eerste seizoen zien we hoe Tony langzaam boven water komt en zich realiseert dat aardig zijn voor anderen loont. Een mooi verhaal, met flink wat levenslessen, waterlanders thuis op de bank en de zwarte, grove humor van Gervais. Dat Tony aan het begin van seizoen twee nog niet dansend over straat huppelt snapt iedereen, maar hoewel zijn huis dit keer opgeruimd is en hij niet meer ontbijt met koud blikvoer uit pure ellende, zit hij wel weer elke avond met een fles wijn en de afscheidsvideo van zijn vrouw op de bank te grienen. Net als vorig seizoen. Je zou die laptop van 'm onderhand uit het raam willen gooien. 

Natuurlijk valt er wat te lachen, laat dat maar aan Gervais over. Ook in het tweede seizoen is er genoeg om om te grinniken en om je tranen bij weg te slikken. Maar dat komt vooral doordat hij keer op keer hetzelfde trucje op een nogal luie manier, en dat irriteert na een aflevering of twee. 

Neem de grofgebekte, zeer incompetente psycholoog. Tony ligt er zelf niet meer op de bank, dus ligt zwager Matt in een scheiding en moet híj daar over zijn gevoelens gaan praten. Waarom zou je ook nieuwe, verfrissende karakters introduceren als je gewoon door kunt gaan met je club van het eerste seizoen, ook al hebben die nog nauwelijks ontwikkeling doorgemaakt en blijven ze daardoor behoorlijk plat? Dit maakt de psycholoog niet minder grappig, maar als hij aflevering na aflevering dezelfde grove grappen blijft vertellen, stoort het statische karakter van de serie meer dan dat de grappen je aan het lachen maken. Potentieel interessante nieuwe verhaallijnen, bijvoorbeeld van collega Sandy met een ingewikkelde thuissituatie, worden in een handvol scènes afgedaan.

Waarmee moet Gervais het derde seizoen dan vullen? In de laatste aflevering van seizoen 2 dienen zich twee nieuwe (flinterdunne) verhaallijntjes aan. Eentje zal ik vast verklappen: verpleegster Emma, om wie Tony ook in seizoen een al heen draaide, zegt ten lange leste dat ze het wel aandurft met de in rouw gedompelde weduwnaar, ondanks zijn nog immer grote verdriet. Is dat niet ongeveer hetzelfde als het einde van seizoen 1? Jawel.

Gervais verdient - wederom - lof voor het verpakken van gevoelige thema’s als rouw, depressie en zelfmoord in een gitzwarte komedie, maar van een creatief brein als het zijne kun je meer verwachten.

Lees ook:

‘After Life’ is wel erg zoetsappig, maar dat weet Ricky Gervais prima te compenseren

De nieuwe creatie van de Britse komiek Ricky Gervais is gitzwart en extreem zoetsappig. Kan dat samen? Ja. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden