InterviewSven Ratzke

Het is de hoogste tijd voor ‘orgastisch spektakel’: de Rocky Horror Show

 Sven Ratzke (1977) speelt in The Rocky Horror Show Frank-n-Furter, de transseksuele travestiet. Beeld Martijn Gijsbertsen
Sven Ratzke (1977) speelt in The Rocky Horror Show Frank-n-Furter, de transseksuele travestiet.Beeld Martijn Gijsbertsen

De musical The Rocky Horror (Picture) Show is al veertig jaar onafgebroken een hit in bioscoop en theater. Overal in de wereld komen fans verkleed als de extravagante personages kijken. Gek genoeg is de hype in Nederland nooit aangeslagen. Misschien kan een nieuwe theaterversie met Sven Ratzke daar verandering in brengen.

Zijn moeder zegt dat hij talent heeft om de zeitgeist te raken. Performer Sven Ratzke (44) had een show over David Bowie rondom diens overlijden. Hij was een ‘Homme Fatale’ ten tijde van #MeToo. Nu is Ratzke terug in de theaters met de rockopera Rocky Horror Show. Een ‘orgastisch spektakel’ dat weleens perfect zou kunnen aansluiten bij de behoefte van het publiek om los te gaan na een periode van gedwongen ingetogenheid.

U speelt Frank-n-Furter, de transseksuele travestiet uit de Rocky Horror Show. Toen producenten De Graaf en Cornelissen u vroegen of u die rol wilde spelen, zei u meteen ja. Waarom?

“Het is een puzzelstukje. Toen ik elf, twaalf was, vond ik op een rommelmarkt de plaat van de Rocky Horror Picture Show. Ik vond de buitenkant van de plaat fascinerend. Van de muziek snapte ik niks. Waar luisterde ik naar, was dit rock, musical, wat wás het? Het was edgy, dat zeker. Het was raar, het was seksueel interessant.

“Jaren later zag ik de musical in Engeland. Ik herkende het gevoel van vroeger. Een verhaal over misfits die zich een stukje wereld hebben toegeëigend waar zíj de dienst uitmaken. Ik herkende het puzzelstukje en wist: dit is iets wat ik wil maken.”

De Rocky Horror Show is overal ter wereld een hit, behalve in Nederland. Hoe komt dat denkt u?

“Niemand weet het. Maar de landen waar de show aansloeg, waren in de jaren zeventig een stuk conservatiever dan Nederland. Het is een verhaal over het keurige stelletje Brad en Janet, naïef en onschuldig. Ze raken door autopech verzeild in een oud landhuis, waar ze seksuele vrijheid ontdekken. Dat gegeven werd in andere landen misschien als veel schokkender ervaren, misschien hadden Nederlanders deze show destijds niet nodig.

“Nou, nu wél. Nu hebben we net meer dan een jaar lang opgesloten gezeten, is sowieso het hele land de laatste tien jaar enorm vertrut. De Rocky Horror Show is een losbandig feest, met een show waarbij zelfs het publiek niet stil kan zitten.”

En dat past goed bij u.

“Ik vind het mooi als wonderlijke wezens een eigen plek vinden. Ik vind het mooi als Frank-n-Furter contact maakt met Janet en Brad. Zij zijn enorm kuis, hij komt van de andere kant, en toch weten ze elkaar te raken. Dat vind ik spannend en ontroerend, dáár wil ik voor gaan, voor die ontroering in de show.”

Ontroering in een ‘orgastisch spektakel’?

“De show die ik destijds in Engeland zag, was over the top, heel trashy. Dat hoort ook bij de cultus rond de Rocky Horror Show: mensen komen verkleed naar het theater, gillen de teksten mee. Wij brengen geen kopie van de Engelse versie, wij zoeken naar meer ‘eigenheid’. De vertaling van Jeremy Baker, die bijvoorbeeld ook voor Koefnoen schrijft, helpt daarbij. De liedjes worden zowel in het Engels als in het Nederlands en in een mix van beide gezongen. Het stuk is niet vernederlandst, het speelt niet opeens in de polder of zo, maar maakt gebruik van culturele codes die we in alle landen kennen, uit films, uit boeken, uit liedjes. Verder sluipen er tijdens het repeteren als vanzelf Engelse, Franse en Duitse woorden in, die goed bij onze personages passen.”

Noem eens zo’n woord?

“Schmüsekätzchen riep ik laatst spontaan, wat zoiets als knuffelpoesje betekent. ‘Love it, keep that’, riep regisseur Martin Michel meteen. Hij regisseerde al heel veel musicals. Dus aan de ene kant weet hij hoe hij iets moet laten blinken, maar tegelijk heeft hij een diepere band met de Rocky Horror Show. Hij zag de musical op zijn zestiende en was geraakt: ‘Toen wist ik dat ik niet alleen was’, vertelde hij me. Ook voor hem was het dus een puzzelstukje.”

Sven Ratzke: 'De Rocky Horror Show is een losbandig feest, met een show waarbij zelfs het publiek niet stil kan zitten.' Beeld Martijn Gijsbertsen
Sven Ratzke: 'De Rocky Horror Show is een losbandig feest, met een show waarbij zelfs het publiek niet stil kan zitten.'Beeld Martijn Gijsbertsen

Het klinkt als een mix van rock, musical, ernst en waanzin.

“En dat is precies wat we zoeken. Laatst deden we echt een heel uitbundige scène, die eindigde in een kluwen van armen en benen. Zoveel lichamen zijn op zichzelf al even wennen, zeker na zo’n lange periode waarin er niet eens handen werden geschud. Lag ik daar, bedekt door de andere acteurs, onder wie Yoran de Bont, die in het stuk seksgod Rocky speelt. ‘Dit is crazy’, fluisterden we grijnzend tegen elkaar. Crazy, maar heerlijk.”

In jullie versie is er geen sprake van een oud landhuis, maar van een theater en mag er wel met confetti, maar niet met rijst worden gegooid.

“Het verhaal start in een vervallen rococo-theater. Je kunt het zien als een symbool voor hoe wij de theaters door de lockdown leeg achterlieten: ze raakten al snel in verval. Logisch dat die buitenaardse wezens daar hun intrek hebben genomen. En dáár gaat het nu allemaal weer gebeuren.”

Maar dan zonder rijst.

“En ook geen andere etenswaren. Kijk, in Engeland staat zo’n show wekenlang in één theater. Wij reizen rond, de schoonmaakploegen van die theaters zitten niet te wachten op voedselresten tussen de stoelen. Maar andere spullen mogen wel mee: kranten, rubberen handschoenen, een zaklamp, papieren feesthoedjes. We hebben ook een dans die we samen met het publiek doen. Hóeft niet, mag wel. Zelf heb ik destijds in Engeland niet aan het dansen meegedaan. Ik hou niet zo van meedoen als publiek, ik zit ook nooit vooraan.”

Interessant, want op het toneel heeft u juist zo’n extravagante uitstraling.

“Mensen denken ook altijd dat er bij mij thuis gouden slingers hangen. Maar nee, ik heb zelfs geen discobal. Ik hou van extravagantie op het podium, privé ben ik rustig, denk ik na over de producties die ik wil doen, verdiep ik me in artiesten die me inspireren.”

U kiest in rust de liedjes die u raken en zo maakt u contact met het publiek, via het podium?

“Daarbij probeer ik mijn onderbuikgevoel te volgen. Dus ik maak geen reclame voor cornflakes, ik zing geen hitjes omdat het hitjes zijn. Tegenwoordig woon ik in Nijmegen – ik heb dit pand gekocht vlak voordat corona begon. Ik hou vooral van de ruimte die ik nu heb, ruimte voor een kantoor, ruimte om te repeteren. Ik ben blij hier, en ik ben blij dat ik het kon betalen door mijn eigen koers te varen. Of zoals Frank Boeijen – hij woont hier om de hoek – het laatst zei: “Dit huis heb je toch maar mooi helemaal zelf bij elkaar gezongen.”

Over muziek gesproken, uw vaste begeleidingsband doet ook mee met de show.

“Dat zijn jazzmuzikanten, ook weer zo’n totaal andere wereld – die prima bij deze show blijkt te passen. ‘Wat komt alles goed samen’, zei een bandlid na het zien van een eerste doorloop. Een compliment vind ik dat, want precies dát is de uitdaging. Samen met Ellen Pieters als Magenta, met Esmée Dekker, Samir Hassan en Yoran de Bont en nog negen anderen vormen we een geweldige mix van performers en musicalprofessionals.”

U wilde deze rol altijd al spelen, maar de timing is ook behoorlijk goed, ervan uitgaande dat er niet opnieuw strenge maatregelen komen.

“Mijn moeder zegt dat ik het kan, iets maken wat in deze tijd past, wat de zeitgeist raakt. Mijn show Homme Fatale ging niet over #MeToo, maar wel over de aantrekkingskracht van fatale mannen. Maar het is natuurlijk ook toeval. Juist door corona werd de Rocky Horror Show eerst uitgesteld, waardoor we nu kunnen aanhaken bij de Gay Pride – hoe ingetogen die dit jaar ook is. Ik hoop maar dat straks de rockliefhebber gewoon naast de musicalfan in de zaal kan zitten – dat we te maken gaan krijgen met een echte Summer of Love.”

U noemt #MeToo. Ligt dat in deze show niet ook gevoelig, Brad en Janet die zo enorm worden verleid door een travestiet uit Transsylvanië?

“Brad en Janet worden absoluut verleid, maar zeker niet tegen hun zin. Laten we wel wezen, Frank-n-Furter is een alien. Brad en Janet worden vooral langzaam in de gekte van die groep misfits meegezogen. Zij zíjn het publiek. Wat hun overkomt, overkomt ook de zaal, als het goed is: verrassing, schrik, verbazing en uiteindelijk; losgaan, meegaan. Aan het einde komt iedereen ontmaagd weer naar buiten.”

Meer info over de Rocky Horror Show: degraafencornelissen.nl en sven-ratzke.com

Lees ook:

Nooit weggeweest, maf muzikaal horroravontuur The Rocky Horror Show is een vrolijk weerzien

De musical Rocky Horror (Picture) Show is al veertig jaar onafgebroken een hit in bioscoop en theater. Overal in de wereld komen fans verkleed als de extravagante personages kijken. Is deze film uit 1973 nog steeds leuk?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden