Louis Dercon (links) is een beginner in de modellenwereld, Julia van Os (rechts) loopt al een tijdje mee.

InterviewModellenwerk

‘Het is terecht dat mannenmodellen minder verdienen dan vrouwen’

Louis Dercon (links) is een beginner in de modellenwereld, Julia van Os (rechts) loopt al een tijdje mee.

Een beginner (16) en een gevorderde (23) vertellen over hun werk op de catwalk.

Beeld Getty Images

Scholier Louis Dercon (16) werd op z’n 13de gescout door The Coven Models en loopt nu op de catwalk van grote merken.

Hoe werd je gescout?

“Het is nu ruim twee jaar geleden. Ik was 13, bijna 14, ik zat eind 3 vwo, nu zit ik in de vijfde. Ik liep in de Pijp in Amsterdam, in een straatje achter de Heineken Brouwerij, toen een man van een agentschap achter mij aan kwam: ‘Heb je ooit overwogen model te worden? Zou je willen afspreken?’ Mijn moeder en ik hebben een paar keer met hem gepraat. Toen ben ik het avontuur aangegaan.

Ik moest alleen nog wachten tot ik 16 was. Modehuizen hebben nu afgesproken dat 16 jaar de ondergrens is voor modellen, bij sommige is het zelfs 18. Ik heb tot mijn 16de alleen wat fotoshoots gedaan, maar niet voor geld. Mijn agent reist tot mijn 18de met mij mee. Hij vertegenwoordigt mijn belangen, alle contacten gaan via hem. In Parijs en Londen heb ik ook een bureau dat mij boekt om daar te kunnen werken.”

Had je ooit bedacht om de mode in te gaan?

“Ik vond mode wel leuk, maar had er nooit aan gedacht dit werk te doen. Een jongen van school deed het al, maar ik wist er weinig van. Ik heb laatst de Fashionweek in Milaan en daarna Parijs gedaan, en heb mijn debuut gemaakt voor Prada. Ja, inderdaad heel prestigieus. Mijn agent zei: ‘Je moet zo hoog mogelijk inzetten. Geen grote klussen uit een lager segment doen, want dan kun je later die prestigieuze merken wel schudden. Dan kennen ze je gezicht al.’ Ik heb uiteindelijk wel voor vijftien merken castings gedaan, en dit seizoen tien shows gelopen. Eerst Prada, daarna nog voor negen andere merken , zoals Givenchy en Lanvin.”

Waarom koos Prada voor jou?

“Weet ik niet. Ik kreeg een maand voor de Prada-catwalk te horen dat Prada geïnteresseerd was en dat ik mijn haar daarom niet meer mocht laten knippen. Dat doen zij dan. Later hoorde ik dat het merk mij al drie jaar in de gaten had. Twee weken voor de Prada-show, die altijd in Milaan is, ben ik in Parijs naar de Prada-castings gegaan. ‘Je hebt de show. Exclusief’, hoorde ik daarna. Dus dan mag je geen andere show meer doen voorafgaand aan die van Prada. Toen vloog ik van Parijs naar Milaan. Vier dagen voor de show moest ik er al zijn. Eindeloos lang moest ik wachten. De eerste dag zelfs 12 uur, tussen het passen door, de hele mannencollectie moest ik proeflopen met een stylist. Miuccia Prada zelf was er ook.”

Wat doe je tijdens dat eindeloze wachten?

“Dat wachten doe je in een soort wachtkamer. Ja, met alleen jongens, uit Nigeria, Canada, China… Je leert veel mensen kennen. Maar 12 uur lang socializen hou ik niet vol, ik las veel tussen de bedrijven door. Welke boeken? ‘Nader tot u’ van Gerard Reve, en Alberto Moravia over de Chinese culturele revolutie, een heerlijk contrast met die over the top-modewereld.

In Parijs kreeg ik aan het begin van de nacht pas te horen of ik de volgende dag de show van Givenchy had, toen moest ik om 6 uur ’s ochtends ergens buiten de ring in Parijs zijn. Dan mag je een taxi nemen, ja. Maar om 5 uur gaat de wekker, moet je zorgen dat je er fris uitziet, en na Givenchy had ik een show van Lanvin aan de andere kant van de stad tot ’s avonds laat. Adrenaline sleept je erdoorheen. Die dag heb ik verder alles gefietst, want de metro staakte. Zo leer je de stad wel goed kennen.”

Wie heeft je het catwalken geleerd?

“Ik heb twee masterclasses gehad. Verder kijk ik het lopen af van anderen, en ter plekke krijg je aanwijzingen. Ik ben heel blij dat ik niet op van die hoge naaldhakken hoef te lopen. Een keer moest ik wel op hakken, gelukkig wel blokhakken, en niet heel hoog. Ik vind het daarom wel terecht dat mannenmodellen minder verdienen dan vrouwen. Het is de enige industrie waar vrouwen echt meer betaald krijgen. Wij mannen hoeven niet op hoge haken en hoeven ook niet bepaalde maten te hebben, die helaas voor vrouwen nog wel heel strikt zijn. Zij moeten heel erg op calorieën letten. Ik probeer gezond te eten, maar ik ben er niet extreem mee bezig.”

Hoe lang was je vrij van school voor die shows?

“Ik heb zeven dagen school gemist. Mijn mentor gaf mij buitengewoon verlof, ook omdat mijn cijfers hoog genoeg zijn, gemiddeld een 7 - 7,5. Mijn ouders willen dat ik echt mijn school afmaak, en ik wil dat ook. Ik neem denk ik wel een tussenjaar, zodat ik veel shows kan doen en lekker kan verdienen. Daarna wil ik filosofie studeren en naar de kunstacademie, waarschijnlijk in Brussel, mixed media. Videokunst en zo. Nee, niet de mode in.”

Hoeveel verdien je als model?

“Ik kan niet zeggen hoeveel ik verdien, maar ik hoef straks geen studielening te nemen. Dan kun je het ongeveer uit­rekenen.”

Ik zie dat je op Instagram steeds je catwalkfoto’s plaatst.

“Dat vind ik het lastigst, ja, ik ben niet erg handig met sociale media, maar er wordt van mij verwacht dat ik mijn catwalkfoto’s publiceer mét de goede tags. Dus moet ik niet vergeten de vrouw van de make-up en de haarstylist te bedanken. Een influencer zal ik niet worden, nee.

Thuis hecht ik niet zo aan spullen, kijk naar mijn oude fiets die bijna uit elkaar valt. Als je een week omringd bent geweest door zoveel rijkdom en dure dingen, moet je wel weer even afkicken. Dan is het leven weer heel gewoon.”

Julia van OsBeeld Vogue

Julia van Os (23) werkt als model vanuit New York voor merken als Calvin Klein en Armani. Voor beginnende modellen heeft ze wel tips.

Hoe ziet jouw week eruit?

“Deze week? Woensdag een fotoshoot in New York, daarna ga ik naar Nederland omdat ik een nieuw werkvisum nodig heb. Dan ga ik door naar de Fashionweek in Parijs. Ik weet meestal pas heel kort van tevoren hoe mijn week eruitziet, dan hoor ik op maandag dat ik twee dagen later naar Parijs moet. Het model is in een lang van tevoren geplande modeproductie altijd het laatste stukje van de puzzel. Ik heb daar mee moeten leren omgaan. Ik kan nooit meer op vakantie, dacht ik vroeger, maar nu doe ik dat wel hoor. Elke week ­bespreek ik met mijn agent alle opties die er liggen. Als je jong bent doe je alles wat je agent zegt, maar nu, na vijf jaar is het meer een gesprek, en voer ik ook meer zelf de regie. Zeker met shows. In het begin deed ik die veel, je hebt die ook nodig voor je naamsbekendheid. Maar nu laat ik ze vaker schieten. Shows zijn lastig en uitputtend, en je krijgt er niets of maar weinig voor betaald. Het is een in­vestering.”

Hoe leer je omgaan met die grilligheid van je bestaan?

“Het reizen en de onvoorspelbaarheid ben ik makkelijker gaan vinden. Ik ben veel alleen, ik reis veel alleen. Het op stel en sprong weg moeten, het went. Soms is het wel bitter. Mijn moeder kwam een keer naar New York, ik had vrienden uitgenodigd voor een feestje voor Thanksgiving, en toen moest ik ineens naar Europa, naar Nederland nota bene, terwijl ik daar nooit werk. Liet ik mijn moeder achter met mijn gasten!”

Hoe is jouw loopbaan begonnen?

“Op mijn dertiende won ik een modellenwedstrijd in de CosmoGirl, maar ik was zo jong, ik nam het helemaal niet serieus. Na mijn eindexamen wist ik niet wat ik moest studeren, toen heb ik het modellenwerk opgepakt. Op mijn 18de liep ik mijn eerste Fashionweek in New York, dat is nu vijf jaar geleden. Daarna werd het Milaan, Parijs, ik heb dat jaar wel vijftig shows gedaan, echt bizar hoe dat ging, zo onverwacht.”

Hoe belandde je in New York?

“Ik zat daar bij een agentschap. ‘Waarom blijf je niet een paar weken?’ vroegen ze. Ik werkte daar toch de hele tijd. Eerst woonde ik in een modellenappartement, heel vreemd, met allemaal meiden die je niet kent en die vaak ook geen Engels spreken, dat was best een moeilijke tijd. Toen ontmoette ik een paar Nederlandse meiden en huurden we samen een appartement. Inmiddels woon ik samen met mijn vriend Max, voormalig model en nu fotograaf, en onze hond. Die meiden zijn nu goede vriendinnen, we zien elkaar nog steeds.”

Beeld Vogue en Numéro Magazine

Hoe weet je of je de goede keuzes maakt als je net begint, zoals Louis Dercon?

“De eerste keer ging ik met mijn Nederlandse agent naar New York. Uiteindelijk moet je toch op je agent vertrouwen in het begin, je hebt het niet in de hand, en ja, dat is best raar. Dat geldt voor veel aspecten van het vak. Je kunt niet harder werken dan je doet en soms willen ze je toch niet hebben. Dan ga je naar een ‘fitting’ voor een fotoshoot en word je afgewezen. Dat is best hard, maar ik heb geleerd dat te objectiveren. Het is niet persoonlijk, ze zochten gewoon een blond meisje.”

Liggen er gevaren op de loer, als je jong dit vak in stapt? De seks, drugs & rock-’n-roll-valkuil?

“Ik denk dat het heel erg ligt aan wie je om je heen hebt – en zoekt. Je moet slim zijn. Maar dat heeft niet zo heel veel met de modellenwereld te maken. Hoewel je natuurlijk wel vaker dan anderen van jouw leeftijd alleen en ver van huis bent. Je moet goed op jezelf passen. Ik had fijne mensen om me heen, ik heb in het begin heel veel gefacetimed met mijn ouders en met vrienden. En zeker toen ik die ­Nederlandse meiden leerde kennen, voelde dat goed.”

Je bent nu 23, hoe lang blijf je dit nog doen?

“Dat weet ik niet, zolang ik opdrachten krijg gaat het goed. Ik werk veel voor Calvin Klein, Net-a-Porter, en heb vorig seizoencampagnes voor Topshop, Armani en Ralph Lauren geschoten. Een goed seizoen voor mij. Maar voor wie je werkt en hoeveel verandert dus de hele tijd. Soms ben ik twee weken vrij en raak ik in paniek, en de week erna kan ik elke dag aan het werk zijn.

Ik studeer nu online kunstgeschiedenis, ik weet nog niet of ik het echt heel leuk vind. Maar een plan B ben ik wel aan het maken. Ik heb onlangs ook een diploma als yogaleraar gehaald. Je wilt niet straks 25 zijn en niet weten wat je met je leven wilt doen. Model zijn is niet een makkelijke ingang naar een andere loopbaan, tenzij je iets met fotografie of styling zou willen, maar dat wil ik niet. Nee, ik heb eigenlijk niet zoveel met mode, ik loop thuis het liefst in een spijkerbroek en een wit T-shirt. En ja, het is een leuk leven, niet heel gestructureerd, maar wel avontuurlijk. Het is niet een kans die iedereen krijgt.”

Heb je een advies voor beginnende modellen?

“Trek je niet te veel aan van wat mensen tegen je zeggen over je uiterlijk. In het normale leven zou niemand zeggen dat je haarkleur niet goed is, of je gewicht. Ja, dat is ook tegen mij gezegd, over mijn gewicht, maar ik geloof wel dat dat aan het veranderen is, die nadruk op dun, dunner, dunst. In het begin was ik daar wel gevoeliger voor, en nu denk ik: voor de een ben ik te dik, voor de ander te dun, het ligt niet aan mij. Dus je wordt daarin ook zelfverzekerder.”

Lees ook:

Ik ben model (en journalist)

De mode-industrie betaalt haar huur. Van het schrijven van artikelen kan journalist Anne Grietje Franssen die niet bekostigen. Leve het modellenwerk - of toch niet?

Achter de bravoure en tatoeages van het XXL-model schuilt een hoop verdriet

Genoeg van die graatmagere modellen? Cosmopolitan zet XXL-model Tess Holliday op de cover. “Ik ben nog nooit zo zwaar en zo gelukkig geweest.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden