Het slotlied van het Prinsengrachtconcert, met Karin Bloemen (r) en Maria Milstein van het Van Baerle Trio.Beeld Maaike Bos

Tv-columnMaaike Bos

Het Prinsengrachtconcert was dit jaar een wel erg Amsterdams feestje

Het Prinsengrachtconcert ging zaterdag heel coronaproof van openbaar naar besloten in de binnentuin van het Amsterdamse Pulitzer Hotel, en met een ingetogener programmering. Geen zee van bootjes op de feeëriek verlichte gracht. Geen tienduizend mensen uit andere stadsdelen, landsdelen en landen die samen dromerig naar de muziek luisteren.

De toegankelijkheid van dit gratis concert maakt normaal dat Amsterdam zijn parel deelt en van iedereen maakt. Het was raar om nu het kleine concert te zien in die binnentuin, waar alleen de direct omwonenden en hotelgasten bevoorrecht uit het raam konden hangen. Het werd er een Amsterdams feestje van, waar we via tv bij mochten zijn, met een apotheose bij het slotlied ‘Aan de Amsterdamse grachten’ van Wim Sonneveld. Het klonk, meegezongen door die paar exclusief toegelaten toeschouwers, melancholischer en chauvinistischer dan anders.

Aan de musici lag het niet, hoor. Die zorgden juist voor een verrassing. Eigenlijk zouden violiste Janine Jansen en twee internationale collega’s het concert dragen, maar die opereren te wereldwijd om hen in de corona-opleving naar Nederland te halen, vond AvroTros. Zo kwam er een week voor datum opeens ruimte voor het in deze krant al bewierookte Van Baerle Trio.

Zij zijn ingetogener dan Janine Jansen. Als zij speelt, wil ze nog wel eens de lichaamstaal hebben van een vurige Arabier die met spanning in elke vezel trappelend nog stil staat, alvorens weg te bliksemen. Ik houd er wel van. Een zwiepend bovenlijf, achterover gegooide haren; zij belichaamt de muziek en daarom is ze een ster.

Het rebelse karakter miste

Dat kan ook heel anders, bewijzen pianist Hannes Minnaar, violiste Maria Milstein en cellist Gideon den Herder - overigens fantastisch in beeld gebracht door een flink aantal bewegende camera’s. Vol concentratie laten zij de muziek voor zich spreken. Je hoort meteen dat je gerust achterover kunt leunen en genieten bij deze musici; elk nootje is perfect getimed, sprankelend getroffen en gevoelig volbracht. Het Van Baerle Trio zal er nog veel van gaan merken dat ze deze kans met alle zes handen aangegrepen hebben.

Hoe mooi het ook klonk, ik miste er wel het rebelse karakter in dat naar mijn idee diep verscholen zit in het Prinsengrachtconcert: ‘Hier is chique klassieke muziek op die mooie gracht - maar nu gratis en voor iedereen’. Bij iemand als Janine Jansen zou ik daarbij voelen: hier is mijn muziek, mijn levensenergie, voor jullie allemaal.

Het optreden van trombonist Jörgen van Rijen had meer bravoure, ook doordat het bijzonder en modern in beeld gebracht was boven op het dak van het hotel. De Westerkerk op de achtergrond, blauwe TL-buizen als in een Malevitsj neergezet, en dan de eerste tonen van het blaasinstrument. Tonen? Geluiden meer. Hij nam ze op zijn ‘loop station’ op als percussie en achtergrondmuziek voor wat hij daarna live verder speelde.

Normaal is het Prinsengrachtconcert het best bekeken klassieke muziekprogramma op televisie, met grofweg rond de zes-, zeven-, tot soms negenhonderdduizend kijkers. Nu keken maar 434.000 mensen. Dat snap ik. Hoe wijd zangeres Karin Bloemen haar armen ook uitnodigend spreidde tijdens het Amsterdamse grachtenlied, voor de kijker was het niet ‘van ons’ maar ‘van hen’.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden