TheaterrecensieVreemdgangers

Het cliché van vreemdgaan achter gesloten ‘deuren’

null Beeld

Vreemdgangers
Bellevue Lunchtheater
★★

Hanny Alkema

Oef! Wat kunnen die twee een banale ruzie maken. Al die verwijten. Als je door de titel van het stuk, Vreemdgangers, niet beter wist, zou je warempel denken, dat het hier om doorsneebonje van een doorsneerelatie ging. Maar nee, het stel heeft elkaar een jaar niet gezien.

Het gaat dus om een voorbije affaire. Na een wat schuchter aftastend begin is het echter al snel van huppakee, op tafel met alle in dat jaar opgekropte onvrede. Waarom is zij toen zomaar zonder bericht verdwenen? Waarom ligt het woord ‘ongepast’ hem in de mond bestorven?

Schrijver Tjeerd Posthuma heeft voor zijn jongste toneelstuk uit eigen ervaring geput. Dat moet dan een niet al te vrolijke zijn geweest. En daarbij, over vreemdgaan gesproken, wie gaat er nu eigenlijk vreemd? Tamara niet, want zij is single. Jesse wel, maar ziet het meer als fout dan als avontuur. Tja.

Dichte wanden

Helaas, zoals dat gaat, Tamara is verliefd geworden en Jesse wil toch bij zijn Noor blijven. Zij hoopt op nog zoiets als vriendschap, maar zonder seks ziet hij dat niet zitten. Tussen het gekissebis gaan ze natuurlijk nog wel weer even van bil. Tja.

Het cliché staat recht overeind, maar verder? Evrim Akyigit lijkt een wilde kat en Joep Paddenburg een angstvallige pietje-precies, maar waarom zij op elkaar vielen? Het publiek blijft verstoken van zicht op een verhelderende lichaamstaal. Regisseur Timothy de Gilde en scenograaf Janne Sterke hebben namelijk een letterlijk verhullende vormgeving gecreëerd.

Het publiek zit rondom de speelvloer, waarop een driekamerappartement. Het zal symbolisch bedoeld zijn voor het heimelijke, het achter-gesloten-deuren van vreemdgaan. Het gevolg is echter, dat je minstens de helft van de tijd tegen dichte wanden in plaats van spelers aan kijkt.

null Beeld

Het fenomeen vreemdgaan op zichzelf blijft tot de verbeelding spreken. Immers, wie heeft zich er nooit aan bezondigd, al was het maar in gedachten? En ja, er zit best veel herkenbaars in de tekst, maar van een toneelstuk verwacht je toch iets meer, iets dat je beetpakt of op een ander been zet. Het intrigerende bijvoorbeeld van het werk van Marguerite Duras, meesteres in dialogen tussen voormalige geliefden. Of de onorthodoxe kijk van Harold Pinter met het wie-bedriegt-eigenlijk-wie in Bedrog of het vreemdgaan met elkaar om de huwelijkssleur een oppepper te geven in De minnaar.

Wat rest van Vreemdgangers is nog wel een licht mededogen met het tweetal – en met Posthuma? – dat het niet lukt er een bevredigend slot(som) aan te breien.

Vreemdgangers is nog te zien t/m 26 december in Bellevue Lunchtheater in Amsterdam.

Lees ook:

Tjeerd Posthuma over zijn voorstelling Vreemdgangers: ‘Mijn eigen ervaringen zijn het vertrekpunt’

De lichtvoetige lunchvoorstelling Vreemdgangers van Tjeerd Posthuma laat zien dat je elkaar soms even kwijt bent in een relatie, door een derde persoon. Maar ook dat je erop moet vertrouwen dat het weer goed komt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden