Songfestival

Het songfestival van A tot Z, alle 39 liedjes gerecenseerd

Zangeres Barbara Pravi uit Frankrijk doet het met haar nummer 'Voila' goed bij de bookmakers. Beeld EPA
Zangeres Barbara Pravi uit Frankrijk doet het met haar nummer 'Voila' goed bij de bookmakers.Beeld EPA

Dinsdagavond trapt het Eurovisiesongfestival in Rotterdam af met de eerste halve finale. Wat zijn de beste en opvallendste acts?

Eerste halve finale dinsdag

Litouwen
The Roop
Discoteque

De vrolijke Litouwse electropop is aanstekelijk. Zwaaiend met armen en benen als een stel dronken kroeggangers moedigt The Roop de mensen thuis aan om van de bank te komen en een discotheek te houden. “Het is oké om alleen te dansen”, zingt de grote kale zanger. De energie van het liedje Discoteque werkt aanstekelijk: diepe beats, een harde kick en een uptempo en licht hysterisch refrein. Zonder dat je het doorhebt zit je mee te dansen in je luie stoel. Toptienmateriaal volgens de bookmakers.

Slovenia
Ana Soklic
Amen

Het bronstige stemgeluid van de Sloveense Ana Soklič zingt vooral heel vaak en hard Halleluja, maar eigenlijk heet het liedje Amen. Opmerkelijk: ook Oostenrijk heeft een liedje met de titel Amen. Soklič moet het helemaal alleen doen op het podium, maar door haar statische verschijning lukt het niet erg om indruk te maken. Ja, ze zingt een powerballad, maar daar blijft het dan ook bij: veel geluid, weinig verrassing.

Rusland
Manizha
Russkaya Zhenschina

Russische dancehall, bestaat dat? Zeker, dat blijkt wel uit de Russische inzending. Manizha rapt er in het Russisch lustig op los, terwijl een sitar op de achtergrond het ritme geeft. Het levert een merkwaardige mix van balkansound met Jamaicaanse invloeden op. Als Manizha halverwege het liedje Russian Woman nog even goed haar keel opentrekt, blijkt er ook nog een volkszangeres in haar te huizen. Ze is echt een verschijning op het podium en niet voor niets: ze wil een voorbeeld zijn voor vrouwen in achterstandsposities. Feminisme! Veelzijdig, verrassend, sprankelend én met een boodschap.

Zweden
Tusse
Voices

Het Zweedse Voices is een lekker ouderwets bombastisch songfestival-nummer. Direct bij de opbouw hoor je al dat het refrein je wegblaast. Een oorwurm die al na het eerste refreintje hardnekkig blijft plakken. Het licht hese stemgeluid van zanger Tusse is warm en krachtig met een randje soul. Hij is trouwens de personificatie van de diversiteit en inclusiviteit waar het songfestival voor staat. Opgegroeid in Zweden, een Congolese achtergrond en non-binaire trekken. “Er waren maar weinig rolmodellen waar ik me mee kon identificeren toen ik opgroeide. Ik hoop dat ik met mijn optreden kinderen kan inspireren.”

Australië
Montaigne
Technicolour

Vreemde eend in de bijt Australië stuurt dit jaar in verband met corona alleen een liedje, geen fysieke artiesten. Het optreden zal worden gestreamd in Ahoy en kun je ook direct weer vergeten. Het indiepop-liedje Technicolour wordt door zangeres Montaigne verrassend hoog gezongen. Haar typische overslaande stemgeluid doet een beetje denken aan jodelen. Knap, maar niet per se mooi. Ze is zeker een opvallende verschijning met haar ultrakorte, felgekleurde haar. “Alles is frustrerend”, zingt ze uit volle borst, maar eigenlijk is dat vooral haar liedje waar je al snel jeuk van krijgt.

Noord-Macedonië
Vasil
Here I Stand

Vasil zou vorig jaar al naar Rotterdam komen, maar toen dat niet doorging was hij intens verdrietig. Daarom schreef de Noord-Macedoniër voor dit jaar Here I stand. Een gevoelige ballad, eigenlijk meer filmmuziek dan songfestivalliedje. Het zou bijvoorbeeld prima passen bij een Disneyfilm als Frozen. In zijn liedje is Vasil de held die de wereld komt redden en moed inspreekt. De zanger wordt daarbij begeleid door een piano, en een heel orkest van strijkers en slagwerk. Een mooi en droevig liedje, maar een beetje saai zonder de begeleidende tranentrekkende tekenfilm.

Ierland
Lesley Roy
Maps

Lekker poppie, uptempo en meeslepend zingt de Ierse Lesly Roy dat ze op zoek is naar de kleuren in de regen. Ergens in de verte klinken een Ierse viool en een blokfluit. Verder zijn het vooral de stampende beats waardoor je wel op het ritme van Maps wil meespringen. Toch komt het liedje niet helemaal uit de verf. Het is een beetje dertien in een dozijn. Geen echte climax, geen opvallende zangeres, geen opmerkelijke boodschap. Er is ook weinig op aan te merken, trouwens. Een prima stampende middenmoter.

Cyprus
Elena Tsagrinou
El Diablo

Opgelet, Cyprus zou nog weleens voor een verrassing kunnen gaan zorgen. El Diablo doet denken aan een ouderwetse, onvervalste kneiter van een Lady Gaga-hit. Lekker beukende bassen, een heldere opbouw en een knallend refrein. Een strak geproduceerd nummer, met bijbehorende show. Metallic rode pakjes, een gelikte choreografie met een spiegel en uiteraard vlammen als uitsmijter. Overtuigend gebracht door zangeres Elena Tsagrinou die je met haar volle stem doet geloven dat ze echt haar hart heeft verpand aan de duivel. Een songfestivalshow zoals het hoort.

Noorwegen
TIX
Fallen Angel

Als de Noorse Tix op het podium staat is hij een heel ander mens. Hij heeft het syndroom van Gilles de la Tourette, maar zingen kan hij prima. Het liedje Fallen Angel vertelt het verhaal hoe hij als jongetje op school werd gepest om zijn tics, en hoe hij besloot om zijn handicap tot zijn kracht te maken. Het is een lieve ballad met een jaren-negentig-boyband-retrosound. Gehuld in een enorme witte pluizige jas met engelenvleugels zingt Tix hoe hij zich bevrijdt van zijn innerlijke demonen. Het imposante kostuum belet hem echter ook maar één stap te zetten en daardoor oogt het optreden wat statisch. Een mooi verhaal en een lief liedje, maar de optelsom is een beetje saai.

Kroatië
Albina
Tick Tock

Wat is er op dit moment hip? Het antwoord: TikTok-dansjes! Dat moeten de makers van de Kroatische inzending hebben gedacht. Dus zingt Albina ‘Tick-Tock doet je dansen’. Het is inderdaad, zoals de naam al doet vermoeden, een prima niemendalletje. Vrolijke songfestivalpop zoals we die al jaren horen. Een nihilistisch glitterpakje, een flitsend ledscherm en een strakke choreografie maken het nogal standaard plaatje compleet. Het energieke dansje kost zoveel adem dat de lange ‘Oh noooooo’s’ er soms een beetje moeilijk uitkomen. Wel echt leuk zijn de begeleidende achtergronddansers die Albina over het podium dragen.

België
Hooverphonic
The Wrong Place

België stuurt met Hooverphonic een oude rot in het vak. De band bestaat al sinds 1995 en maakt oerdegelijke symfonische pop die tegen rock aanschuurt. The Wrong Place heeft een lekker meeslepend en beetje mysterieus ritme. Traag repeterende beats waardoor het lijkt alsof het nummer vastzit in een loop. Door de beetje luie timing van zangeres Geike Arnaert hang je lekker in het liedje. Het voelt als een luie stoel: een beetje doorgezakt, maar reuze comfortabel. Prima om naar te luisteren met een biertje in de hand in een zweterig zaaltje of op een buitenfestival, maar misschien een beetje te degelijk voor het Eurovisiepubliek.

Israël
Eden Alene
Set Me Free

Eden Alene ziet eruit alsof ze zich niet snel de kaas van het brood laat eten. Ze had dan ook een goed voorbeeld aan haar moeder die alleen vanuit Ethiopië naar Jeruzalem kwam. “Ik regel het wel zelf”, zingt Alene met een Beyoncé-achtige attitude en een dijk van een stem die ook de hogere regionen makkelijk aantikt. Het uptempo liedje is best oké, ligt makkelijk in het gehoor, maar heeft – op die ene uithaal aan het einde na – niets waardoor het blijft hangen. Ongemerkt tikt je voet mee op de maat, en even ongemerkt is het weer afgelopen.

Roemenië
Roxen
Amnesia

Dat de alternatieve Roxen wel wordt vergeleken met Billie Eilish heeft ze vooral aan haar uiterlijk te danken. Het liedje Amnesia dat ze voor Roemenië zingt heeft niet de signatuur van een Billie Eilish-liedje, maar waar het dan wel op lijkt is moeilijk te zeggen. Het is een ballad over de zoektocht naar identiteit, alleen heeft het liedje zelf nauwelijks een smoel. Het kabbelt voort, tegen het einde doen beats nog een poging tot opzwepen, er klinkt een verloren tromroffel, en dat was het dan. Prima achtergrondmuziek, goed gezongen, pittige tante. Leuk, maar toch een beetje een nachtkaars.

Azerbeidzjan
Samira Efendi
Mata Hari

Een volhoudertje, deze Efendi. Al vijf keer deed ze een poging om mee te doen aan het songfestival en nu staat ze er, met een nummer waarin ze zich presenteert als een sluwe verleidster in de traditie van Mata Hari en Cleopatra: “Ik ben een leugenaar en speel het spel van de begeerte.” Dat je bij dat spel zo min mogelijk kleren aantrekt, is niet meer dan logisch. De moderne dansvloer-stamp wordt gecombineerd met traditionele snerpende tonen, geblazen uit een doedoek. Dat is nou zo leuk aan het songfestival, je kunt je helemaal voorstellen op welke muziek de jeugd van Bakoe losgaat op de dansvloer.

Oekraïne
Go_A
Shum

Dit is Eurovisie op z’n best. Of je het nu mooi vindt of afgrijselijk, deze ‘electro-folklore’ uit Oekraïne laat je kennismaken met een soort muziek die je anders nooit zou horen. Go_A maakt hedendaagse versies van traditionele volksliedjes die al generaties lang worden doorgegeven. Het meest kenmerkende is het stemgeluid van zangeres Kateryna Pavlenko, die de traditionele ‘open stem’ techniek beheerst: daarmee zing je met een ‘open keel’ en een onbeperkt volume – je zou het heel onaardig gillen kunnen noemen. Het nummer gaat over het aanbreken van de lente, maar het lijkt eerder een opzwepende rituele dans. Een tikje angstaanjagend, maar zeker memorabel.

Malta
Destiny
Je Me Casse

Destiny Chukunyere heeft een Nigeriaanse vader maar werd op Malta geboren. Ze was winnares van het Junior Songfestival 2015 en stoot nu met een hoop body positivity en inclusiviteit stomend door naar het Eurovisie hoofdpodium. Je Me Casse staat al weken in de topdrie bij de bookmakers. Het opzwepend ritmische lied valt op door het instrumentale refreintje. Na de woorden Je Me Casse volgt steeds een aanstekelijk deuntje op sax, terwijl Destiny even niet meer zingt, maar swingt. Slim. Alexander Rybak won met zo’n zelfde soort muzikaal refrein-geintje (op viool) in 2009 glorieus voor Noorwegen.

Duitsland
Jendrik
I Don’t Feel Hate

Jendrik is een vrolijke ADHD’er die de problemen van deze tijd met een open blik en een positieve instelling te lijf gaat. Hij voelt gaan haat, maar medelijden met mensen die vooroordelen hebben en daarover zingt hij een niemendallerig deuntje, zichzelf begeleidend op de ukelele. Nou ja, eigenlijk zwaait hij vooral met het instrument dat hij naar eigen zeggen van zijn kleine zusje heeft afgepakt. Jendrik wordt ondersteund door vrolijke blazers en een groep dansers, van wie de swingende opgestoken middelvinger de meest opvallende verschijning is. Het is allemaal reuze onschuldig en ongetwijfeld goed bedoeld.

Italië
Måneskin
Zitti e Buoni

Na het succes van Mahmood in 2019 met zijn grote hit Soldi, komt Italië opnieuw met een kanshebber. Italiaanse rock van een band met een zoetsappige Deense naam die maneschijn betekent. Jankende gitaren en een leadzanger (Damiano David) die van die lekkere stembanden van schuurpapier heeft. Hij loopt in Iggy Pop-outfit over het podium, leren broek en blote bast dus, en schreeuwt-zingt hoe belangrijk eigenzinnigheid is, en dat je je niets moet aantrekken van geklets van anderen. Van de organisatie moesten ze overigens wel wat woorden in de tekst herschrijven. Zo werden de coglioni (ballen) en che cazzo (what the fuck) weggekuist. Ruig is het desondanks gebleven. En behoorlijk kansrijk dus.

Nederland
Jeangu Macrooy
Birth of a New Age

Velen vonden Jeangu’s lied van vorig jaar beter. Grow stond ook internationaal hoger in de ranglijsten dan Birth of a New Age nu. Maar Macrooy heeft waarschijnlijk wel een hoge gunfactor die hem tijdens zijn live-optreden in de finale weleens veel punten van zowel de vakjury als de televoters kan opleveren. Met een lekker vervreemdend begin, glijdend naar de juiste toonsoort, komen we meteen in een lekker ritme terecht, een ritme dat volgens de achtergrondzangers van Jeangu staat voor rebellie. Rebellie tegen elke soort van racisme en discriminatie. De uitstap naar het Sranantongo, de moedertaal van Macrooy, is een sterke zet. Het zet inclusiviteit en diversiteit nog kleurrijker in de spotlights: ‘Mij breek je niet!’ My life matters.

Tweede halve finale donderdag

San Marino
Senhit
Adrenalina

Hoeveel culturen kun je in een lied stoppen? De Italiaanse Senhit is geboren uit Eritrese ouders en zingt voor San Marino een popsong die een mix is van Balkanpop en Afrikaanse ritmes. En in de brugsectie van al die opgeklopte adrenaline verschijnt pardoes ook nog de zwarte rapper Flo Rida. Too much? Volgens de bookmakers valt dat reuze mee. Hoog in de middenmoot staat Senhit, die ook van haar goudgekrulde Cleopatra-kapsel een multiculti-creatie heeft laten maken. “We zijn als vuur en benzine”, zingt Senhit. “Kom op en laten we de fik erin steken. Je bent mijn adrenaline, één aanraking en ik ontvlam.” Je gelooft haar meteen.

Estland
Uku Suviste
The Lucky One

Uku Suviste lijkt alles mee te hebben, behalve zijn liedje. Hij werd verkozen tot ‘meest sexy man’ van Estland, maar ook als we zijn helderblauwe ogen even buiten beschouwing laten zijn er pluspunten. Zijn stem bijvoorbeeld, hij kan lekker uithalen. In Estland is hij een succesvolle zanger en producer. Uku zingt hoe hij verlaten is door zijn geliefde, hij oogt getormenteerd en de donder en bliksem op de beeldschermen achter hem doen hun best om de dramatiek van het nummer te onderstrepen. Maar helaas komt The Lucky One nergens echt tot leven.

Tsjechië
Benny Christo
Omaga

Benny Cristo krijgt in Tsjechië met gemak een stadion vol en hij oogt dan ook ontspannen op het Eurovisie-podium. Iets te ontspannen misschien, want zijn liedje Omaga is prettig swingend, maar weinig dwingend. Dertien in een dozijn noemen we het ook wel. Het nummer is een vrolijk verpakte smeekbede aan zijn geliefde die hij door ‘dumb shhh’ is kwijtgeraakt. Hij lijkt er niet al te treurig over en we gaan ervan uit dat zij zich weer snel zal laten inpakken door Benny’s nonchalante charme en zijn aanstekelijke grijns. Nu de televoter nog.

Griekenland
Stefania Liberakakis
Last Dance

Behalve voor Jeangu Macrooy mogen we ook duimen voor Stefania Liberakakis: ze woont al haar hele leven in Utrecht, maar ze heeft ook stevige Griekse wortels. Voor Nederland deed ze al eens mee aan het Junior Songfestival, voor haar andere moederland komt ze nu uit op de volwassen editie – met haar 18 jaar is ze de jongste deelnemer. Het opzwepende Last Dance klinkt modern en gepolijst, Stefania zingt lekker, maar het is vooral de presentatie waarmee ze hoge ogen gooit. Ze maakt optimaal gebruik van de mogelijkheden van het podium en de beeldschermen en je blijft kijken naar haar complexe glitterend paarse catsuit.

Oostenrijk
Vincent Bueno
Amen

Het nummer Amen doet niet zijn best subtiel te zijn. Het klinkt als een gospel, maar het gaat over een beëindigde liefde, waarbij de zanger zich letterlijk begraven voelt door zijn ex, terwijl hij had verwacht dat ze samen zouden sterven. Ja, dan snap je dat ‘Amen’ wel, dat letterlijk uit zijn tenen lijkt te komen. Zanger Vincent Bueno deed een musicalopleiding, en dat is terug te zien in zijn inlevingsvermogen en te horen aan zijn zang. Hij timmerde al flink aan de weg in Oostenrijk en de Filipijnen, het land waar zijn ouders vandaan komen. In 2017 stond hij al eens op het Eurovisie-podium, toen in het achtergrondkoor.

Polen
Rafał
The Ride

Het Poolse lied voldoet niet aan de kenmerken van Oostblok-pop want het is Zweeds. Zoals vaak huren kansarme songfestivallanden Zweedse songwriters in, die zo vaak succesvol bleken in Europa. In de net gepubliceerde Eurovisie Top 50 bezet Zweden de eerste drie plekken. Polen probeert een graantje Zweeds graan mee te pikken. Power en passion zijn heel belangrijk in zijn lied, zegt Rafał (spreek uit Rafael). En energie natuurlijk, vooral als zijn lied tijdens The Ride (de rit) de hoogte in moet. Die energie moest wel even in quarantaine in de aanloop naar de eerste halve finale. Op zaterdag testte een lid van de Poolse delegatie positief op Covid-19. Polen was daarom afwezig op de openingsceremonie afgelopen zondag.

Moldavië
Natalia Gordienko
Sugar

In een weinig verhullend jurkje roept de Moldavische Natalia haar lover op om haar wat suiker te geven. Gezien Natalia’s fysiek heeft haar geliefde aan dat schreeuwende suikertekort kennelijk totaal geen boodschap. Ze zal dan ook wel geen echte suiker bedoelen. Het liedje Sugar is zo fluffy als dertien suikerspinnen in een dozijn. Wel met een smakelijk, zure syncoop rust voordat Natalia zwoel Sugar uit haar mond perst. Maar dat is wel zo ongeveer het enige dat opvalt, dat ritmische haperen. Het enige muzikaal opvallende dan, want met de danspassen in dit nummer is niks mis.

IJsland
Daði & Gagnamagnið
10 years

Gelukkig zijn de suffe huispakken en de melige danspasjes gebleven, want die waren vorig jaar al een hit. Toen zouden Daði Freyr en zijn band het nummer Think about things ten gehore brengen in Rotterdam en volgens velen hadden ze gewonnen, als het festival was doorgegaan. Het nummer waarmee ze in de herkansing gaan, 10 years, is net iets minder sterk, maar nog steeds een heerlijk droogkomisch dansnummer dat totaal anders is dan alles wat je verder op het songfestival hoort. Het zit vol knipogen en het viert de lulligheid, maar neemt zichzelf en het festival toch volkomen serieus. Tussen het bombast en de grote emoties is het bij deze anti-helden in hun maffe truien even lekker bijkomen.

Servië
Hurricane
Loco Loco

Drie stoeipoezen in glitterpakjes, laklaarzen of blote, ellenlange benen onder een ultrakort rokje. Het drietal neemt bezit van het podium als een orkaan, en zo noemen de zangeressen zich dan ook: Hurricane. Ze hebben Hasta la Vista van vorig jaar ingeruild voor Loco Loco, een opzwepend liedje dat openlijk aanschuurt tegen Macarena, de bescheiden hit uit 1993 die drie jaar later in een vette remix uitgroeide tot een stampende wereldwijde zomerknaller. Die kant zal het met Loco Loco niet opgaan, niet met een vette remix, en ook niet als we een hete zomer krijgen.

Georgië
Tornike Kipiani
You

Hij is vast een lieverd, die Tornike Kipiani. En zijn vrouw vindt het vast heerlijk als hij haar toezingt dat hij bij haar wil zijn en de zon, de wind, de oceaan en de bergen erbij sleept om nog maar eens te onderstrepen hoe groot zijn gevoelens zijn. Op een talentenjacht in een middelgrote Georgische stad zou hij waarschijnlijk hoge ogen gooien, maar het was niet onverstandig geweest om nog een poosje aan het nummer te sleutelen alvorens ermee naar het Eurovisiesongfestival af te reizen. Tornike, die behalve muzikant ook architect is. loopt volgens de bookmakers grote kans als laatste te eindigen op dit festival.

Albanië
Anxhela Peristeri
Karma

De Albanese Anxhela Peristeri voldoet aan alle verwachtingen die de songfestivalkijker heeft van een zangeres uit het oosten van Europa: wild wapperende lokken, benen van hier tot Tokio en een stem die ze tot orkaankracht kan laten aanzwellen – naast singer-songwriter is ze ook fotomodel. Ook het liedje is wat je verwacht. Het begint met een knetterende donderslag, neemt even gas terug, maar dan barst de storm in volle hevigheid los, waarbij in muziek en zang de regionale tradities doorklinken. Anxhela zingt in haar moerstaal, het gaat erover dat ze een nogal hedonistisch leven heeft geleid, waarvoor God haar niet vergeeft. Karma is a bitch, kortweg.

Portugal
The Black Mamba
Love is on My Side

Vier jaar geleden maakte Portugal duidelijk dat je nog steeds met een liedje in je eigen taal kunt winnen. Niemand in Europa verstond de woorden van Amar Pelos Dois van Salvador Sobral, maar iedereen begreep waar het gevoelige en eenvoudige liedje over ging. Douze points van heel Europa. Dit jaar stapt Portugal voor het eerst in zijn Eurovisie-geschiedenis over naar het Engels en daarmee is een hoop mysterie verdwenen: Love is on My Side klinkt toch heel anders. En dan klinkt het ook nog heel apart vanwege het hoge, nasale geluid van de zanger van The Black Mamba. Aan dat Portugese Engels zal Europa vast snel gewend zijn, aan die stem waarschijnlijk veel minder snel.

Bulgarije
Victoria
Growing Up is Getting Old

Als iemand baalde van het niet doorgaan van het festival in 2020 dan is het de Bulgaarse Victoria wel. Bij de bookmakers stond ze bovenaan, en de kans was groot dat Victoria het Eurovisie-circus voor het allereerst naar Sofia had kunnen halen. Ze mocht terugkomen, maar wel met een ander nummer. Het is een lied in dezelfde, rustige sfeer als haar vorige, en ze staat wederom hoog bij de bookmakers. Komt vast door die mooie stem van haar en de integere voordracht van het lied dat ze zelf schreef. Ze zingt het op een eenzame rots, en er komt zand uit de lucht dwarrelen. Als in een moderne opera-enscenering.

Finland
Blind Channel
Dark Side

De Finnen houden van stevige kost en ook dit jaar janken er gitaren, beuken er drums en brullen getatoeëerde mannen met lang haar teksten die je niet meteen op het songfestival zou verwachten: “Put your middle fingers up!” Nou, dat zullen we dan maar doen. We zouden de bijdrage van de zeskoppige band Blind Channel heavy metal kunnen noemen, maar zelf hebben ze het over ‘violent pop’, een genre dat ze graag aan een internationaal publiek willen presenteren. Nou, een tikje agressief is het wel, maar grappig genoeg juist melodieuzer dan je zou verwachten. Gewelddadig wordt het niet, maar laat die stoere jongens lekker in de waan.

Letland
Samanta Tina
The Moon is Rising

De Koningin van de Nacht komt er aan. Nee, niet die uit Mozarts Die Zauberflöte, het is de Letse Samanta Tina. Ze zingt over een opkomende bloedmaan, en dat niemand voor haar fascinatie kan wegvluchten. Zou het? Maar eerlijk is eerlijk, het lekker mysterieus klinkende fragmentje ‘Parara, parara, parara-pa’ blijft net zo in je hoofd spoken als het gekukel van Mozarts nachtelijke feeks. Een heuse oorwurm. Tina hult zich overigens niet in het rood van een bloedmaan, maar in vlammend gifgroen. Haar uithalen in de hoogte zijn indrukwekkend, maar zullen helaas niet veel uithalen.

Zwitserland
Gjon’s Tears
Tout l’Univers

Vorig jaar gooide Zwitserland met zanger Gjon’s Tears hoge ogen bij de bookmakers. Knap dat het dit jaar met het nieuwe liedje opnieuw gelukt is. Dat heeft natuurlijk met die twee uitstekende liedjes te maken, maar vast ook met de karakteristieke stem van Gjon Muharremaj. De Zwitsers-Albanese singer-songwriter zingt in prachtige mix van falset- en borstregister. Hij nam zijn artiestennaam aan toen hij op 12-jarige leeftijd een lied van Elvis Presley zong en daarmee zijn grootvader aan het huilen kreeg. Er zitten prachtig dramatische uithalen in deze ballad. Maar wat wil je als je zingt: ‘Ik zie achter ons stukken van jou // en dat wat pijn met mij gedaan heeft’.

Denemarken
Fyr og Flamme
Øve Os På Hinanden

Waren de jaren tachtig voor u het gouden decennium van het songfestival? Ga dan maar even goed zitten voor Fyr og Flamme, want dit duo had prima de Deense inzending van 1986 kunnen zijn. Laurits Emanuel en Jesper Groth knallen er een discostamper uit die vooral de perfecte parodie op een songfestivalnummer is. In de traditie van de Herreys zijn ze gestoken in zuurstokkleuren en de campy danspasjes van Jesper doen het ongetwijfeld goed op een met Aperol Spritz overgoten songfestivalfeestje. Ze omschrijven zichzelf als ‘tieneridolen die je ouders ook snappen’ maar we vrezen dat juist de ouders het helemaal begrijpen, maar de kids verbijsterd voor de buis zullen zitten.

Frankrijk
Barbara Pravi
Voilà

Even de aandacht erbij, want dit kan het hoogtepunt van de avond worden. Als een hedendaagse Edith Piaf zingt Barbara Pravi vol overgave en met de nodige handgebaren haar chanson Voilà. Ze is al weken de favoriet van de bookmakers en dat is logisch: je voelt wat de zangeres voelt als ze met een heerlijk Franse rollende r zingt: ‘Regardez moi’ – kijk naar me, dit ben ik, accepteer me – ‘Voilà’. Ook al spreek je geen Frans, je begrijpt meteen waarover ze het heeft. Het nummer begint rustig maar de strijkers stuwen het tempo gestaag op naar een opzwepende finale. Een mooie bonus is dat de zangeres wortels heeft in Iran, Servië, Polen en Noord-Afrika en die culturele diversiteit enthousiast uitdraagt.

Spanje
Blas Cantò
Voy a Quedarme

Spanje heeft het moeilijk de laatste jaren. Als een van de Big Five hoeft het zich niet te kwalificeren via de halve finales. Maar die zekere plek in de finale heeft het land geen goed gedaan. In de afgelopen vijf festivals haalde het nooit een plek in de top twintig. Gaat dat dit jaar veranderen? Het zit er niet in. Het lied van Blas Cantó bungelt onderaan op de bookmakerslijst nog net voor hekkensluiter Georgië. Net als de Zwitserse zanger zingt Blas met een hoge kopstem, maar veel minder krachtig of indrukwekkend. Een machteloze stem, met een machteloos liedje.

Groot-Brittannië
James Newman
Embers

Groot-Brittannië is van alle landen die meedoen het vaakst geëindigd op de tweede plek – vijftien keer maar liefst. Maar die runners up-positie is het vanaf het nieuwe millennium totaal kwijtgeraakt. In 2003, 2008, 2010 en 2019 strandde het Verenigd Koninkrijk op de allerlaatste plaats. Zelfs oude rot Engelbert Humperdinck moest in 2012 genoegen nemen met de voorlaatste plek. Het land, dat officieel niet meer bij de Europese Unie hoort, probeert het nu met James Newman en diens liedje Embers, dat zoveel betekent als sintels. Verbrand, nagloeiend hout dus. Ook muzikaal is het niet veel meer dan brandhout.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden