Review

Het tsjing-boem van Verdi krijgt in 'Il trovatore' het volle pond

AMSTERDAM - De allerlaatste Opera in Ahoy-productie gaat over een kleine drie maanden in première. Met Verdi's 'Il trovatore' houdt productie-bureau Companions het in Rotterdam voor gezien, omdat er daar te weinig publiek is voor dergelijke grootschalige opera-ensceneringen. Dat weerhoudt de Amsterdamse Arena er niet van om in mei 2002 een groots gemonteerde 'Carmen' uit te brengen. Zou het in Amsterdam wel lukken?

Peter van der Lint

Als voorschot op de voorstellingen in Ahoy' werd maandagavond in het Concertgebouw in Amsterdam volgens goed Ahoy'-gebruik het muzikale gedeelte van 'Il trovatore' alvast gepresenteerd. Die concertante uitvoering werd tevens gebruikt om een opname van het werk te maken, zodat die in januari in Ahoy' verkocht kan worden. Voor het Concertgebouw een mooie gelegenheid om deze 'Trovatore' op te nemen in de serie Opera in Concert.

De uitvoering die maandagavond door Ed Spanjaard op vurige wijze werd geleid was redelijk compleet. Jammer dat er vaak een tweede strofe van een cabaletta (snelle, meestal opwindende afronding van een aria) was weggesneden, maar Spanjaard behield gelukkig wel een deel van Leonora's 'Tu vedrai' dat meestal sneuvelt omdat de sopraan daar in de het vierde bedrijf haar stembanden toch al overuren moet laten maken. Russin Olga Romanko hield zich aardig staande.

In bijna alle gevallen zijn die Verdi-cabaletta's met een meesterlijke ritmische stuwing geschreven en juist in 'Trovatore' kunnen ze de opera doen slagen, dan wel mislukken. Het is een van Verdi's populairste opera's met een overvloed aan bekende en meeslepende melodieën, die in combinatie met de juiste zangers in de vier hoofdrollen voor knallend vuurwerk kunnen zorgen. De opera zit vanwege het mallotige libretto ook wel in het verdomhoekje en serieuze operaregisseurs houden zich er verre van. De laatste voorstellingen in Nederland dateren van twintig jaar terug, toen met een volledig Nederlandse cast (Cristina Deutekom, Adriaan van Limpt, Cora Canne-Meijer en Jan Derksen).

In een concertante uitvoering heb je weinig last van de kreupele verhaallijn en kun je je laten meevoeren door de hoogoplopende hartstochten die Verdi zo vakkundig in muziek omzette. Prachtig hoe Spanjaard het Nederlands Balletorkest de goede richting opduwde en met vlammende expressie het lekkere 'tsjing-boem' in de partituur het volle pond gaf. Hij bofte met het Opera in Ahoy-koor dat machtig mooi was ingestudeerd door Louis Buskens. Het mannenkoor in de eerste scène klonk opvallend professioneel met een mooie afgeronde klank en een goed gevoel voor Verdi's ritmes. Nog beter klonk het zelfs in het openingskoor van de derde akte en de koordames bewezen zich met een zuiver en aandoenlijk nonnenkoor. Het hele koor, orkest en aambeeld zetten de zaal op stelten met het beroemde zigeunerkoor.

Zoals meestal bij Opera in Ahoy waren de solisten van goed niveau, met uitschieters naar boven en beneden. Elisabetta Fiorillo stal als zigeunerin Azucena de show met haar verzengende bijdragen. Ze zong weinig subtiel en met een enorme breuk in de stem, maar wie maalt daar om als de inleving en communicatie met de zaal zo optimaal zijn. Heerlijk om mee te maken. In de titelrol blameerde tenor Ignacio Encinas zich nogal. In het beroemde 'Di quella pira' zong hij de omstreden hoge c, maar dat ging ten koste van vele maten daarvóór die hij maar helemaal niet zong, zijn rug naar het publiek draaide om pas weer vlak voor die c in actie te komen. Zijn triomfantelijk gebalde vuist daarna sprak boekdelen over 's mans artistieke credo. Arme Verdi!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden