recensie

Het Pierre Audi-tijdperk is na dertig jaar nu echt voorbij

Pierre Audi tijdens zijn dankspeech. Beeld Michel Schnater

De Nationale Opera
Afscheidsgala voor Pierre Audi
★★★★

Eigenlijk moet je geen recensie met sterren willen schrijven over een afscheidsgala voor iemand die dertig jaar lang zijn stempel op het culturele leven in Nederland heeft gedrukt. De vijf sterren hierboven – vooral voor de verrassend vloeiend en warm in elkaar gezette avond – hadden er met gemak ook dertig kunnen zijn. Eentje voor ieder jaar dat Pierre Audi leiding gaf aan De Nationale Opera.

Niet dat elke productie in die drie decennia een schot in de roos was. Er zaten ook gigantische flops tussen. Maar waar geëxperimenteerd wordt, zijn mislukkingen nabij. Elke onderzoeker weet het. En onderzoeken, dat deed Audi, het kwam in de toespraken uitgebreid aan de orde. Avontuur niet uit de weg gaan, nieuwe dingen verzinnen om de kunstvorm levend te houden, dat is wat deze ‘immigrant in een vreemd land’, zoals Audi zichzelf noemde, steeds probeerde.

Audi wilde in zijn ensceneringen het kunstwerk tonen, het niet interpreteren, zoals hij in zijn warme dankwoord zei. En hij werd daar steeds beter in. De film boordevol clips aan het begin van de avond liet het zien: al die voorstellingen die tezamen een heus tijdperk vormen, een tijdperk dat nu echt voorbij is.

Hilarisch

Samen met prinses Beatrix, twee ministers, burgemeester Halsema, en veel liefhebbers die al dertig jaar een abonnement hebben, zag Audi een verrassingsprogramma aan zich voorbijtrekken. Alle vier chef-dirigenten die Audi versleten heeft waren op film of live aanwezig. Carlo Rizzi leidde het Nederlands Kamerkoor en het Koor van de DNO vanuit de bak door een prachtig samengesteld programma. Bejun Mehta en Sandrine Piau zongen met Christophe Rousset aan het klavecimbel een duet van Monteverdi, Claron McFadden zong Michel van der Aa’s cadeautje voor Audi – een wereldpremière – Reinbert de Leeuw en Barbara Hannigan brachten Hugo Wolf, Thomas Oliemans begeleidde zichzelf schitterend in een chanson van Trenet en John Osborn zong Donizetti’s ‘Ah, mes amis’, waarbij de tekst hilarisch op Audi en zijn nieuwe baan in Aix-en-Provence was toegesneden.

Indrukwekkend was 4’33’’ van John Cage. In de vier-en-halve minuut pure stilte van dit stuk zweefde een camera over de gezichten van al die vele medewerkers met wie Audi DNO zo groots heeft gemaakt. Typische Audi-zaken als echt vuur, een simpele stok, en zijn op de centimeter uitgedachte mise-en-scène kwamen langs. En helemaal aan het eind was er de indrukwekkend uitgevoerde slothymne uit Rossini’s ‘Guillaume Tell’, een van de opera’s die dankzij Audi zijn Nederlandse première beleefde. Juist in dat fragment kreeg Audi’s uitspraak, afgedrukt in het programma, op meeslepende wijze vleugels: ‘Muziek is de stem van pijn, vreugde en hoop’.

Lees ook:

Pierre Audi: 'Mijn hart blijft hier, in Amsterdam'

Voor zijn laatste enscenering bij De Nationale Opera keerde Pierre Audi terug naar waar hij mee begon: de pioniers van de Italiaanse opera.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden