Review

Het plaatje klopt aardig maar de verrassingen blijven uit

Moke, gezien woensdag 16/9, Melkweg Amsterdam. Tournee t/m 24/12.

Vijf mannen in zwarte jassen op een besneeuwd pad in een grimmig Duits woud. De foto die Anton Corbijn van de Nederlands-Ierse band Moke maakte siert de voorkant van hun tweede cd ’The Long and Dangerous Sea’. Elk bandlid legt dezelfde weg af, de route spreekt voor zich, verdwalen is onmogelijk.

Het beeld straalt uit dat Moke een eenheid is geworden, zeker in contrast met de hoes van voorganger ’Shorland’ (2007), waarop alleen oprichter Felix Maginn stond. Hij vernoemde de band naar zijn oom, en schreef de muziek en de teksten over zijn jeugd in Belfast. Hij was kortom het kloppend hart van de groep.

Voor ’Shorland’ heeft Moke inmiddels een gouden plaat ontvangen bij ’De Wereld Draait Door’, het tv-programma waarin ze als huisband aan hun bekendheid werkten. Sinds die begintijd zijn ze zo ingespeeld geraakt dat de cd-presentatie in de nieuwe Rabozaal van de Melkweg geen voorzichtige aftrap was, maar een haast routineuze show van een band in de groei. Die ontwikkeling is niet vanzelf gegaan, zeggen de bandleden, maar door heel hard te werken, aangespoord door flinke ambitie. Pinkpop afsluiten als hoofdact, is bijvoorbeeld een van de doelen.

Op het nieuwe album is het herkenbare Moke-geluid voller gearrangeerd. Woensdag werd het vijftal daarom ondersteund door strijkers en blazers die vooral het gevoel voor dramatiek uitvergrootten. Moke is op z’n best in songs met aanstekelijke refreinen, zoals ’Love My Life’, die je een dag later nog neuriet. Je hoort invloeden als Depeche Mode of Echo & The Bunnymen voorbijkomen, maar ondanks de duistere tinten heeft Moke een toegankelijk geluid dat haast naar mainstream neigt, ook als saxofonist Benjamin Herman meeblaast op ’Black & Blue’.

Maginn, met zijn guitige bakkebaardsprieten, straalt een ontspannen concentratie uit. Gitarist Phil Tilli speelt zijn riffs even lichtvoetig als hij zelf probeert te bewegen. En drummer Rob Klerx zet lekker zware accenten op de extra vloertoms. Alleen de synthesizers van Eddy Steeneken, prominenter dan voorheen, klinken soms zo karakterloos dat ze niet thuishoren in het bandgeluid.

Zo klopt het plaatje vrij aardig, ook door de veelbesproken Karl Lagerfeld-outfits, maar de keerzijde is dat verrassingen uitblijven en dat de muziekanten je uiteindelijk niet wezenlijk weten te raken, hoe persoonlijk die teksten ook mogen zijn.

Ook in Duitsland en Groot-Brittannië timmert Moke aan de weg. Ondertussen voelen ze zich niet te groot om komende maanden bijna elke Nederlandse popzaal aan te doen. Van Sneek tot Sittard, de bus van het hardwerkende Moke komt overal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden