Klein Verslag Wim Boevink

Het is tijd om te gaan, om de nieuwsstroom even stil te leggen

Diepste zomer. De stad kookt. Alle small talk gaat over het weer. ‘Ik hou het niet meer uit.’ ‘Ik vroeg nog aan de meisje dat hier woonde: is de zolderkamer niet warm in de zomer? Nee, helemaal niet, zei ze. Ik heb nu zo’n spijt.’

‘Een balkon op het noorden is heerlijk.’

‘Ik koop een extra ventilator, want je zal zien dat je ventilator stuk gaat en er nergens meer één te krijgen is. Ik moet er niet aan denken.’

‘In Cuba is het nu kouder dan hier, dat geloof je toch niet?’

‘Zo jammer dat ik niet meer bij Albert Heijn werk.’

Het hele land is met vakantie. Thuisblijvers houden zich schuil achter gesloten gordijnen en dichtgeplakte ramen. De nacht was de warmste ooit. In delen van het land was het rond middernacht nog dertig graden. Misschien is het tijd om te gaan. Niet vanwege de hitte, maar omdat het goed is het werk te onderbreken, de berichten- en nieuwsstroom stil te leggen, in een landschap te dwalen en alleen dáár en nergens anders te zijn.

Over het landschap van onze keuze schreef Bill Bryson in 2015: ‘Niets – en echt, ik bedoel absoluut niets – is in Engeland opmerkelijker dan de schoonheid van het rurale gebied. Nergens ter wereld is een landschap intensiever geëxploiteerd – meer uitgehakt, gecultiveerd, ontgonnen, bedekt met steden en lawaaierige fabrieken, meer doorweven met spoorlijnen – en toch voor een groot deel zo onweerstaanbaar aantrekkelijk gebleven. Het is het gelukkigste ongeluk in de geschiedenis.’

Beeld Wim Boevink

Engeland heeft weinig aan natuurspektakel te bieden. ‘En toch hebben de makers van Engeland met het bestaande bescheiden natuurschoon, veel tijd en een onfeilbaar instinct voor verfraaiing, de meest grandioze parkachtige landschappen gecreëerd, de ordelijkste grote steden, de fraaiste provincieplaatsen, de zwierigste badplaatsen, de elegantste woonhuizen, de dromerigste getorenspitste, met kathedralen en kastelen, abdijen en nagebouwde Griekse tempeltjes bezaaide, groenbeboste, met kronkelwegen geplaveide, met schapen bespikkelde, van stevige heggen voorziene, goed onderhouden, subliem ingerichte 130323 vierkante kilometer die de wereld ooit heeft gekend.’ (uit: ‘De weg naar Little Dribbling’)

Boris Johnson had hem deze week in het Lagerhuis kunnen citeren, toen hij het parlement opzweepte om van Engeland ‘het beste land op de planeet’ te maken. We zullen er een bescheiden deel van gaan zien, in Kent en Sussex, kustplaatsen als Whitstable, waar William Somerset Maugham opgroeide en zijn roman ‘On Human Bondage’ situeerde, Brighton en Eastbourne, en dorpen als Woodchurch nabij Sissinghurst en zijn tuinen van Vita Sackville-West, en Petworth en het natuurgebied de South Downs met zijn rollende heuvels.

Misschien wijken we nog uit naar Henley, om Friars Park te zien, het huis dat George Harrison bewoonde tot het eind van zijn leven. Harrison, de meest spirituele Beatle, wiens ‘My Sweet Lord’ mij onlangs ineens diep ontroerde.

Ja, het is tijd om te gaan.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden