null Beeld

ColumnMerijn de Boer

Het is alsof mijn dochter dagelijks even naar de snackbar gaat

Merijn de Boer

We zijn heel tevreden over de Amerikaanse school van onze dochter. En zij ook, dus dat komt mooi uit. Er is alleen één aspect van de schooldag waar we wat minder gelukkig mee zijn, en dat is de lunch.

Aanvankelijk was ik alleen maar blij dat ze op school te eten krijgt. Daardoor hoef ik nu niet meer in de ochtend zowel een ontbijt als een lunch te bereiden.

Toen onze dochter nog naar een crèche in New York ging, gaf ik haar iedere ochtend twee dubbele boterhammen met pindakaas mee. Ik kreeg daar nooit klachten over, noch van mijn dochter (al kon die toen nog niet praten) noch van haar strenge Russische juf Olga, die me wel om andere redenen voortdurend de mantel uitveegde.

Ik vergat weleens reservekleding of luiers. En om de paar weken zei ze: “Cut nails please”. Als ze dus niet tevreden was geweest over de lunch, had ik dat ongetwijfeld gehoord.

Op een ochtend bracht mijn vrouw onze dochter naar de crèche. Ze zag dat andere kinderen bakjes met allerlei smakelijke en uiterst gezonde gerechten meekregen: risotto, couscous, losse stukjes groente en fruit. Uit nieuwsgierigheid opende ze ook even het trommeltje van onze dochter en zag daar die twee boterhammen met pindakaas.

‘En groente?’, vraag ik voor de vorm

Ik was het wel met haar eens dat het wat gevarieerder kon. Sindsdien werd het lastiger om onze dochter op tijd op de crèche te krijgen. Want met die twee boterhammen was ik altijd snel klaar.

Na vier jaar hoef ik eindelijk geen lunchtrommel meer te maken. Maar nu vragen we ons af of we die niet beter toch weer kunnen meegeven. Als ik mijn dochter aan het einde van de schooldag vraag wat ze heeft gegeten, antwoordt ze ‘hamburger met friet’, ‘pizza met friet’, ‘fish en chips’, ‘shoarma’ of ‘sloppy joe’ (dat laatste moest ik opzoeken).

“Ook nog groente?”, vraag ik voor de vorm.

“Nee, wel cake als toetje.”

Het is kortom alsof ze iedere middag even naar de snackbar gaat.

Waren het eerst de übergezonde lunchtrommeltjes van de New Yorkse crèchekinderen die ons deden inzien dat onze dochter wel wat gezonder zou kunnen lunchen, nu krijgen we te maken met dat ándere cliché-idee over de Amerikaanse eetcultuur: fastfood en het vette eten.

Misschien weet Beatrijs een oplossing

Onze dochter is hartstikke blij met deze lunch. En al haar klasgenoten eten hetzelfde. Daarom lijkt het ons zielig als we haar een vegetarische quiche meegeven, terwijl de rest van de klas een hotdog krijgt. We willen haar niet hetzelfde aandoen als Marcus uit About a Boy van Nick Hornby.

En toch zouden we het ook wel fijn vinden als ze iets minder ongezond luncht. Het is een lastige kwestie. Ik moet hem maar eens aan Beatrijs Ritsema voorleggen.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden