tv-recensie

Het is wachten tot iemand anders ‘een Boefje’ doet

Rapper Boef treedt op tijdens Noorderslag in Groningen. Hij maakte er ook excuses voor zijn uitlatingen. Beeld ANP

Het is raar om een rapper die zich ‘Boef’ noemt, oprecht sorry te horen zeggen. O wat wilde hij zaterdag bewijzen dat hij toch een klein hartje heeft. 

Zijn denigrerende woorden voor vrouwen horen alleen maar bij het spelletje dat muziek heet, rapte hij bij popfestival Noorderslag in Groningen, live op NPO3: “Kijk wij rappers zeggen bitches enzo/ maar wij vinden vrouwen echt niet minder ofzo/ Wat ik zei dat is fout en dat vinden wij ook.” Daarna maakte hij publiekelijk excuses.

Hij had meisjes die hem bij zijn autopech hadden geholpen kechs genoemd, hoeren, vanwege hun korte rokjes. “Ik distantieer me van wat ik gezegd heb”, zei hij volmondig. Het publiek geloofde hem, en gaf hem een warm bad in plaats van de gedreigde koude bierdouche. Hij sloot af met een voorbehoud: “Maar ik zal nooit jullie ideale schoonzoon zijn. ”

Interessant, hier gebeurde wat. Zeker, Boef had ook mij plaatsvervangend beledigd en alvast de toekomst van mijn dochter besmeurd, voor wanneer ze later wil uitgaan in een leuk jurkje. Bah, gaat het die kant op met Nederland?, dacht ik. Dat zulke arrogante ventjes denken de waardigheid van mijn dochter en mij te kunnen bepalen?

Hij moest diep door het stof om een boycot te stoppen. Terecht, hij had die meisjes niet in een liedtekst (artistieke vrijheid) maar in het echt kech genoemd. Toch zit er iets scheef. Deze Frans-Algerijnse jongen moet zich publiekelijk verontschuldigen omdat hij als rolmodel ook verantwoordelijkheid draagt, terwijl een gearriveerde cultuur­maker als Diederik Ebbinge met zijn serie ‘De luizenmoeder’ op zondag lekker racistisch mag zijn. Dat was natuurlijk bínnen de cultuuruiting, maar is dat het enige verschil? Zo scherp is die grens niet. In de rapmuziek is het zo normaal om vrouwen bitch en hoer te noemen dat de stap naar ‘buiten’ kennelijk snel is gezet.

De luizenmoeder

In dat licht verbaast het me hoe ‘De luizenmoeder’ afgelopen week op Twitter en Facebook een golf van ‘opluchting’ opriep, zonder dat een weerwoord volgde. Wat Sylvana Simons ervan zou vinden, zeg maar, hoorden we niet. Het was van: hèhè, eindelijk mogen ‘we’ weer lachen om huidskleursituaties waarin we anders zo op eieren moeten lopen. Daar schrok ik zelfs meer van.

Aflevering twee van gisteravond was helaas niet beschikbaar vóór deze column, maar in aflevering één werd een donkere vader voor de schoonmaker aangezien, en zou een Aziatisch meisje in de klas wel geen Nederlands spreken (‘Daar, dat meisje met die oogjes’).

In ‘De Wereld Draait Door’ maandag werden Ebbinge en collega-maker Ilse Warringa (die ook juf Ank speelt) bewierookt. Van Avrotros mocht het ver gaan, en die ruimte hadden ze genomen. Van de volkswijven tot de kakmoeder en de kinderen met een rugzakje, ze namen alle bevolkingsgroepen – soms echt hilarisch – op de hak. Toch had de trots in DWDD een hoog ons-kent-ons-gehalte. Men vond het wel heel unaniem grappig allemaal.

Ik zal het dan maar toegeven: terwijl heel (het witte deel van?) de natie lijkt te lachen, krijg ik nog geen glimlach bij die racistische grappen. Ze kaarten weliswaar aan dat dit nog steeds realiteit is, maar ergens voel ik hoe ze juist de scheuren openzetten, en mensen sterken om in het echt ook (weer) eens zo’n geintje te maken. Die grappen zijn niet verboden, nee, ze zijn alleen een stap terug. Het is wachten tot iemand anders ‘een Boefje doet’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden