null Beeld

ColumnRosita Steenbeek

Het rijk van de film moet zijn deuren sluiten

Na veertig jaar is de droom van Silvano Agosti voorbij’, las ik tot mijn schrik in de krant. De mooiste bioscoop van Rome, zou definitief de deuren sluiten­­, een van de vele slachtoffers van de pandemie­­. De bevlogen filmer, schrijver en bioscoopeigenaar Silvano Agosti leerde ik kennen door Frans Weisz, die met hem had gestudeerd aan de filmacademie in Rome.

Ik ging meteen kijken of het echt waar was en liep door stille straten met definitief gesloten winkels, langs de Engelenburcht, naar de Via degli Scipioni. De blauwe neonletters die ‘Cinema’ vormden brandden nog op de smalle voorgevel, evenals de lichtreclames ‘Chaplin’ en ‘Lumière’ aan weerskanten van de ingang. Ik tuurde naar binnen, de blauwe gang in, waarachter de twee blauwe zalen liggen. De naam van de bioscoop, Cinema Azzurro Scipioni, is een eerbetoon aan de film Il pianeta azzurro, de blauwe planeet, van Franco Piavoli, waarvan elk beeld verwondering oproept, over de ochtendnevel in de heuvels, parende krekels, de wind die woelt door de graanvelden, een film die je leert kijken.

In de etalage bij de ingang hing behalve het programma van een jaar geleden, een briefje met de mededeling dat Silvano Agosti de volgende week persoonlijk afscheid zou nemen van de vaste bezoekers van zijn bioscoop­­ en hun een boek van hem wilde geven­­.

Bankbiljetten onder de deurpost

Toen ik een week later mijn opwachting maakte, zat Silvano op de stoep aan een tafeltje. Op de plek van de ‘Chaplin’- en ‘Lumière’-lichtreclames bungelden elektriciteitsdraden. Ook het lichtende ‘Cinema’ was weg. Er stond een lange rij mensen, mismoedig en verontwaardigd, voor wie Silvano allemaal de tijd nam en een opdracht schreef in een van zijn boeken. Werkelijk alles was geprobeerd om de bioscoop te redden, verzekerde hij kalm. Hij had duizenden steunbetuigingen ontvangen, er werden hem geldbedragen geboden en er waren ook wat briefjes van vijf onder de deurpost doorgeschoven, maar het was niet genoeg.

Voor het laatst liep ik naar binnen, de hal in waar de historische affiches van de blauwe wanden waren gehaald. In de blauwe projectieruimte hingen kabels uit de muur. Ik ging de filmzaal in met de blauwe stoelen waar zoveel werelden voor me waren opengegaan, van Roberto Rossellini, Michelangelo Antonioni, Liliana Cavani, Lina Wertmüller, Fellini, maar ook van Bergman, Eisenstein, Tarkowsky. Silvano vertoonde bovendien zijn eigen rolprenten en die van jong talent. Hij gidste ons door het rijk van de film.

Het was al donker toen de laatste mensen wegliepen. Ik keek nog een keer om naar de donkere gevel. Wat zou er komen, een supermarkt? Een fastfoodzaak?

Zojuist bereikte me een bericht dat ik opnieuw niet kan geloven. Omdat Cinema Azzurro Scipioni juist in een tijd als deze een referentiepunt is en de toekomst van ‘de zevende kunst’ niet kan worden geschreven zonder bioscopen, heeft een bank zich garant gesteld voor de komende vijf jaar.

Hoe mooi kan een happy end zijn.

Rosita Steenbeek is schrijfster en woont deels in Rome. Meer van haar columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden