Recensie

Het publiek wiegde tevreden in de kuipjes tijdens het concert van Mark Knopfler

Mark Knopfler (2018) Beeld EPA

Mark Knopfler
An Evening with Mark Knopfler
★★★☆☆

De 69-jarige Mark Knopfler gaf zondag toe weleens te denken aan een muziekpensioen. “Al weet ik niet wat ik anders moet doen”, zei hij tot genoegen van een uitverkocht Ziggo Dome. “Misschien moet ik er maar mee doorgaan tot ik omval, als een oude boom.”

Zijn eerste keer Amsterdam was nog als ‘jonge gast’, als lid van Dire Straits. Die band werd eind jaren zeventig als eerste omarmd in Nederland – met een gouden plaat – en pas veel later in thuisland Groot-Brittannië. Knopfler knuppelde zich met de bluesrock van ‘Sultans of Swing’ tussen al het punkgeweld tot een van de populairste rockbands ter wereld.

Ontembaar monster

In 1995 besloten de Dire Straits dat het genoeg was. Knopfler zag de band als een ontembaar monster, die te groot was geworden. De lol was er wel van af. En nee, van een reünie komt het niet meer. Knopfler is niet gemaakt voor show, hij wil muziek maken en tijdens zijn tour nummers spelen, waar hij zelf zin in heeft.

Tegenwoordig aanschouwt hij, negen soloplaten rijker, het volledig zittende publiek veelal vanuit een verhoogde kappersstoel. In zijn ruim zittende blauwe overhemd wordt hij niet meer direct als rockster herkend in de Londense straten. Wie tegen zijn blauwe montuur aanbotst, zou denken dat hij zijn oude baantje als journalist weer heeft opgepakt, dat hij op weg is naar de redactie.

Natuurlijk, zijn gitaarsound blijft onherroepelijk herkenbaar en briljant. Springerig, speels, warm, nooit een noot te veel. Dat is maar één instrument, zei hij bescheiden. Hij heeft zich omringd met een liefst tienkoppige band, die samen wel ‘acht-en-veertig’ instrumenten beheersen.

Doedelzak en bouzouki

En ze kwamen ook zo’n beetje allemaal wel voorbij. De viool en doedelzak klonken prachtig harmonieus op ‘Matchstick Man’ van zijn eind vorig jaar verschenen soloplaat ‘Down The Road Wherever’. Het duizelde soms van de instrumentwisselingen: van contrabas naar bouzouki, van dwarsfluit naar viool en van accordeon naar trompet. Van een orkestrale kakofonie was echter geenszins sprake.

Knopfler en zijn tien mannen wisten nummers als ‘Romeo and Juliet’ en ‘Speedway at Nazareth’ goed te temmen in een mengeling van Amerikaanse blues en traditionele Britse folk. Het publiek wiegde tevreden in de kuipjes. Al kreeg je soms wel het idee 110 kilometer per uur te gaan op een snelweg waar je ook de 130 mag aantikken.

Tot de band tijdens de toegift ‘Money for Nothing’ inzette. Met zijn snerpende gitaar gaf Knopfler dan toch het gaspedaal een flinke trap. Om daarna met ‘Brothers in Arms’ en filmklassieker ‘Going Home’, hoe kon het ook anders, te besluiten.

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden